(ด้วยเหตุผลด้านเนื้อเรื่อง อายุของตัวละครประกอบอาจคลาดเคลื่อนได้ไม่เกินห้าปี บทความนี้ใช้ระบบหน่วยเงินในปี 1955 เพื่อให้พี่ๆ ส่วนใหญ่เข้าใจง่าย ผู้อ่านระดับไฮโซโปรดเข้าใจ มวยคารวะด้วยความเคารพสูงสุดของเมืองสี่เก้า—ขอบคุณ!)
(พูดมากไม่ได้ผล เราไปที่เนื้อเรื่องกันดีกว่า... ขอย้ำอีกครั้งว่ามีทักษะพิเศษแต่ไม่มีเซียน ไม่มีอาณาจักรธุรกิจ เล่นอย่างเดียว พ่อที่ชอบนางเอกหลายคนไม่ต้องเข้ามา)
วางความเป็นคนทิ้ง ใช้ชีวิตแบบไร้ยางอาย ดีกว่าทำให้ตัวเองลำบาก ก็ให้คนอื่นลำบาก ปฏิเสธการเสียสละเพื่อผู้อื่น ขอแค่ตัวเองมีความสุข
จะเอาชนะสัตว์เดรัจฉานก็ต้องเป็นสัตว์เดรัจฉานให้มากกว่า มีเพียงเวทมนตร์เท่านั้นที่จะปราบเวทมนตร์ได้
ปี 1951
ต้นเดือนสิบเอ็ด
ปีนี้เมืองสี่เก้าหนาวผิดปกติ อุณหภูมิตอนนี้ลดลงถึงติดลบสิบกว่าแล้ว...
เก้าโมงเช้า
นอกประตูตงจื้อ
ในโรงงานเหล็กโลว์กลับคึกคักมาก เพราะวันนี้กำลังมีพิธีมอบทรัพย์สินและเปลี่ยนชื่อ
อีกหนึ่งชั่วโมง โลว์ป่านเฉิงก็จะบริจาคหุ้นทั้งหมดของโรงงานเหล็กให้องค์กร เหลือเพียงตำแหน่งกรรมการกิตติมศักดิ์
เส้นขนาน 38 ยังมีเรื่องกับอเมริกา ครอบครัวโลว์ที่ฉลาดได้กลิ่นโอกาส เพราะการช่วยเหลือยามคับขันถึงจะชนะใจคน...
ในห้องพยาบาลโรงงานเหล็ก
"เสี่ยวหลิน ทุกคนไปดูพิธีบริจาคกัน ไม่ไปเหรอ?"
หลินเฉินมองหญิงที่เดินผ่านแล้วส่ายหน้า: "พี่หลี่ พวกคุณไปเถอะ! ผมเพิ่งลางาน ขอกลับบ้านไปทำธุระหน่อย"
"งั้นก็ตามใจ เธอไปทำธุระเถอะ เราจะไปดูกัน... นี่เป็นเรื่องใหญ่ ต่อไปเราก็เป็นคนงานของชาติแล้ว!"
แต่ก่อนคนเหล่านี้เป็นคนงานของตระกูลโลว์ จากนี้ไปองค์กรจะรับช่วงดูแลต่อ คิดแล้วก็มีความสุข ตระกูลโลว์ดีจริงๆ
เห็นคนในออฟฟิศออกไปหมด หลินเฉินเก็บของเล็กน้อย สะพายกระเป๋าสีเขียวทหารก็ออกจากโรงงานเหล็ก
ตอนนี้หลินเฉินไม่มีเวลาดูพิธีบริจาคอะไรนั่น มันไม่เกี่ยวอะไรกับเขา
เงินเดือนเดือนละยี่สิบกว่าหยวน ไม่ต้องไปยุ่งเรื่องนั้น เรื่องของตัวเองสำคัญกว่า...
หนุ่มนอกโรงงานฮะลมแล้วถูมือ วันนี้หนาวจริงๆ!
"ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแนะนำโลว์เจิ้นหัวให้บริจาคโรงงานเหล็ก ไม่ใช่จะบริจาคหุ้นตอนรัฐร่วมทุนปี 1955 หรือไง ตอนนี้เร็วไปสี่ปีเต็ม... หรือว่าการตื่นรู้ความทรงจำชาติก่อนของฉันเป็นต้นเหตุ?"
ออกจากโรงงานเหล็ก หลินเฉินตรงไปที่สถานีขนส่งตงเฉิง วันนี้เป็นวันที่ฉินหวยหรูเข้ามาเมืองเพื่อดูตัว การแย่งโอกาสแบบนี้พลาดไม่ได้... โดยเฉพาะการแย่งโชคของบ้านเจียจางซื่อบ้านั้น ไม่ต้องเกรงใจเลย
ทำไม่ได้! หลินเฉินข้ามเวลามาอยู่ในโลกภาพยนตร์ของเมืองสี่เก้า และยังเติบโตมาในบ้านเลขที่ 95 อันโด่งดัง
ตอนนี้ยังมาได้ระบบแย่งโอกาสที่ค่อนข้างไร้ยางอายอีก ระบบนี้ไม่ให้เขาเป็นคนดีเลย! เพิ่งยกเลิกระบบอนุภรรยา นี่มันให้เขาไปชนกับตะปูนี่นา?
หลินเฉินสื่อสารกับระบบทางจิตใจ
"ระบบ วันนี้ถ้าแย่งโอกาสสำเร็จ เราจะได้เปิดฟังก์ชันอื่นไหม?"
[ใช่ โฮสต์ นี่คือโลกคู่ขนานภาพยนตร์หลายเรื่องของเมืองสี่เก้า คนแย่งโอกาสเยอะ เมื่อเปิดใช้งานก็รับของขวัญมือใหม่ได้]
ถึงแม้การแย่งโอกาสจะไม่มีลำดับ แต่ตอนนี้ด่วนมาก! ทนทุกข์มานาน หลินเฉินอยากเปลี่ยนสถานะตัวเองจริงๆ
"เอาละ ครั้งนี้สู้เต็มที่ เชื่อแกครั้งหนึ่ง ยังไงไม่มีแกก็ไม่มีการเกิดใหม่ของฉัน แกคงไม่ทำร้ายฉัน หลังจากนี้จะได้กินดีอยู่ดีก็แล้วแต่แกแล้ว..."
[คนที่มีระบบถ้าอดอยาก จะไม่ยอมอ่อนแอ โฮสต์ถึงวัยสร้างครอบครัวแล้ว เลยตื่นรู้ความทรงจำ]
"ฉันชอบประโยคนี้! แต่การแย่งโอกาสคนอื่นมันดูไร้ยางอายไปหน่อยไหม?"
[คนมีศีลธรรมอาจทำเรื่องไร้ยางอาย โฮสต์มีศีลธรรมไหม? ตัวเองมายังไง ต้องการให้ระบบช่วยเล่าย้อนให้ฟังไหม?]
หลินเฉินนึกถึงตอนก่อนมาที่นี่แล้วยิ้มแห้งๆ
"ไม่ต้อง ไม่ต้อง ฉันเข้าใจแล้ว แกเป็นระบบที่ไร้ศีลธรรม"
จริงๆ หลินเฉินไปเที่ยวร้านเหล้าเฉียนเหมินและร้านเสื้อผ้าเฉินชื่อมาแล้ว แต่ตอนนี้ซวีฮุ่ยเจินและเฉินเสวี่ยหรูยังไม่ครบสิบแปดปี
ตอนนี้เหมาะสมก็มีฉินหวยหรูคนเดียว เพราะบ้านเจียช่วยพามาให้แล้ว...
