จ้าวหลันยิ้มพลางพูดว่า “วันนี้โชคดีไม่น้อยเลย เถ้าแก่จ้าว ท่านลองดูสิว่าจะรับซื้อได้เท่าไร”
เถ้าแก่จ้าวลูบเครา “ป้าจ้าว เราก็คนคุ้นเคยกันทั้งนั้น ข้าจะให้ราคายุติธรรม โสมเหอโส่วอูต้นนี้ค่อนข้างใหญ่ ข้าให้ 3 ตำลึงเงิน
ส่วนเทียนหมาที่ตากแห้งดีแล้ว ข้ารับซื้อในราคาตำลึงละ 1 ตำลึงเงิน
ส่วนไฉหูพวกนี้ ข้ารับซื้อชั่งละ 120 เหวิน เจ้าคิดว่าอย่างไร”
จ้าวหลันพยักหน้า “ตกลง ข้าเชื่อใจหมอจ้าว ท่านชั่งดูได้เลย!”
หมอจ้าวเรียกคนงานมาชั่ง ไฉหูหนักรวม 10 ชั่ง ส่วนเทียนหมามีไม่มาก แค่ 5 ตำลึง เขาดีดลูกคิดไปพลางพูดว่า “ไฉหูราคา 1,200 เหวิน ส่วนสมุนไพรอื่นมีไม่มาก ข้าให้ 300 เหวิน
รวมกับเทียนหมาและโสมเหอโส่วอูอีก 8 ตำลึงเงิน ทั้งหมดเป็นเงิน 9 ตำลึง 500 เหวิน”
เถ้าแก่จ้าวหยิบเงินออกมา “รับไปให้ดี”
จ้าวหลันรับเงินมาใส่ไว้ในตะกร้าสะพายหลัง “ขอบคุณหมอจ้าว เช่นนั้นพวกเราขอตัวก่อน”
หมอจ้าวพยักหน้า “ได้ คราวหน้าถ้ามีสมุนไพรดี ๆ ก็เอามาขายอีกนะ ข้ารับรองว่าจะให้ราคายุติธรรม!”
จ้าวหลันพยักหน้า แล้วพาหลี่ชิงซงกับคนอื่น ๆ ออกไป
ด้านนอกประตู หลี่เหล่าเกินเห็นพวกเขาออกมาก็ถามว่า “พวกเจ้าจะเอากวางไปขายให้โรงเตี๊ยมไหนหรือ”
จ้าวหลันส่ายหน้า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโรงเตี๊ยมไหนในเมืองให้ราคายุติธรรม พี่หลี่เกินรู้ไหม”
หลี่เหล่าเกินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตบหน้าผากตัวเอง “ดูสมองข้าสิ ลูกชายคนโตของบ้านหลี่เจิ้งอย่างหวยเหรินไม่ได้ทำงานอยู่ที่【โรงเตี๊ยมเยว่ไหล】หรอกหรือ
พวกเราไปลองถามดูได้”
จ้าวหลันพยักหน้า “ตกลง งั้นก็ไปดูกันเถอะ”
พวกเขามาถึงหน้า【โรงเตี๊ยมเยว่ไหล】 จ้าวหลันพูดว่า “พวกเจ้ารอข้าสักครู่นะ ข้าเข้าไปดูก่อนคนเดียว”