การเผชิญหน้ากันภายนอกยังคงดำเนินต่อไป
เมื่อเผชิญความหุนหันของเผยอวิ๋นถิง ซ่งชิงอู่กลับสงบนิ่งอย่างผิดปกติ นางขี้เกียจพัวพันกับชายชั่วหญิงสารเลวคู่นี้ ต่อให้เอ่ยคำเดียวก็ยังรู้สึกว่าเสียเวลาเปล่า
“ข้ามาที่นี่เพื่อซื้อเครื่องหอม ส่วนพวกเจ้าจะทำอะไรก็ตามสบาย”
สิ้นคำ ซ่งชิงอู่ก็หันไปหาเถ้าแก่โจว “รบกวนช่วยตักกำยาน้ำมัน 2 สลึง จี้เซียง 5 สลึง ซูเหอ 4 สลึง และอําพันเทา 3 สลึงให้ข้าด้วย”
เมื่อถูกซ่งชิงอู่เพิกเฉย เผยอวิ๋นถิงก็รู้สึกเสียหน้าในทันที เขาหายใจหนัก 2 ครั้งแล้วกล่าวว่า
“เจ้าออกจากจวนมาซื้อหอมเช่นนี้ คงมีเงินเพียงพอ ข้าจะไม่ช่วยออกเงินให้เจ้า
หว่านอี๋ เจ้าอยากได้เครื่องหอมชนิดใดก็เอ่ยมา ข้าจะซื้อให้เจ้า”
ซ่งหว่านอี๋ฟังจบดวงตาเป็นประกาย แต่ยังคงทำท่าขวยเขิน “จริงหรือ? ขอบคุณท่านพี่เขย!
หว่านอี๋ฟังท่านพ่อท่านแม่บอกว่า อําพันเทาสกัดมาจากท้องปลาวาฬ ขั้นตอนซับซ้อนยิ่งนัก จึงหายากมาก
หว่านอี๋อยากเห็นอําพันเทานี้ ได้หรือไม่เจ้าคะท่านพี่เขย?”
เผยอวิ๋นถิงกล่าวอย่างใจกว้าง “จะลำบากอันใด เถ้าแก่ ห่ออําพันเทาให้ข้า 1 ชั่ง”
เถ้าแก่โจวได้ยินคำเขา สีหน้ากลับดูประหลาดประเหล่อ ซ่งชิงอู่ที่อยู่ด้านข้างแทบจะหลุดขำออกมา
เผยอวิ๋นถิงสังเกตเห็น ก็อดไม่ได้ที่จะเร่ง “ยืนงงอยู่ทำไม ไปเอามาให้ข้าน้อยเร็วเข้า”
เถ้าแก่โจวถูมืออย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก “นี่... ท่านแม่ทัพน้อยเผย ท่านแน่ใจหรือว่าจะเอาถึง 1 ชั่ง?”
“มีปัญหาอะไร?”
“เอ่อ... อําพันเทาราคาตลาดสูงมาก 1 ตำลึงก็ 500 ตำลึงแล้ว 1 ชั่งต้อง 5,000 ตำลึง ท่านแน่ใจแล้ว ข้าน้อยจะไปเอามาให้”
คนอื่นเขาซื้อหอมเครื่องหอมกันทีละสลึง ท่านนี่ซื้อกันทีละชั่ง คิดว่าเป็นผักกาดขาวหรืออย่างไร?
เผยอวิ๋นถิงกับซ่งหว่านอี๋ได้ฟังก็ตะลึงงันในทันใด
1 ตำลึงถึง 500 ตำลึง? พวกเขากลับไม่รู้เลยว่าอําพันเทาแสนแพงถึงเพียงนี้
เผยอวิ๋นถิงสีหน้าดูขัดเขิน ซ่งหว่านอี๋รีบหาทางลงให้เขา
“ท่านพี่เขย จริงๆ แล้วข้าก็ไม่ได้ชอบอําพันเทามากนัก หรือเราเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นดีไหม?”
เผยอวิ๋นถิงยังคงขมวดคิ้ว สิ่งที่เขาเอ่ยปากไปแล้ว บัดนี้กลับมาเปลี่ยนชนิดอื่น มิใช่เป็นการตบหน้าตนเองหรือ?
คิดอยู่ครู่หนึ่ง เผยอวิ๋นถิงกล่าวว่า “ไม่ต้อง ในเมื่อข้าสัญญากับเจ้าแล้วว่าจะให้เจ้าเห็นอําพันเทา ข้าก็จะซื้อให้เจ้าอย่างแน่นอน เพียงแต่ 1 ชั่งมากเกินไปจริงๆ เราซื้อ 1 ตำลึงก่อนดีหรือไม่?”
