คนอื่น ๆ ไม่ได้สนใจเลยว่าหลี่หว่านซิ่วคิดอย่างไรในใจ
หวังกุ้ยจือเดินหน้าบึ้งเข้ามาในห้องของจ้าวหลันกับพวกนาง
นางเอ่ยเสียงเย็นชา “เมียรอง พาหว่านเหลียนลูกสาวของเจ้าไปที่โถงกลาง มีเรื่องจะคุยกับนาง”
จ้าวหลันถามอย่างสงสัย “มีเรื่องอะไรถึงต้องเรียกหว่านเหลียน เด็กตัวแค่นี้ไปด้วยล่ะ? คุยกันตรงนี้ก็ได้”
หวังกุ้ยจือแค่นเสียง “เจ้าพานางไปก็พอ ไปถึงแล้วก็รู้เอง”
จ้าวหลันครุ่นคิด เรียกพวกนางไปแบบนี้คงไม่มีเรื่องดีแน่ แต่เรื่องที่ต้องเผชิญก็หนีไม่พ้น!
นางพยักหน้า “ข้าขอจัดการอะไรสักหน่อย เดี๋ยวจะพานางไป”
หวังกุ้ยจือกลอกตา จะต้องจัดการอะไรนักหนา “รีบหน่อย ทุกคนรอเจ้าอยู่”
พูดจบก็หันหลังกลับไปทันที
หลี่หว่านเหลียนมองจ้าวหลันด้วยสีหน้าตื่นกลัว “ท่านแม่ ท่านย่าจะให้ข้าไปทำไม? ข้ากลัว!”
พูดจบก็เงยหน้ามองนาง ดวงตาแดงก่ำ
หลี่ชิงเหอก้าวเข้ามาจับมือหลี่หว่านเหลียน “น้องเล็กไม่ต้องกลัว พี่สามจะปกป้องเจ้าเอง”
จ้าวหลันลูบเครื่องรางที่อยู่ในอกเสื้อ ก่อนสั่งหลี่ชิงเหอด้วยสีหน้าจริงจัง “ชิงเหอ แอบไปบ้านผู้ใหญ่บ้าน ไปหาท่านลุงผู้ใหญ่บ้าน บอกว่าที่บ้านเกิดเรื่องใหญ่แล้ว
ข้ารู้สึกว่าท่านย่าเรียกน้องเล็กไปครั้งนี้คงไม่ใช่เรื่องดี
แม่รู้สึกใจคอไม่ดีเลย”
หลี่หว่านชิงเอื้อมมือโอบเอวจ้าวหลัน “ท่านแม่ อย่ากลัวเลย ข้าจะปกป้องน้องเล็กเอง”
หลี่ชิงซงเกลียดเหลือเกินที่ขาของตนบาดเจ็บในเวลาแบบนี้ ทำได้เพียงร้อนใจอยู่ในห้อง
ช่วยอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง เขากำหมัดแน่น พยายามข่มใจให้สงบ “ชิงเหอ แวะไปตามป้าชุ่ยฮวากับท่านลุงหลี่เกินมาด้วย
พวกเขาสนิทกับเรา น่าจะช่วยเหลือเราได้บ้าง”