หลินเฉินนึกถึงสีหน้าของเจียจางซื่อแล้ว ยิ่งมั่นใจแผนแย่งสะใภ้บ้านเจีย
สถานีขนส่งเมืองสี่เก้า
หลินเฉินมาถึงก็หาพ่อสื่อหลี่ที่มารับฉินหวยหรูเจอง่ายๆ เพราะหญิงคนนี้เพิ่งมาที่บ้านเลขที่ 95 เมื่อสองวันก่อน
"ป้าหลี่ สวัสดีครับ! สูบบุหรี่ไหม..."
พ่อสื่อหลี่เจอคนมามาก เห็นหลินเฉินแล้วก็ตาสว่าง อดชื่นชมในใจไม่ได้ หนุ่มคนนี้หล่อจริงๆ! ทำสื่อมาสิบปีไม่เคยเห็นหนุ่มหล่อขนาดนี้มาก่อน...
"หนุ่มน้อยเรียกฉันเหรอ? ฉันไม่ได้รับของโดยไม่มีเหตุผล ไม่สูบหรอก!"
ตอนนี้หลินเฉินมีรอยยิ้มเป็นมิตรบนใบหน้า ขอแค่ให้พ่อสื่อประทับใจก่อน
"ใช่ครับ ป้าหลี่ ผมตั้งใจมาหาป้าโดยเฉพาะ ผมจำได้ว่าป้าสูบบุหรี่นี่ครับ มาสิๆ ไม่ต้องเกรงใจ..."
พ่อสื่อหลี่มองอยู่นานก็นึกไม่ออกว่าใคร แต่เห็นรอยยิ้มก็ไม่อยากทำร้ายน้ำใจ หนุ่มคนนี้เกรงใจขนาดนี้ก็ไม่ควรทำให้เสียหน้า
"ได้ๆ ขอบใจบุหรี่ต้าเฉียนเหมินของหนุ่มน้อย นายรู้จักฉันจริงๆ เหรอ?"
"รู้จักสิครับ ป้าเป็นคนดังในแถบตงเฉิง หนุ่มสาวบ้านไหนไม่รู้จักชื่อป้าหลี่..."
หลินเฉินยกยอจนพ่อสื่อหลี่ปลื้มสุดๆ เป็นทั้งหล่อและพูดเก่ง หนุ่มคนนี้ดีจริงๆ
"หนุ่มน้อย นายก็มาหาฉันเพื่อให้จับคู่ให้เธอใช่ไหม?"
หลินเฉินเห็นอีกฝ่ายนำเข้าประเด็นเองแล้ว ก็ไม่พูดอ้อมค้อม
"ป้าหลี่เก่งจริงๆ ทายใจผมได้เลย"
พ่อสื่อหลี่คิด ฉันทำอาชีพนี้ จะมาหาฉันแบบนี้ไม่ใช่เรื่องจับคู่ให้เธอแล้วจะอะไร!
"ได้เลย ฝากที่อยู่ไว้ เดี๋ยวฉันจัดการให้ จะหนุ่มหล่อแบบนาย เด็กสาวดีๆ ในเมืองสี่เก้าหลายต่อหลายคนให้เลือก"
หลินเฉินยัดบุหรี่หนึ่งซองกับลูกอมผลไม้หนึ่งกำที่เตรียมไว้ให้พ่อสื่อหลี่ เพราะของขวัญเปิดทางเสมอ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามือเปล่า...
ส่วนเด็กสาวดีๆ ไม่ต้องแล้ว ที่นี่คือโลกภาพยนตร์... ถ้าพาคนอื่นมา แม้จะดีแค่ไหนระบบไม่ยอมรับก็ไม่มีประโยชน์!
"ป้าหลี่ จริงๆ ป้าทายถูกครึ่งเดียว ตอนนี้ผมชอบเฉพาะผู้หญิงที่ป้ากำลังจะรับเท่านั้น ป้าช่วยหาทางให้ผมหน่อยได้ไหมครับ"
พ่อสื่อหลี่ดูของในมือ แล้วดูหลินเฉิน เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง...
