"แยกขาออก"
"กดเอวลงอีก"
"ทำเช่นนี้เส้นเอ็นถึงจะยืดออก เมื่ออยู่ร่วมห้องกับคุณชายใหญ่จะได้ไม่เจ็บนะฮูหยินใหญ่"
ซ่งชิงอู่สะดุ้งตื่นเพราะความเจ็บปวดจากการดัดเส้นเอ็น
ลืมตาขึ้นมาฉับพลัน ก็พบว่าตนเองอยู่ในเรือนหลักของลานคุณชายใหญ่แห่งจวนแม่ทัพเจาหย่ง
นายหม่ำเหยียน มารดาข้างกายของท่านแม่ผัว กำลังกดเอวนางลงด้วยแรง เข้าช่วยนางเปิดกระดูกยืดเส้นเอ็น เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการอยู่ร่วมห้องกับคุณชายใหญ่เผยอวิ๋นถิงในอีกไม่ช้า
ซ่งชิงอู่ก็พลันตระหนักได้ว่า ตนได้เกิดใหม่อีกครั้ง
เกิดใหม่ย้อนไปเมื่อหกปีก่อน ในวันที่สวามีนางเผยอวิ๋นถิงได้ชัยกลับเมืองหลวง แล้วมารดาของสามีหมายให้พวกนางร่วมห้องกัน
ในวันนั้นของชาติก่อน ซ่งชิงอู่และเผยอวิ๋นถิงเกี่ยวกระหวัดร่วมรักกันตลอดคืน
รุ่งเช้า นางยังไม่ทันตื่นจากนิทรา เผยอวิ๋นถิงก็ลากนางทั้งร่างเปลือยเปล่าจากใต้ผ้าห่มออกไปที่ลานเรือน ใส่ร้ายว่านางไม่ใช่สตรีพรหมจรรย์
อีกยังกล่าวหาว่านางต้องนอกใจแน่แท้ในสองปีที่เขาออกศึก คลาคลีกับบุรุษอื่น
เพราะก่อนออกรบเขาไม่เคยแตะต้องนาง
ซ่งชิงอู่นอนขดกายตะแคงบนพื้น ร่ำไห้ร้องหาความบริสุทธิ์
นางคิดไม่ตก ค่ำคืนก่อนหน้านี้เขาทำลายความบริสุทธิ์ของนางแท้ๆ เหตุใดวันนี้จึงมากล่าวร้ายนางเช่นนี้
ยามเช้าเดือนสามเย็นยะเยือกถึงกระดูก นางนอนบนพื้นอิฐเย็นเฉียบ ร่างบางเปลือยเปล่าจนแดงก่ำ ตัวสั่นระริกทั่วร่างสุดห้าม
เผยอวิ๋นถิงกลับต่อหน้าบ่าวไพร่ทั้งสิ้นในจวนแม่ทัพ ถีบนางเข้าที่ท้องน้อยครั้งแล้วครั้งเล่า จนมดลูกนางบอบช้ำ
เรื่องนี้ลามไปถึงหูบิดามารดาของสวามีและบุพการีนาง พวกเขาหาได้สงสัยไม่ หลงเชื่อคำของเผยอวิ๋นถิงสิ้น ด่านางว่าไม่รักษาจารีต ลามกอนาจารไร้ยางอาย
เผยอวิ๋นถิงและครอบครัวถือโอกาสลดฐานะซ่งชิงอู่จากภรรยาเป็นอนุภรรยา แล้วควักมดลูกนางทิ้ง ทำให้นางหมดโอกาสมีบุตรสืบไป
อีกทั้งยังยามนางยังไม่หายดี ขับไล่นางจากเรือนหลักไปอยู่เรือนเล็ก นับแต่นั้นนางก็ป่วยเป็นโรคระดู หนาวเย็นถึงมดลูก เลือดออกและหย่อนยานตามมาติดตัวตลอดชีวิต
ซ่งชิงอู่ยังจำได้ชัดเจนถึงทุกวันนี้ ขณะนางฝังมดลูกตนเองในเรือนเล็กด้วยมือเปล่า เรือนใหญ่จวนสกุลเผยกลับประดับโคมไฟแดง เสียงกลองสนั่น
เผยอวิ๋นถิงจัดขบวนสินสอดงามหรู แต่งซ่งหว่านอี๋ธิดาแท้จริงแห่งสกุลซ่งที่ตามหาเจอ ณ ชายแดน เข้ามาเป็นภรรยาเอก...