ซ่งหว่านอี๋จะกล้าตอบว่าไม่ดีได้อย่างไร รีบพยักหน้ารัวให้เถ้าแก่โจวไปเอามา
เมื่อหอมถูกนำออกมา ซ่งชิงอู่จ่ายเงินส่วนของตนเสร็จ จากนั้นก็รอดูละครตลกของเผยอวิ๋นถิง
เห็นเพียงเผยอวิ๋นถิงฝืนทำทีสงบนิ่งล้วงธนบัตรยับย่นสองสามใบออกมาจากอก ในใจกลับร่ำไห้ดั่งเลือดหลั่ง
อําพันเทา 1 ตำลึง 500 ตำลึง เกือบเท่าเบี้ยหวัด 1 เดือนของเขาแล้ว
วันนี้เดิมเขาก็เพียงพาซ่งหว่านอี๋มาเดินเที่ยวบนถนนตามสบาย ไม่คาดคิดว่านางจะเกิดนึกอยากมาเดินร้านเครื่องหอม และยังเจาะจงเอ่ยชื่อซื้ออําพันเทาแสนแพง
นางตั้งใจจะให้เขาเสียเลือดเสียเนื้อหรือไม่?
ธนบัตรที่เผยอวิ๋นถิงล้วงออกมา เพียงมองก็รู้ว่าไม่พอเสียทีเดียว เถ้าแก่โจวหลุบตามองเม้มปากกลั้นยิ้ม ส่วนพวกเสี่ยวเอ้อก็แอบหัวเราะคิกคักอยู่นานแล้ว
เผยอวิ๋นถิงจึงได้แต่ฝืนใจล้วงหลายครั้ง จึงหยิบเศษเงินอีกสองสามชิ้นออกมา แต่รวมแล้วพุนได้เพียง 380 ตำลึง ตรงหน้าผากก็มีเหงื่อซึมออกมาเป็นชั้นบางๆ โดยไม่รู้ตัว นับว่าอยู่ในภาวะขี่หลังเสือลงยากจริงๆ
ขณะเขากำลังครุ่นคิดว่าจะรวบรวมเงินอย่างไร ก็เหลือบเห็นซ่งชิงอู่ยังยืนอยู่ข้างๆ ดังนั้นจึงเกิดอุบายขึ้นกับนางทันที
“วันนี้ข้าออกมาด่วน จึงได้พกมาเพียงเท่านี้ เจ้ายังมีเงินเหลือหรือไม่ แบ่งให้ข้าบ้างก่อนเถิด กลับจวนข้าจะคืนให้เจ้า”
ซ่งชิงอู่ราวกับได้ยินเรื่องตลกอะไรบางอย่าง คิ้วงามเลิกขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย้ยหยันกล่าวว่า
“ข้าเหมือนจำได้ว่าเมื่อครู่คุณชายใหญ่กล่าวว่า ราวกับจะออกเงินแทนข้าได้ เหตุใดบัดนี้กลับเป็นท่านที่เงินไม่พอ แล้วยังมาขอจากข้าเล่า?”
ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเผยอวิ๋นถิงก็ขาวคล้ำสลับแดง หมัดที่ห้อยอยู่ข้างตัวกำแน่น “เจ้าก็บอกมาเถิดว่าจะให้ยืมหรือไม่ให้ยืม!”
ซ่งชิงอู่เชิดคางเรียวได้รูปขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นลำคอขาวเนียนงาม ส่ายศีรษะอย่างแผ่วเบา
“ข้าออกจากจวนพกมาแต่เงินซื้อหอมของตน ไม่มีเงินเหลือแบ่งให้ท่าน เชิญคุณชายใหญ่คิดหาทางเองเถิด”
เผยอวิ๋นถิงพลันโกรธจนควันออกหู สีหน้าของซ่งหว่านอี๋ก็ดูยากยิ่ง
“จะหึงหวงก็ควรมีขอบเขต ซ่งชิงอู่ เจ้าจำเป็นต้องทำลายหน้าสามีของเจ้าต่อหน้าคนอื่นด้วยหรือ?!”
ซ่งชิงอู่กลับไม่ปริปากอีก หันไปให้เถ้าแก่โจวห่อของให้นาง
ระหว่างที่เถ้าแก่โจวกำลังห่อของ เสี่ยวเอ้อผู้หนึ่งก็แอบเข้าไปกระซิบกระซาบข้างหูเขา
หลังจากนั้น เขาก็พลันนึกขึ้นได้ กล่าวยิ้มแหยต่อทั้งสามว่า
“ต้องขออภัยทุกท่านด้วย โจวข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ เมื่อ 2-3 วันก่อนทางการเพิ่งออกระเบียบใหม่ กล่าวว่าผลผลิตอําพันเทาลดลงปีแล้วปีเล่า นับจากนี้จะสงวนไว้ใช้เฉพาะขุนนางชั้นเอกและเชื้อพระวงศ์เท่านั้น ดังนั้นหากไม่มีตราหยกของขุนนางชั้นเอกหรือเชื้อพระวงศ์ เกรงว่าไม่อาจขายอําพันเทาให้พวกท่านได้”
คนทั้งสามในร้านอย่างซ่งชิงอู่ล้วนชะงักค้าง มิทันได้คาดคิดว่าจะมีระเบียบใหม่เช่นนี้
ซ่งหว่านอี๋เองก็ใจคอไม่ดี มองไปทางเผยอวิ๋นถิง “ท่านพี่เขย ในเมื่อเป็นเช่นนั้น เราก็ไม่ต้องซื้อแล้วไปเดินร้านอื่นก็ได้นะเจ้าคะ...”
