เช้าวันนั้น หลังจากเวยเสียนจวินกินข้าวเช้าเสร็จ เพิ่งมาถึงโรงพัก ก็ได้ยินเสียงจางหลง จ้าวหู่ ตำรวจสำรองสองสามคนคุยกันเรื่องซุบซิบอยู่ที่นั่น
“คุยอะไรกัน? มีความสุขกันนัก!” เวยเสียนจวินยิ้มถาม
“พี่เวยมาแล้ว พวกเราคุยกันเรื่องคดีของหลี่ซ่วย หมู่บ้านเซี่ยงหยางน่ะ ตัดสินแล้ว!” จางหลงยิ้มกล่าว
“ตัดสินยังไง?” เวยเสียนจวินก็เริ่มสนใจ
“หลี่ซ่วย จำคุก 18 ปี ยึดทรัพย์สินส่วนตัว ปรับ 5,000 หยวน หลี่เจียง จำคุก 12 ปี เฝิงข่าย จำคุก 8 ปี......”
“โอ้ ไม่น้อยเลยจริงๆ หลี่ซ่วยคนนี้จบเห่แล้ว ออกมาอีกทีก็ห้าสิบหกสิบแล้ว จะไปทำอะไรได้อีก?!” เวยเสียนจวินหัวเราะ
“ก็ใช่น่ะสิ ถึงจะลดโทษ ออกมาก็ห้าสิบกว่าแล้ว ไม่จบเห่ก็คงไม่ไหวแล้วน่ะสิ!” จางหลงกับพวกพยักหน้าเห็นด้วย
“มีข่าวอื่นอีกไหม?”
“มีอยู่อันหนึ่งจริงๆ ด้วย ลูกพี่ลูกน้องผมเป็นตำรวจสำรองอยู่กองคดีอาชญากรรม เขาบอกว่าคดีศพหญิงที่ถนนสวนดอกไม้น่ะ ระงับไว้ชั่วคราวแล้ว!” จางหลงทำหน้าน่าค้นหาพูด
“ระงับไว้? ทำไมถึงระงับล่ะ?” เวยเสียนจวินถามด้วยความประหลาดใจ
ถึงแม้คดีนี้ เขาจะไม่ได้ตามต่อ แล้วส่งให้กองคดีอาชญากรรมจัดการ แต่ตอนนั้นก็ชัดเจนแล้วว่าจะสืบสวนเน้นที่หลี่กั๋วติ้ง ถูกตัดออกไปแล้วงั้นหรือ?
“ได้ยินว่า ผู้ต้องสงสัยที่ล็อกตัวไว้ยังไม่มีข่าวคราว สืบไปถึงบ้านเกิดก็แล้ว แต่หาตัวไม่เจอ ตอนนี้เงียบหายไปเลย สามเดือนแล้ว เงินก็ใช้ไปมากมาย ไม่มีเบาะแสใหม่ๆ ด้วย เลยต้องระงับไว้ชั่วคราวตอนนี้!” จางหลงพูดเสียงเบา