เมื่อเศรษฐีหวังเห็นผู้ใหญ่บ้านเดินไปแล้ว ก็วางเงิน 10 ตำลึงลงบนโต๊ะ
เขาล้วงเอาเอกสารที่เขียนเตรียมไว้ตั้งนานแล้วออกมาจากอกเสื้อ “พวกเจ้าลองดูเอกสารฉบับนี้ หากไม่มีปัญหาก็ประทับรอยนิ้วมือเสีย”
หลี่ต้าจ้วงรับเอกสารมาอ่าน เขาตามน้องชายคนที่สามเรียนรู้ตัวอักษรมาบ้าง แม้จะไม่มาก แต่ก็พออ่านใจความสำคัญออก
ในเอกสารเขียนว่าหลี่หว่านซิ่วสมัครใจขายตัวให้ตระกูลหวังในราคา 15 ตำลึง เพื่อเป็นเจ้าสาวเด็ก ต่อไปจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลหลี่อีก
เขาอ่านแล้วก็ประทับรอยนิ้วมือลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เศรษฐีหวังรับเอกสารคืน “เงินอยู่ตรงนี้ครบแล้ว ข้าจะพาคนไปล่ะ”
สิ้นเสียง หวังหลี่ซื่อก็รีบก้าวเข้าไปคว้าแขนหลี่หว่านซิ่ว หมายจะพานางไป
หวังกุ้ยจือไม่สนใจแล้วว่าปากเจ็บหรือไม่ รีบก้าวมาขวางทางพวกเขาไว้ “เดี๋ยวก่อน พวกเจ้าซื้อหว่านซิ่วไปทั้งหมดเท่าไรกัน?”
หวังชุ่ยหลันรีบเข้ามาดึงนางไว้ “ท่านแม่ เถ้าแก่หวังยังมีธุระด่วน ท่านอย่าไปขวางพวกเขาเลย
ปากท่านถลอกแล้ว รีบเข้าบ้านเถอะ ข้าจะได้ช่วยทายาให้!”
พูดจบก็ส่งสายตาให้เศรษฐีหวัง รีบไปเสียที
หวังกุ้ยจือขวางทางไว้แน่น ก่อนตวาดใส่หวังชุ่ยหลัน “หุบปาก! เถ้าแก่หวัง บอกมาว่าทั้งหมดกี่ตำลึง”
เศรษฐีหวังไม่อยากยุ่งกับเรื่องบาดหมางระหว่างพวกนาง จึงหยิบเอกสารออกมาอย่างหงุดหงิด “เขียนไว้ชัดเจนว่าราคา 15 ตำลึง เมื่อวานจ่ายไปแล้ว 5 ตำลึง
วันนี้จ่ายอีก 10 ตำลึงครบแล้ว ข้าจะพาคนไป”
พูดจบเขาก็เดินเลี่ยงพวกนางไปทางประตู
หลี่หวังซื่อดึงหลี่หว่านซิ่วที่ก้มหน้าอยู่ราวกับหุ่นเชิด รีบเดินตามไป
หวังกุ้ยจือไม่ได้สนใจพวกเขาที่จากไป ชี้หน้าหวังชุ่ยหลันแล้วด่า “ดีนักนะ! เจ้ามันคนขี้เกียจ กล้าฮุบเงิน 5 ตำลึงเชียวหรือ