วันนี้เป็นวันที่มีความสุขที่สุดของหมู่บ้านหลี่เจียและหมู่บ้านโจว แม้จะเหนื่อย แต่มีเนื้อกิน ต่อให้เหนื่อยกว่านี้ก็เต็มใจ!
เนื้อหมาป่าทั้งหมดชำแหละเรียบร้อยแล้ว หมาป่าหนึ่งตัวมีเนื้อหกสิบถึงเจ็ดสิบจิน สองหมู่บ้านรวมกันมีมากกว่าห้าสิบครัวเรือน แต่ละครอบครัวจึงแบ่งเนื้อหมาป่าได้ราวยี่สิบจิน!
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่ปรึกษากับหัวหน้าหมู่บ้านโจวว่า “เนื้อหมาป่าพวกนี้จะแบ่งกันอย่างไรดี?
จะแบ่งให้แต่ละครอบครัวเท่า ๆ กันไหม?”
หัวหน้าหมู่บ้านโจวครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าวว่า “ถ้าแบ่งเท่ากัน คนที่ออกแรงมากก็ไม่ยุติธรรมสิ คราวหน้าถ้าเจออันตรายอีก ก็คงไม่มีใครยอมออกแรง
ถึงอย่างไรคนที่ไม่ออกแรงก็ยังได้แบ่งเนื้อเหมือนกัน!”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่พยักหน้า “ก็จริง ครั้งนี้บ้านจ้าวหลันกับโจวต้าหย่งและคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านของท่านออกแรงมากที่สุด
ข้าคิดว่าจะให้สองครอบครัวนี้ครอบครัวละเนื้อหมาป่าหนึ่งตัวกับหนังหมาป่าหนึ่งผืน ท่านว่าได้ไหม?”
หัวหน้าหมู่บ้านโจวขานรับ “อืม ทำตามที่ท่านว่าเถอะ ส่วนครอบครัวที่ไม่ได้ออกแรง เว้นแต่มีแต่คนแก่กับเด็กถึงจะแบ่งตามปกติ ครอบครัวที่มีแรงแต่ไม่ยอมออกแรงจะแบ่งให้แค่ครึ่งเดียว
ถ้าคราวหน้ายังไม่ยอมออกแรงอีก ก็จะไม่ได้อะไรเลย!”
หัวหน้าหมู่บ้านหลี่ตบเข่าฉาด “ตกลง เอาตามนี้!”
จากนั้นเขาก็เรียกชาวบ้านมารวมกัน แล้วบอกการตัดสินใจนี้ให้ทุกคนรู้!
ครอบครัวที่ช่วยกันชำแหละหมาป่าต่างดีใจจนเนื้อเต้น ดีใจยิ่งกว่าตอนฉลองปีใหม่เสียอีก นี่ตั้งยี่สิบจินเชียวนะ!
ส่วนครอบครัวที่ไม่ได้ช่วยต่างก็เสียดายแทบแย่ นั่นตั้งสิบจินเชียวนะ แต่กลับอดไปเสียแล้ว!
แถมเงินที่ขายหนังหมาป่าได้ก็ยังได้น้อยกว่าอีก