กองคดีอาญาสำนักงานตำรวจอำเภอเหลียงเฉิง ห้องทำงานผู้กำกับกอง
หลี่เฉียงเดินมาถึงหน้าประตู เห็นประตูไม่ได้ปิด ผู้กำกับกองจ้าวเจี้ยนกั๋วกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่างอยู่
ก๊อก ก๊อก ก๊อก—
“เฒ่าจ้าว ยุ่งอยู่หรือ?”
“โอ๊ย เฒ่าหลี่ ในที่สุดเจ้าก็มา เชิญนั่งสิ เชิญนั่ง ข้าจะชงชาให้ เจ้าลองชิมใบชาชั้นดีที่ข้าเก็บมาจากห้องทำงานผู้กำกับหวัง รับรองว่าเจ้าต้องชอบแน่!”
เห็นหลี่เฉียงเดินเข้ามา จ้าวเจี้ยนกั๋วก็ยิ้มจนหน้าบาน กระตือรือร้นเป็นอย่างยิ่ง
“เฮ้ย ๆ ๆ ทำดีเกินเหตุเช่นนี้ มิใช่ขโมยก็โจร เจ้าจงบอกมาตรง ๆ ดีกว่า เรื่องอะไรกัน!” หลี่เฉียงถูกท่าทีเอาใจใส่อย่างผิดปกติของเขาทำให้ตกใจ ถอยกรูดไปหลายก้าว พร้อมโบกมือปัดไปมา
“แหะ ๆ ใจแคบไปหน่อยแล้วมิใช่? พวกเราเป็นพี่น้องกัน ขนาดไหน ตอนนั้นเจ้ามาที่โรงพักเฉิงตง ข้าก็สอนเจ้าด้วยมือตัวเอง อืม ยื่นตำแหน่งผู้กำกับโรงพักให้เจ้าด้วยมือตัวเอง เจ้ายังจะคิดกับพี่ชายเช่นนี้อีกหรือ?” จ้าวเจี้ยนกั๋วทำหน้าละห้อย ราวกับได้รับบาดเจ็บ เอ่ยด้วยสีหน้าน่าสงสาร
“ไปให้พ้น มีเรื่องก็พูดเรื่อง อย่ามาเล่นละครกับข้า เอ้า พูดมา เรื่องอะไร ต้องให้ข้ามานั่งฟังในห้องทำงานเจ้าด้วย ว่ากันก่อน ยืมเงินไม่มี ชีวิตนี้ไม่ให้!” หลี่เฉียงเอ่ยด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง
จ้าวเจี้ยนกั๋วเป็นคนเช่นไร เขาย่อมรู้ดี คนประเภทไม่เห็นกระต่ายไม่ปล่อยเหยี่ยว วันนี้เอาใจเขาเสียขนาดนี้ ทั้งชงชา ทั้งรินน้ำ ต้องไม่มีเรื่องดี ๆ แน่!
“แหะ ๆ เฒ่าหลี่ ท่านพี่หลี่ของข้า ดูสิ ระหว่างพี่น้องกัน จะคุยกันเรื่องความสัมพันธ์บ้างไม่ได้หรือไง?”