"หนุ่มน้อย นายก็อยู่ซีกหนานลั่วกู่เทาเหรอ?"
หลินเฉินแค่พยักหน้ารับ แต่ตอนนี้พ่อสื่อหลี่ลังเล เพราะเธอรับค่าจ้างจากเจียจางซื่อมาแล้ว...
"เรื่องนี้ลำบากหน่อยนะ ฉันรับปากเจียจางซื่อแล้วว่าจะพาสาวไปดูตัวที่บ้านวันนี้"
หลินเฉินฟังแล้วใช้ไม้ตายทันที ควักธนบัตรออกมาจากกระเป๋า เพราะเงินทำให้คนยอมทำงาน... วิธีนี้ใช้ได้ทุกยุค
"ป้าหลี่ ผมจ่ายค่าจ้างสองเท่าของบ้านเจียยังไงล่ะ หลังสำเร็จ ทุกเทศกาลผมจะมาขอบคุณแน่นอน ผมหลินเฉินไม่ใช่คนเนรคุณ และจะไม่หักหลังป้าแน่นอน..."
พ่อสื่อหลี่เห็น "ความจริงใจ" ของหลินเฉิน แล้วเทียบกับความตระหนี่ของเจียจางซื่อเมื่อวาน คิดอยู่ครู่หนึ่งก็หายใจเข้าลึกๆ ตนเองแค่รับปากเจียจางซื่อว่าจะพาสาวไป แค่วันนี้พาคนหนึ่งไปก็พอแล้ว!
"เอาละ! ดูนายรู้จักจัดการดี เรื่องนี้เอางี้ แต่ห้ามไปพูดต่อนะ ไม่งั้นชื่อเสียงฉันจะพังเพราะเจียจางซื่อแน่ ป้าหลี่ก็มีจรรยาบรรณในอาชีพนะ! และฉันรู้สึกว่านายกับสาวที่ฉันจะรับเหมาะกันกว่า เจียตงซวี่คนนั้นสู้เรื่องจัดการไม่ได้"
หลินเฉินจ่ายค่าจ้างสี่หยวนให้ตรงๆ คิดในใจ ถ้าฉันไม่ให้เงิน... ป้าจะช่วยฉันเหรอ? คุณธรรมมันก็มีราคาเหมือนกัน!
ต้องยอมเสียของเพื่อได้ของ ต้องเสียเสื้อผ้าถึงจะได้ตัวพระ
"ป้าหลี่ เรื่องนี้เป็นผลดีกับผม และผมเป็นฝ่ายมาขอให้ป่าช่วยเอง... ผมจะไปโวยวายที่ไหนได้ ตอนนี้ฟ้าดินรู้ แค่เราสองคนรู้ จะไม่มีคนนอกอื่นรู้แน่นอน ป้าวางใจได้!"
พ่อสื่อหลี่ยิ้มๆ เอาเงินใส่กระเป๋า: "เดี๋ยวสาวมาถึง ฉันจะแนะนำให้รู้จัก ที่เหลือก็เป็นหน้าที่นาย! ฉันต้องรีบกลับไปหาคนให้บ้านเจียอีก ไม่งั้นผู้หญิงคนนั้นเจียจางซื่อต้องมาหาเรื่องแน่..."
หลินเฉินยังยิ้มให้พ่อสื่อหลี่ชูนิ้วโป้ง: "แบบนี้ดีที่สุด ขอแค่ป้าช่วยเชื่อมโยงให้ ที่เหลือผมจัดการเอง!"
สองคนคุยรายละเอียดกันอีกหน่อย...
สิบนาทีผ่านไป รถโดยสารจากทางฉางผิงค่อยๆ เข้าสถานี
"หนุ่มน้อยเสี่ยวหลิน ดูสิ สาวมาแล้ว!"
