ชาวหมู่บ้านหลี่เจียค่อย ๆ สงบใจลง ก่อนพากันเดินหน้าต่อไปอย่างช้า ๆ
หลี่ชิงซงบังคับเกวียนล่อ บนเกวียนบรรทุกข้าวของจนเต็ม เหลือที่ว่างด้านหน้าเพียงที่เดียว ใครเหนื่อยก็ขึ้นไปนั่งพักได้สักครู่
เดิมทีตั้งใจจะเก็บข้าวของหลายอย่างไว้ในมิติ แต่ไม่รู้ว่าต้องหนีภัยกันนานแค่ไหน หากบนเกวียนว่างเกินไป แล้วระหว่างทางมีของเพิ่มขึ้นมาก็คงอธิบายยาก
ดังนั้นหม้อ ชาม กระบวย ตะเกียบ และเครื่องเรือนชิ้นเล็ก ๆ จึงวางไว้บนเกวียน ส่วนเสบียงก็เก็บไว้ข้างนอกหนึ่งกระสอบ
จ้าวหลันกับหลี่หว่านชิงจึงเดินตามเกวียนไป
แม่เสือหวังพาหลี่สือโถวกับหลี่เถียนเถียนเดินตามพวกนางมาด้วย
แม่เสือหวังขยับเข้าไปใกล้จ้าวหลันแล้วถามว่า “น้องจ้าว เสบียงที่เตรียมมาพอกินไหม?
ถ้าไม่พอก็บอกข้าได้ บ้านเรามีคนไม่มาก เสบียงที่เอามาก็เพียงพอ ถึงตอนนั้นแบ่งให้เจ้าสักหน่อย!”
จ้าวหลันยิ้มพลางส่ายหน้า “พี่สะใภ้วางใจเถอะ พวกเราเตรียมอาหารมาไว้ค่อนข้างพอแล้ว กินได้สบาย!”
แม่เสือหวังยังคงกังวลอยู่บ้าง “พวกเจ้าไม่มีที่นา ตอนแยกทางกันก็ไม่ได้เอาเสบียงมาด้วย มีเงินซื้ออาหารหรือ?”
หลี่หว่านชิงยิ้มพลางอธิบาย “ท่านน้าชุ่ยหลันไม่ต้องห่วง ก่อนหน้านี้พวกเราไปขุดเห็ดหลินจือบนเขามาได้สองต้น ขายได้เงินมาบ้าง เลยซื้อเสบียงมาแล้ว กินได้พอแน่นอน!”
คราวนี้แม่เสือหวังจึงวางใจ “อย่างนั้นก็ดี ผู้ใหญ่บ้านบอกว่าจะไปจวนหย่งอัน แต่เมืองหลวงเต็มไปด้วยขุนนางกับคนมีเงิน
ไม่รู้ว่าพวกเราไปถึงแล้วจะตั้งหลักได้หรือเปล่า!”
จ้าวหลันตบมืออีกฝ่ายเบา ๆ “อย่ากังวลเลย พวกเราจะผ่านอวิ๋นหยางฝู่ระหว่างทางไปหย่งอัน ได้ยินว่าที่นั่นอุดมสมบูรณ์ ฝนฟ้าตกต้องตามฤดูกาล