หลี่หว่านชิงวิ่งไปถึงหน้าประตู ค่อย ๆ แง้มประตูเรือนอย่างเงียบเชียบ
ชะโงกหน้าเข้าไปมองในลาน เห็นว่าทุกอย่างเงียบสงัด ดูท่าทุกคนคงยังไม่ตื่น
นางเข้ามาแล้วปิดประตูเบา ๆ จากนั้นก็ย่องไปทางลานด้านหลัง
เพิ่งเดินมาถึงหลังโต๊ะหิน ก็เห็นหลี่ชิงซงพิงกรอบประตูอยู่ มองนางเขม็ง “ไปไหนมา? ทั้งคืนไม่กลับบ้าน...”
หลี่หว่านชิงกลอกตาไปมา ก่อนยิ้มประจบ “พี่ใหญ่พูดอะไรน่ะ ข้าเพิ่งตื่น กำลังจะไปดูว่ามันเทศที่ปลูกไว้ในลานหลังโตเป็นอย่างไรบ้าง จะเรียกว่าหายไปทั้งคืนได้ยังไง?”
หลี่ชิงซงส่งเสียงฮึดฮัด “ก็แต่งเรื่องต่อไปสิ คิดจริง ๆ หรือว่าข้าไม่รู้ว่าเมื่อคืนเจ้าปีนกำแพงออกไป!
ถ้าขาไม่หายดี ข้าคงตามออกไปแล้ว
เจ้าลอบขึ้นเขาใช่ไหม!
หือ?”
หลี่หว่านชิงเหลือบมองฟ้า มองดิน แต่ไม่มองพี่ชาย ก่อนหัวเราะแหะ ๆ “ข้าเบาขนาดนั้น พี่รู้ได้ยังไง? ตอนนั้นพี่ยังไม่ได้นอนหรือ?”
หลี่ชิงซงเดินกะเผลกเข้ามา แล้วเคาะหัวนางทีหนึ่ง “ตัวก็ไม่สูง แต่ใจกล้าไม่เบาเลยนะ?
กล้าขึ้นเขาคนเดียว แถมทั้งคืนยังไม่กลับ!
รู้ไหมว่าข้าเป็นห่วงจนนอนไม่หลับทั้งคืน ถ้าเจ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ข้ากับแม่จะทำยังไง?”
พูดพลางมองนางด้วยดวงตาแดงก่ำ “ข้ารู้ว่าเจ้ามีวิธีเอาตัวรอดของตัวเอง
ถ้าไม่อยากบอก ข้าก็ไม่ถาม แต่คราวหน้าจะไปไหนต้องบอกพวกเราก่อน
ตอนนี้เจ้ายังเด็ก ถ้าเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจะทำยังไง
ต่อไปห้ามแอบออกไปอีก เข้าใจไหม?”