ช่วงนี้ทุกครอบครัวในหมู่บ้านหลี่เจียต่างเตรียมตัวเก็บเกี่ยวข้าวสาลี
ครอบครัวหลี่ผู้เฒ่าก็เตรียมตัวเช่นกัน ปีนี้คนในบ้านลดลง แม้ปากท้องที่ต้องเลี้ยงดูจะน้อยลง แต่คนทำงานก็ลดลงด้วย
หลี่โส่วเถียนนั่งสูบกล้องยาอยู่ในห้องโถงใหญ่ พลางสั่งว่า “ปีนี้คนในบ้านน้อย อีกไม่นานก็ถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว บ้านเรามีข้าวสาลีอยู่ 8 หมู่ พวกเราสามคนช่วยกันเก็บก็ยังไม่แน่ว่าจะเสร็จในสามวัน
เพราะฉะนั้น พวกเจ้าสองคนก็ต้องไปช่วยทำงานในนา”
หวังชุ่ยหลันไม่ค่อยอยากไปทำงานในนา อากาศร้อนขนาดนั้น แค่วันเดียวผิวของนางก็คงถูกแดดเผาจนดำคล้ำ
นางจึงยิ้มอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า “ท่านพ่อ งานซักผ้าทำกับข้าวในบ้านก็ต้องมีคนทำเหมือนกัน ให้ข้าอยู่บ้านทำงานพวกนี้เถิดเจ้าค่ะ!”
หวังกุ้ยจือส่งเสียงฮึดฮัด “เจ้าอยากให้แม่เฒ่าอย่างข้าไปทำงานในนา ส่วนตัวเองอยู่บ้านสุขสบายหรือ?”
หวังชุ่ยหลันยิ้มเอาใจ “ท่านแม่คิดเช่นนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ งานในบ้านก็ไม่ใช่เรื่องเบาเลย ทั้งซักผ้า ทำกับข้าว แล้วยังต้องให้อาหารไก่อีก ถ้าปล่อยให้ท่านแม่ทำทั้งหมด ข้าก็รู้สึกไม่สบายใจนะเจ้าคะ!
ข้าเป็นคนผิวหยาบแรงเยอะ ให้ข้าทำเองเถิดเจ้าค่ะ”
หวังกุ้ยจือคิดอยู่ครู่หนึ่ง นางเองก็ไม่อยากทำงานจิปาถะในบ้านเหมือนกัน เมื่อก่อนงานพวกนี้ล้วนเป็นจ้าวหลัน นังสารเลวนั่นทำ หลังจากทำงานในนาเสร็จแล้วก็ยังต้องกลับมาทำงานบ้านต่อ
ส่วนตัวนางแค่ทำงานในนาแบบขอไปที พอเหนื่อยก็กลับมาพัก
คิดได้ดังนั้น นางจึงพูดเรียบ ๆ ว่า “ได้ เจ้าทำงานพวกนี้ในบ้านให้เรียบร้อย หากข้ารู้ว่าเจ้าอู้ล่ะก็ คอยดูเถอะ ข้าจะถลกหนังเจ้าเสีย!”
หวังชุ่ยหลันพยักหน้ารัว ๆ “ท่านแม่วางใจได้ ข้าจะทำให้ดีแน่นอนเจ้าค่ะ!”