เช้าวันนั้น ผู้กำกับการโรงพักมาถึงห้องทำงาน ยังไม่ทันนั่งให้ติดเก้าอี้ เวยเสียนจวินก็เคาะประตูเข้ามา แล้วรายงานผลงานเมื่อคืนนี้ให้หลี่เฉียงฟังอย่างละเอียด
นี่เป็นเรื่องที่ควรทำ งานใด ๆ ต้องรายงานให้ผู้กำกับการโรงพักทราบ หากสถานการณ์เร่งด่วน เมื่อคืนก็ต้องรายงานทันที แต่เรื่องนี้เห็นได้ชัดว่าไม่เร่งรีบ ดังนั้นรายงานตอนเช้าก็ไม่สายอะไร!
"ได้ ตามขั้นตอนปกติเถอะ! เจ้านำทีมจัดการไปตามปกติ ถ้ามีปัญหาค่อยว่ากัน!" หลี่เฉียงพยักหน้ารับ แล้วกล่าวเสริมว่า "อีกอย่าง เรื่องเวลาถ่วงไว้หน่อย ล้วนเป็นคนในเขตที่รับผิดชอบ หากมีคนมาขอร้อง..."
หลี่เฉียงพูดไม่จบ แต่ความหมายชัดเจน หากมีคนมาขอร้องให้ อย่างน้อยก็ต้องให้เกียรติกันบ้าง!
นี่คือน้ำใจในโลกแห่งผู้คน!
"รับทราบ ผู้กำกับการ ผมเข้าใจ!" เวยเสียนจวินพยักหน้าอย่างจริงจังรับคำ
ในโรงพักระดับล่าง มีกฎที่ไม่ได้เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร เรียกอีกอย่างว่า "กฎเร้น" ว่าหากทำผิดถูกจับเข้ามา ภายใน 3 วันแรก จะไม่ถูกส่งตัวออกไป และคดีจะไม่ถูกรายงานขึ้นไปถึงสำนักงาน ช่วงเวลานี้คือช่วงเวลาทอง รีบหาคน รีบใช้เงิน ใช้ได้ผล!
เมื่อใดที่คดีถูกรายงานขึ้นไปถึงสำนักงานตำรวจ แล้วมีการรับคดีสอบสวน สังเกตว่า เป็น "การรับคดี" แล้ว เรื่องก็ยุ่งยาก!
เรื่องนี้ถูกใจเขาเสียอีก หากปล่อยตัวคนออกไปง่าย ๆ เช่นนั้น เขาจะดึงดันถึงขีดสุดกับลู่ยวี่ได้อย่างไร?
ถ้าไม่ดึงดันถึงขีดสุด จะได้มีโอกาสพบปะกันมากขึ้นได้อย่างไร?
คิดถึงตรงนี้ เวยเสียนจวินจึงรายงานเรื่องของลู่หนิงซวงให้หลี่เฉียงฟัง