กลับมายังห้องทำงาน ลู่ยวี่ก็รีบเดินเข้ามาหาทันที
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
“สถานการณ์ค่อนข้างซับซ้อน เมื่อคืนจับนักพนันมาได้ 8 คน หนึ่งในนั้นมีน้องชายของเธออยู่ด้วย พวกที่เหลือต่างชี้ว่าเขาเป็นลูกค้าประจำของร้านขายของชำ และมักจะได้เงินบ่อย ๆ ถือเป็นมือเก่า เรื่องนี้ เริ่มยุ่งยากแล้ว!” เวยเสียนจวินมีท่าทีเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ชักช้า ทำให้หัวใจของลู่ยวี่ถูกยกขึ้นมาทันที
“แล้วจะทำอย่างไรดี? เขายังเป็นนักเรียนอยู่นะ จะเป็นไปได้อย่างไร?” ลู่ยวี่ไม่อยากเชื่อว่า น้องชายที่เรียนเก่งของตัวเองแท้ ๆ กลับเป็นนักพนันด้วยหรือ?
“แล้วตอนนี้ต้องทำยังไง? เขาจะไม่ถูกตัดสินจำคุกใช่ไหม?”
ด้วยความหวาดกลัว ลู่ยวี่กำมือทั้งสองของเวยเสียนจวินไว้แน่น มือนุ่มนิ่ม ผิวขาวผ่องละเอียดอ่อนนั้น ทำให้เวยเสียนจวินใจเต้นระรัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ข้ารู้ว่าเธอกระวนกระวาย แต่ยังไม่ต้องรีบร้อน เรื่องนี้จัดการยากอยู่บ้าง แต่ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ ตราบใดที่ยังไม่ได้รายงานขึ้นไปถึงสำนักงานตำรวจ ก็ยังมีที่ว่างให้ผ่อนปรนได้!” เวยเสียนจวินรีบปลอบใจ
“จริงหรือ?” ลู่ยวี่เผยสีหน้าตื่นเต้นดีใจออกมาทันที
“อืม วางใจได้ พอผู้กำกับการโรงพักมา ข้าจะไปหาเขาเพื่อถามดู ดูว่าจะทำให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเล็ก เรื่องเล็กกลายเป็นไม่มีได้หรือไม่ เน้นการสั่งสอนตำหนิเป็นหลัก ปรับเป็นรอง พยายามไม่ให้เขาถูกควบคุมตัว” เวยเสียนจวินพูดอย่างหนักแน่น
“ดีมาก ท่านตำรวจเวย ขอบคุณมาก ขอบคุณจริง ๆ!” ลู่ยวี่พูดด้วยความตื่นเต้น แล้วจึงพูดต่อ “เอ่อ... คือว่า... ปล่อยมือข้าก่อนได้ไหม?”