ความคิดหวนกลับมา ข้างหลังนายหม่ำเหยียนกล่าวชมด้วยความอิจฉาอย่างไม่ขาดปาก
"ฮูหยินใหญ่บั้นเอวอ่อนช้อยขาเรียวเล็ก ทรวงอกอวบสะโพกงามมีลูกง่าย สามปีได้สองลูกมิใช่ปัญหา หากเมื่อสองปีก่อนในคืนวิวาห์คุณชายใหญ่กับท่านได้ร่วมหอกัน ป่านนี้คุณชายน้อยคงวิ่งทั่วเรือนแล้ว"
ซ่งชิงอู่อดหัวเราะแผ่วเบามิได้ ความคิดไหลย้อนกลับไปเมื่อสองปีก่อน
ขณะนั้นซ่งชิงอู่ยังเป็นธิดาแห่งตระกูลซ่งที่ปรุงน้ำอบ หอมด้วยคำสั่งบิดามารดาแต่งเข้าจวนแม่ทัพเจาหย่งกับคุณชายใหญ่เผยอวิ๋นถิง
แม้เผยอวิ๋นถิงเย็นชา เอาแต่ใจ ปกติเงียบขรึม และออกศึกบ่อยครา
แต่รูปโฉมสูงสง่าหล่อเหลา ทั้งนิสัยเย่อหยิ่งเด็ดขาด ก็ยังทำให้ซ่งชิงอู่ในยามนั้นที่โอนเอนไปด้วยหัวใจกุลสตรี ยอมแต่งด้วยความเต็มใจ
มิคาด เช้าวันวิวาห์เกิดศึกขึ้นกะทันหัน เผยอวิ๋นถิงตามบิดาเข้าสู่สมรภูมิรบโดยไม่ทิ้งข้อความใดไว้
สองปีที่เผยอวิ๋นถิงออกรบ ซ่งชิงอู่ดูแลบ้านเรือนตามคำสั่งมารดาสวามี ใช้สินเดิมของตนอุดหนุนค่าใช้จ่ายในเรือน อีกยังปรุงน้ำอบใหม่ทั้งวันทั้งคืน ช่วยดูแลร้านน้ำอบและโอสถสี่แห่ง ทำให้จวนแม่ทัพที่คลอนแคลนกลับค่อยมั่งคั่งขึ้น
ซ่งชิงอู่นึกว่าเมื่อเผยอวิ๋นถิงกลับมา จะซาบซึ้งในน้ำพักน้ำแรงนาง และให้เกียรติทะนุถนอม
แต่นางรอคอยสองปี สิ่งที่ได้กลับคือเผยอวิ๋นถิงพาหญิงสาวผู้หน้าตาคล้ายคลึงกับมารดานางยิ่งนักกลับมาด้วย และบอกนางว่า ซ่งหว่านอี๋ต่างหากคือธิดาแท้จริงแห่งตระกูลซ่ง
ส่วนซ่งชิงอู่ นางเป็นเพียงธิดาของครอบครัวคนเลี้ยงสัตว์ที่ถูกอุ้มสลับกันที่ชายแดนเมื่อสิบแปดปีก่อน
ชั่วข้ามคืน ซ่งชิงอู่จากจุดสูงสุดดุจเมฆา ตกลงสู่ตมโคลน กลายเป็นผู้เกินจำเป็นที่สุดของตระกูลเผยและตระกูลซ่ง
ก็ในยามนี้เอง มารดาสวามีจัดการให้นางกับเผยอวิ๋นถิงร่วมหอ และเช้าต่อมาเรื่องเปลี่ยนแปลงก็บังเกิด
หลังจากถูกลดชั้นเป็นอนุภรรยาและถูกควักมดลูกออก ซ่งชิงอู่ก็เคยคิดทำร้ายตนเอง
แต่ตระกูลเผยและซ่งกลับไม่ยอมปล่อยนางไป จับนางขังไว้ในจวนแม่ทัพคุมเข้ม ให้ปรุงน้ำอบดูแลร้านค้าแก่ทั้งสองตระกูลต่อไป ใช้นางเยี่ยงเครื่องมือหาเงิน ขูดรีดซ้ำไปมา อีกทั้งดุด่านางว่าไร้วาสนา โชคชะตาทำร้ายบุตร เป็นดาวแพศยาสูญพันธุ์
ซ่งชิงอู่จึงติดอยู่ในจวนแม่ทัพหกปี ถูกดูหมิ่นและทรมานใจกาย กัดกร่อนทั้งจิต สุดท้ายสิ้นลมหายใจจากไป
ถึงยมโลกนางก็ยังตาไม่หลับ เอาแต่วิญญาณตนเองเป็นเดิมพัน ทำพันธสัญญากับปีศาจร้าย
หากได้รับโอกาสอีกครั้ง นางจะให้ตระกูลเผยและซ่งชำระหนี้เลือดด้วยเลือด!
