หลี่หว่านชิงจับมือจ้าวหลันไว้ “ท่านแม่ รับไว้เถอะ ข้ายังมีอีกหลายชุดในมิติ วางใจได้!”
จ้าวหลันไม่ปฏิเสธอีก นี่เป็นน้ำใจของลูกสาว หากยังปฏิเสธต่อไปคงทำให้ลูกเสียใจ “ได้ แม่รับไว้ก็แล้วกัน”
หลี่หว่านชิงยิ้มพลางพยักหน้า “แบบนี้สิถึงจะถูก! วันนี้เพิ่งมาถึง ไม่มีของกินอะไรเลย
ข้าเอาขนมที่เหลืออยู่ออกมากินให้หมดดีกว่า”
พูดจบก็หยิบขนมที่เหลืออยู่นิดหน่อยในมิติออกมา ทุกคนกินอาหารมื้อแรกในบ้านใหม่อย่างมีความสุข
จ้าวหลันใช้หม้อดินใบเดียวในครัวต้มน้ำร้อน หลี่หว่านชิงเอาบรรจุภัณฑ์ที่อยู่ในมิติออกมาเผาทิ้ง
ทุกคนล้างหน้าล้างตากันง่าย ๆ แล้วก็ไปพักผ่อน
หลี่หว่านชิงนอนกอดแขนจ้าวหลันไว้บนเตียง พลางเอ่ยเสียงอ่อนโยน “ท่านแม่มีอยู่ด้วย ดีจริง ๆ!”
หลี่หว่านเหลียนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ยังมีข้าด้วย มีท่านแม่กับพี่รองอยู่ด้วย ดีจริง ๆ!”
จ้าวหลันตบพวกนางเบา ๆ อย่างอ่อนโยน “รีบนอนเถอะ การมีพวกเจ้าอยู่คือกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของแม่”
หลี่หว่านชิงหลับตาลง มือหนึ่งจับมือของอีกสองคนไว้ แล้วค่อย ๆ ส่งพลังพิเศษธาตุไม้ไปช่วยปรับสมดุลร่างกายให้พวกเขา
แม้นางจะมาอยู่ในยุคนี้ได้ไม่กี่วัน แต่กลับรู้สึกมีความสุข ราวกับว่านางควรเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่อยู่แล้ว
ที่นี่ต่างหากคือบ้านของนาง แม้ยังคงไม่มีวาสนากับบิดา แต่นางก็มีท่านแม่แล้ว ดีจริง ๆ!
นางหลับไปพร้อมรอยยิ้มแห่งความสุข
คืนนี้หลี่เอ้อร์จ้วงนอนไม่ค่อยหลับ รู้สึกว่าห้องนี้ว่างเปล่าเหลือเกิน ได้ยินเพียงเสียงหายใจของตนเอง
ตอนนี้เหลือเขาอยู่คนเดียว เขาควรจะรู้สึกสบายใจถึงจะถูก
พอเจ้าสามสอบผ่าน ถึงตอนนั้นเขาก็จะแต่งภรรยาที่ดีกว่านี้ได้ เขาบอกตัวเองว่าเขาไม่ได้ทำอะไรผิด
ไม่ว่าคนเราจะสุขหรือเศร้า ดวงอาทิตย์ก็ยังขึ้นตามปกติในเช้าวันถัดมา
หลี่หว่านชิงตื่นแต่เช้า หยิบข้าวสารออกมาจากมิติสิบกว่าชั่งแล้วยื่นให้จ้าวหลัน “ท่านแม่ เช้านี้ใช้หม้อดินต้มข้าวต้มผักป่าสักหน่อยเถอะ ข้าเห็นว่ามีผักป่าอยู่แถวบ่อน้ำ เดี๋ยวข้าไปเก็บมา”