หลินเฉินมองไปทางรถ ประมาณฉินหวยหรูสวมเสื้อคลุมหนานุ่มลายดอกไม้สีแดงเดินลงจากรถ
ตอนนี้ฉินหวยหรูเพิ่งอายุสิบแปด หน้าขาวเนียน ร่างสูงโปร่ง และมีทรวดทรงเอวคอดสะโพกผาย ดูแล้วเหมาะที่จะมีลูกดี
"เป็นสิบสามเซียนจริงๆ ระบบไม่หลอกฉัน"
ฉินหวยหรู
พ่อสื่อหลี่รีบโบกมือเรียกฉินหวยหรูที่มองไปมา
"หวยหรู ทางนี้!"
ฉินหวยหรูได้ยินก็ยิ้มเดินมา พอใกล้ก็สังเกตเห็นหนุ่มข้างๆ พ่อสื่อหลี่ เลยชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย
"เอ๊ะ? ที่แท้เจียตงซวี่ก็หล่อขนาดนี้! เขาจะมองฉันเด็กบ้านนอกคนหนึ่งไหมนะ? ฉันขอค่าสินสอดสิบหยวนจะมากเกินไปไหม?"
ปกติตอนนี้ค่าสินสอดชนบทห้าหยวนก็พอ ถ้าแต่งเข้าบ้านในเมืองสี่เก้าไม่รับก็ได้ แต่ใครจะไปรู้ว่าลูกสาวบ้านฉินเป็นสาวสวยที่สุดในแถบนี้ เธอมีทุนจะขอค่าสินสอดเพื่อตอบแทนพ่อแม่ได้
คิดถึงตรงนี้ฉินหวยหรูยิ่งตื่นเต้น ตอนนี้หลินเฉินกับพ่อสื่อหลี่เดินเข้ามาหาไม่กี่ก้าว
"ป้าหลี่ ทำให้รอหน่อย ไม่ดีเลย รถเสียระหว่างทางตั้งสองครั้ง เลยมาสาย"
ฉินหวยหรูพูดไปก็แอบชำเลืองมองหลินเฉิน แล้วก็พบว่าหนุ่มคนนั้นก็กำลังมองเธออยู่พอดี
ตอนนี้พ่อสื่อหลี่หัวเราะแผ่ว: "ไม่เป็นไรๆ เราก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน ป้าแนะนำให้รู้จัก นี่คือสหายหลินเฉิน เขาเป็นหมอใหญ่ของโรงงานเหล็กเรา ไม่ใช่เด็กฝึกงานของบ้านเจีย เงินเดือนเดือนละยี่สิบแปดหยวนด้วยนะ!"
ฉินหวยหรูฟังแล้วอึ้งไปชั่วครู่ เพราะไม่ตรงกับที่พูดเมื่อสองวันก่อน
"ป้าหลี่ นี่ไม่ใช่เจียตงซวี่นี่นา เขายังเป็นหมออีก?"
พ่อสื่อหลี่เข้าใจความหมายของฉินหวยหรู รีบพูดกลบเกลื่อน
"อย่าพูดถึงบ้านเจียเลย เมื่อคืนฉันเพิ่งรู้ว่ายายแก่บ้านเจียมีปัญหาทางจริยธรรม เธอเถียงกับทั้งบ้านทั้งตรอก ฉันคิดทั้งคืน พาเธอไปตกหลุมก็ไม่ได้ ฉันเลยหาเจ้าบ่าวที่ดีกว่าให้ตอนเช้า จะได้ไม่มาเสียเที่ยว หนูคุยกับสหายหลินเฉินดู ดีกว่าบ้านเจียแน่นอน"
หลินเฉินเห็นได้เวลาแสดงฝีมือแล้ว ก็เดินเข้ามาทัก
"สหายฉินหวยหรู สวัสดีครับ ผมชื่อหลินเฉิน ผมทำงานที่แผนกแพทย์โรงงานเหล็ก..."