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ซ่งชิงอู่ก็ย้อนกลับมายังเรือนหลักที่เคยพำนักในฐานะฮูหยินใหญ่
"ฮูหยินใหญ่ งานของข้าน้อยเสร็จแล้ว อีกครู่ให้แม่อยเฝิงมาช่วยท่านอาบน้ำชำระกาย ทาน้ำมันหอม แล้วท่านก็รอคุณชายใหญ่ประทานความโปรดได้เลย"
เสียงของนายหม่ำเหยียนดึงความคิดซ่งชิงอู่กลับมาอีกหน
"ได้ ขอบคุณนายหม่ำเหยียนยิ่ง"
ซ่งชิงอู่กล่าวพลางให้แม่เฝิงในเรือนนาง หย่อนรางวัลเป็นใบไม้ทองให้นายหม่ำเหยียนแผ่นหนึ่ง นางก็ดีใจถอยออกไป
ต่อมาแม่เฝิงเดินเข้ามา ประคองนางไปยังอ่างอาบน้ำที่เตรียมไว้ในห้องชั้นใน ช่วยเปลื้องเสื้อผ้าปรนนิบัตินางอาบน้ำ
ปากพลางกล่าวด้วยความดีใจและทอดถอนใจ "ฮูหยินใหญ่ฝืนอยู่ในจวนสองปี วันนี้คงจะได้อยู่ร่วมห้องกับคุณชายใหญ่แล้วกระมัง"
แม่เฝิงคือคนที่ซ่งชิงอู่นำมาจากจวนสกุลซ่ง ดูแลนางมาตั้งแต่เล็ก
ชาติก่อนหลังจากนางถูกลดชั้นเป็นอนุ แม่เฝิงรู้สึกคับแค้นแทนนาง ไปขอความเมตตาจากเผยอวิ๋นถิง ถูกซ่งหว่านอี๋รู้เข้า จึงให้ยาพิษชามหนึ่งฆ่าคนตาย
นับแต่นั้น ในจวนแม่ทัพก็ไม่มีใครกล้าออกหน้าแทนซ่งชิงอู่
เริ่มชีวิตใหม่ แม่เฝิงเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่นางไว้ใจได้เต็มเปี่ยม ต้องทะนุถนอมอย่างยิ่ง
แต่ยามนี้แม่เฝิงยังไม่รู้ถึงจิตใจชั่วร้ายของตระกูลเผย ได้แต่ยินดีอย่างจริงใจที่นางกับคุณชายใหญ่จะร่วมหอ
ซ่งชิงอู่ฟังแล้วกลับยิ้มเยาะแผ่วเบา
ชาติก่อนหลังร่วมหอกับเผยอวิ๋นถิง นางก็ถูกกับดักของพวกเขา
ชาตินี้ ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะไม่ยอมร่วมหออีกเป็นอันขาด
แล้วยามนี้ฟ้ามืดแล้ว หากจำไม่ผิดอีกครู่เผยอวิ๋นถิงก็จะมา
นางต้องหาวิธีสักอย่าง มาทำลายพิธีการร่วมหอคืนนี้
คิดได้ดังนี้ นางหันหน้าสั่งแม่เฝิงแผ่วเบาว่า "แม่เฝิง เจ้าจงกลับจวนสกุลซ่งเดี๋ยวนี้ นำข่าวไปบอกท่านแม่ข้าหน่อย ว่าเย็นนี้ข้าจะร่วมหอกับคุณชายใหญ่ ให้พวกเขายินดีกับข้าด้วย"
แม่เฝิงไม่เข้าใจอย่างยิ่ง "ไปเดี๋ยวนี้หรือเจ้าคะ? แต่ข้าน้อยยังต้องอาบน้ำชำระกายให้ท่าน อีกครู่คุณชายใหญ่ก็จะมาแล้ว..."
