ศิษย์อาจารย์ทั้งสองพากันสบตากันโดยไม่รู้ตัว ต่างอ่านความหวาดหวั่นและความไม่สบายใจในใจของอีกฝ่ายออก แต่อย่างไรก็เป็นตำรวจ ทั้งคู่จึงต้องกลั้นความไม่สบายใจเอาไว้ แล้วค่อย ๆ ก้าวเท้าเข้าไปยังศูนย์กลางของเหตุการณ์ทีละก้าว
เริ่มจากเห็นชุดนักเรียนสีเหลืองอ่อนปนขาว ตามด้วยร่างของเหยื่อนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น คอขาดหายไปทั้งหัว เลือดสีแดงเข้มไหลนองเต็มพื้น
เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ เฝิงเสี่ยวกังและเวยเสียนจวินต่างอดใจสั่นไม่ได้ หัวใจเต้นเร็วขึ้น รู้สึกหวาดหวั่น ไม่กล้ามองตรง ๆ เลย!
ภาพนั้นไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ ชาติก่อนดูหนังสยองขวัญมามากมายเพียงใด ก็ไม่มีเรื่องไหนน่ากลัวเท่าที่เกิดเหตุนี้เลยแม้แต่เรื่องเดียว
"อาจารย์ หัวหายไปจริง ๆ ด้วย!" เวยเสียนจวินพูดประโยคไร้สาระออกมา
"อืม ข้าเห็นแล้ว เราออกไปก่อนดีกว่า รักษาสถานที่เกิดเหตุไว้ แล้วส่งต่อให้กองคดีอาญาเขาจัดการ!" เฝิงเสี่ยวกังพูดเสียงเบา
"ได้!"
"งั้นไปกันเถอะ!"
"ไป!"
"ช่วยพยุงข้าหน่อย ขาขาอ่อนไปหมดแล้ว!"
"ข้าก็เหมือนกัน——"
ศิษย์อาจารย์ทั้งสองต่างช่วยกันพยุงอีกฝ่าย ใบหน้าซีดขาว ค่อย ๆ หันหลัง แล้วเดินกระโผลกกระเผลกออกมาจากห้องน้ำทีละก้าว
ในขณะนั้นเอง ก็ได้ยินเสียง "หวอ ๆ ๆ" ดังมาจากไม่ไกล ไม่ต้องเดาให้เสียเวลา ก็รู้ว่าเป็นรถของกองคดีอาญามาถึงแล้ว
ไม่ผิดไปจากที่คิด เพื่อนร่วมงานจากกองคดีอาญามาถึงแล้ว และที่สำคัญ หัวหน้ากองจ้าวเจี้ยนกั๋วกลับนำคนมาด้วยตนเอง
"สถานการณ์ที่เกิดเหตุเป็นอย่างไรบ้าง?" จ้าวเจี้ยนกั๋วตรงเข้ามาหาทั้งสองโดยตรง เพราะคนอื่นล้วนเป็นตำรวจสำรอง มีเพียงทั้งสองคนเท่านั้นที่แต่งเครื่องแบบตำรวจ