ฉินหวยหรูมองมือที่ยื่นมา เธอลังเลเล็กน้อยก็ยื่นมือเล็กๆ ขาวๆ ออกไปด้วย
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอจับมือผู้ชายแปลกหน้า และอีกฝ่ายยังเป็นหนุ่มใหญ่
หลินเฉินจับมือเล็กๆ เย็นๆ ของฉินหวยหรู แม้จะหยาบเล็กน้อย แต่ก็นุ่มนิ่ม...
"สวัสดีค่ะ สหายหลิน!"
ตอนนี้พ่อสื่อหลี่ขยิบตาให้หลินเฉิน
"เฮ้ ถูกแล้ว หนูคุยกันเถอะ! มื้อเที่ยงปล่อยให้เสี่ยวหลินจัดการ ให้เขาพาหนูเที่ยวเมืองสี่เก้า ฉันยังมีธุระอื่น ไม่รบกวนหนุ่มสาวคุยกัน..."
พ่อสื่อหลี่ก็จากไปอย่างมีความสุข พร้อมเงินค่าเป็นสื่อ ทิ้งเวลาให้หลินเฉิน
เห็นพ่อสื่อหลี่ไปแล้ว ฉินหวยหรูเริ่มตื่นเต้น... เพราะตอนแรกเห็นหนุ่มคนนี้ก็ชอบแล้ว
"สหายฉินหวยหรู ผมจะพาคุณไปเดินถนนหวังฝูจิ่งก่อน หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จค่อยไปสวนเป๋ยไห่กัน... ที่นั่นคนเยอะและครึกครื้นดี"
หลินเฉินคิด เดินตามเส้นทางคนอื่น ทำให้คนอื่นไม่มีทางเดิน... เด็กสาวสมัยนี้ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมมากนัก
ฉินหวยหรูยังเขินเรื่องเมื่อกี้ มองอีกฝ่ายไม่ค่อยได้
"อื้ม ฉันไม่คุ้นเมืองสี่เก้า ฟังคุณจัดการ"
แบบนี้หลินเฉินก็พาฉินหวยหรูเดินถนนหวังฝูจิ่ง
ซื้อน้ำตาลโรยฮอว์ธอร์นเสียบไม้มาสองแท่ง หวานอมเปรี้ยว อากาศหนาวกินของหวานก็เพิ่มความร้อนได้ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ค่อยๆ เริ่มสนิทกัน... ตอนนี้ฉินหวยหรูไม่ตื่นเต้นเหมือนตอนอยู่สถานีแล้ว
"สหายหลินเฉิน ที่บ้านคุณยังมีใครอีกไหม?"
โดนฉินหวยหรูถาม หลินเฉินถอนหายใจแล้วอารมณ์ห่อเหี่ยวลงทันที
"โอ้ ที่บ้านผมไม่มีใครแล้ว ผมเป็นเด็กกำพร้า โตมากับคุณปู่ที่เป็นหมอแผนโบราณ ปีที่แล้วคุณปู่เสีย ก็เหลือผมคนเดียว เพราะคุณปู่เคยช่วยชีวิตคุณปู่ตระกูลโลว์ไว้เมื่อหลายปีก่อน ผมเลยถูกจัดให้เข้าทำงานในโรงงานเหล็กเป็นหมอประจำโรงงาน เมื่อเราแต่งงานกันแล้ว เรื่องในบ้านให้คุณจัดการทั้งหมด คุณดูแลในบ้าน ผมดูแลนอกบ้าน..."
ฉินหวยหรูฟังหลินเฉินแนะนำตัวแล้ว หน้าก็แดงขึ้นมา
"คุณ... ใครจะแต่งงานกับคุณ! เพิ่งรู้จักกันแท้ๆ กลับคิดจะแต่งงานกับคนอื่น พวกคนเมืองพูดตรงไปตรงมาจัง..."
......