"ใช่ เดี๋ยวนี้เลย ให้ฮว่าเหมยช่วยข้าอาบน้ำ เจ้าอย่าช้า ไปตอนนี้เถิด"
ซ่งชิงอู่ฉับพลันสีหน้าเคร่งขรึม ทำให้แม่เฝิงก็ลนลาน "ได้ ข้าน้อยไปเดี๋ยวนี้"
ก่อนแม่เฝิงออกจากประตู ซ่งชิงอู่นึกอะไรได้จึงเสริมอีก "อีกอย่าง ให้ซ่งหว่านอี๋ผู้เป็นน้องสาวที่เพิ่งถูกตามตัวกลับมารับรู้ด้วย"
ค่ำนี้ที่นางเปลี่ยนชะตาได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าธิดาแท้จริงแซ่ซ่งนางนั้นรักเผยอวิ๋นถิงลึกซึ้งเพียงใด
แม่เฝิงจากไปแล้ว สาวใช้ฮว่าเหมยปรนนิบัติซ่งชิงอู่อาบน้ำเสร็จ เช็ดผมดำเงางามของนางด้วยผ้าแห้ง
จากนั้นซ่งชิงอู่ลุกขึ้นจากอ่าง ฮว่าเหมยจึงคลี่เสื้อคลุมอาบน้ำพาดลงบนบ่าของนางทันที
เผยอวิ๋นถิงมาถึงนอกเรือน ชะเง้อมองจากช่องหน้าต่างก็เห็นฉากนี้พอดี
ลำแสงจันทร์สาดส่องเข้าในห้อง สายลมพลิ้วผ้าม่านโปร่งบางกั้นห้องในบางครา เผยให้เห็นหญิงสาวในห้องชั้นใน งามบริสุทธิ์ดุจดอกบัวพ้นน้ำ
หญิงสาวรูปร่างผอมบางแต่ได้สัดส่วนงดงาม สวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาวจันทราหลวมๆ ทิ้งพาดอยู่บนบ่าอวบอิ่มดั่งหยก
เรือนผมดำสนิทดุจหมึกสยาย ทิ้งตัวลงข้างหลังนาง สะท้อนแสงเทียนพร่างพราวระยิบระยับ ราวกับทางช้างเผือกไหลลงมาจากฟากฟ้า
หญิงสาวเอี้ยวหน้าบางเบา เผยให้เห็นหน้าผากผ่องอิ่ม โหนกคิ้วเรียวงาม ดั้งจมูกเล็กโด่งเป็นสัน ริมฝีปากอิ่มแดงดุจดอกท้อ แต่ละส่วนล้วนดั่งถูกเจ้าแม่หนี่วาประดิษฐ์อย่างบรรจง ชวนให้หลงใหลเพียงแรกเห็น
เผยอวิ๋นถิงที่อยู่นอกหน้าต่างยืนแน่นิ่งอยู่กับที่ ม่านโปร่งพลิ้วตามลมบางครั้งบดบังสายตา แต่กลับปลุกสิ่งแปลกประหลาดที่ไม่เคยมีมาก่อนในใจเขาขึ้นมา
โดยไม่รู้ตัว เขาก็ผลักประตูออกแผ่วเบา เก็บพลังลมปราณในกายไว้ ก้าวเข้าไปเงียบกริบ