หาได้คาดไม่ว่า บัดนี้เผยอวิ๋นถิงกลับหน้าแดงก่ำด้วยความดีใจ ในที่สุดก็ได้โอกาสกอบกู้หน้าตาตนเองเสียที
มุมปากเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย หยิบตราหยกประจำจวนออกมา พร้อมด้วยท่าทีหยิ่งยโสโอหัง
“ตราหยกจวนแม่ทัพเจาหย่งอยู่ที่นี่ ห่ออําพันเทาให้ข้าด้วย ส่วนที่เหลืออีก 120 ตำลึง ลงบัญชีข้าไว้ก่อนเถิด รอให้ข้าน้อยกลับจวนแล้วจะส่งคนนำมาให้”
ดีที่ตอนออกจากจวนเขาจำได้ว่าพกตราหยกมาด้วย แต่เขาย่อมไม่ซื้อให้นาง
ใครใช้ให้นางเพิ่งต่อหน้าผู้อื่นทำลายหน้าเขาเล่า เขาจะให้นางลิ้มรสชาติของการเสียหน้าบ้าง จะได้ไม่เหลิงจนไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ
ใครจะรู้ เถ้าแก่โจวไม่แม้แต่จะมองก็กล่าวว่า
“ท่านแม่ทัพน้อยเผย ทางการบอกว่าต้องเป็นขุนนางชั้นเอกและเชื้อพระวงศ์ จวนแม่ทัพเจาหย่ง... เกรงว่ายังไม่ถึงเกณฑ์...”
คำนี้หลุดออกมา เผยอวิ๋นถิงกับซ่งหว่านอี๋ก็ราวกับถูกตบหน้า รู้สึกร้อนผ่าวราวกับไฟลวก
บรรดาเสี่ยวเอ้อรอบข้างที่แสร้งทำเป็นง่วนอยู่ ต่างพากันนึกถึงเรื่องน่าเศร้าที่สุดในชีวิต แล้วยังแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่
ซ่งชิงอู่แม้รู้ว่าไม่ควรหัวเราะ แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่มุมปากจะยกยิ้ม
เผยอวิ๋นถิงเห็นดังนั้นก็ยิ่งโทสะลุกโชน “เจ้าเป็นคุณนายน้อยแห่งจวนแม่ทัพเจาหย่ง กลับไปเข้าข้างคนนอกหัวเราะเยาะสามีตนเอง? ไม่มีข้า เจ้าจะซื้อได้หรือ?”
ทันใดนั้น บุรุษในชุดงามวิจิตรภายในห้องส่วนตัวก็ส่งสายตาให้กับชายในชุดดำสนิทที่ยืนอยู่ข้างกาย
“ชิงเริ่น”
องครักษ์นามว่าชิงเริ่นผงกศีรษะให้เขา แล้วหันหลังอ้อมออกไปนอกร้าน
ภายนอก เผยอวิ๋นถิงยังคงโกรธเกรี้ยวตวาด “โลกนี้ยังมีสตรีที่ดูถูกสามีตนเองเช่นเจ้าอีกหรือ
เจ้ามีความสามารถก็ซื้ออําพันเทานั่นด้วยตนเองสิ หากจากจวนเราไป เกรงว่าเงินสักตำลึงเจ้าก็หาไม่ได้!”
สิ้นเสียง ฮว่าเหมยที่ก่อนหน้ารออยู่ในรถม้า ก็พลันวิ่งพรวดเข้ามา
“คุณนายน้อย เมื่อครู่มีคนมอบสิ่งนี้ให้ข้านำมาให้ท่าน”
ซ่งชิงอู่รับมาดู เป็นกระดาษสาคุณภาพเลิศแผ่นหนึ่ง พร้อมด้วยกลิ่นหอมกฤษณาอ่อนๆ
บนนั้นเขียนเพียงข้อความว่า: ซื้ออําพันเทา 3 สลึง
และบนตัวอักษรยังประทับตราหยกมังกรอีกด้วย
ซ่งชิงอู่ยังมิทันได้เข้าใจว่าสิ่งนี้คืออะไร แต่เถ้าแก่โจวตาดีกลับจำได้ทันที
“คุณนายน้อยมีตราหยก! มา ข้าจะห่อให้ท่านเดี๋ยวนี้!”