วันรุ่งขึ้น
เวยเสียนจวินลุกจากเตียงด้วยอาการมึนหัวตาลาย ต่อให้ล้างหน้าแล้ว สองตายังคงเหม่อลอย นั่งอยู่กับที่นิ่งไม่คิดขยับตัว
เมื่อคืน ผู้กำกับหวังเว่ยจัดงานเลี้ยงใหญ่โต เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายเฉินเฟิง และรองนายกเทศมนตรีไต้ชุนเฟิงซึ่งดูแลงานยุติธรรมและงานร้องเรียน ต่างมาร่วมงานเลี้ยงด้วย ฝ่ายคณะกรรมการประจำอำเภอคนอื่น ๆ สำนักงานที่สังกัดอำเภอโดยตรง หัวหน้าหน่วยต่าง ๆ ตลอดจนผู้กำกับโรงพักและครูการเมืองในเขตเมือง มาร่วมครบทุกคน
คนในงานไม่ว่าจะนับใคร ก็ล้วนเป็นผู้บังคับบัญชากันทั้งนั้น เวยเสียนจวินเป็นแค่พลทหารน้อย จะไม่ยื่นถ้วยเหล้าเข้าไปรินเหล้าให้ท่านผู้นำได้อย่างไร?
พอเริ่มดื่มเข้าไป เหล้าสามชั่งก็ยังไม่อาจต้านทานได้ ถึงแม้เวยเสียนจวินจะเมาไม่ค่อยง่าย คราวนี้ก็ดื่มจนขาดสติปิดฉากไปเลย!
เคราะห์ดีที่เขาอึดไว้ได้ รอให้เหล่าผู้บังคับบัญชาแยกย้ายกลับหมดแล้วค่อยหมดสติ มิเช่นนั้นความขายหน้าก็คงใหญ่โตแล้ว!
แต่เมื่อคืนที่ว่านี้ กลับทำให้เขาได้ฉายา "เซียนเมา" มาครอง ใคร ๆ ก็ไม่กล้าประลองเหล้ากับเขาอีกแล้ว
"ลุกแล้วหรือ? พี่สะใภ้ต้มน้ำแก้อาการเมาให้ เจ้าดื่มไปอุ่นท้องหน่อยเถิด!" อาจารย์เฝิงเสี่ยวกังเดินเข้ามาจากด้านนอก ถือกระติกเก็บความร้อนส่งให้ถึงมือเวยเสียนจวิน
"ช่วยขอบคุณพี่สะใภ้ให้หน่อย พี่สะใภ้ยังเห็นใจข้าที่สุด!" เวยเสียนจวินยิ้มกว้างเอ่ยขึ้น
"เจ้ายังยิ้มได้อีกหรือ? เมื่อคืนเจ้ารู้หรือไม่ว่าข้ากับจางหลงหามเจ้ากลับมาอย่างไร ร่างหนักอึ้งเป็นศพ ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งสิ้น ต่อให้โยนทิ้งแม่น้ำให้จมน้ำตาย เจ้าก็ไม่รู้ตัว!" เฝิงเสี่ยวกังเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ "ต่อไปอย่าดื่มถึงขนาดนี้อีก ชีวิตหมาน้อยไม่เอาแล้วหรือ?"