ผ่านการชี้ตัวอยู่นานกว่าสองชั่วโมง หลิวเจ้าไช่ก็เลือกภาพถ่ายออกมาหกใบ วางไว้ข้าง ๆ
“ภาพถ่ายทั้งหกใบนี้ดูเหมือนจะคล้ายกันอยู่บ้าง ข้าก็ยังไม่เห็นตัวจริง ตัดสินใจได้ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไรนัก!” หลิวเจ้าไช่เอ่ยด้วยความระมัดระวัง
ก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรตำหนินาง เทคโนโลยีกล้องวงจรปิดในยุคนี้ให้ความละเอียดของภาพต่ำอยู่แล้ว ยิ่งเป็นภาพที่พิมพ์ขยายออกมาอีกรอบก็ยิ่งเบลอมากขึ้นไปอีก อีกทั้งหลิวเจ้าไช่เคยพบหน้าหลี่กั๋วติ้งเพียงแค่ครั้งเดียว ผ่านไปกว่าหนึ่งเดือน หากยังจำหน้าได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว จะไปคาดหวังอะไรมากไปกว่านี้ได้เล่า!
“แค่นี้ก็เยี่ยมมากแล้ว พอมีภาพถ่ายหกใบนี้ เราก็พอจะหาตัวผู้ต้องสงสัยได้ง่ายขึ้น ตอนนี้ ภาพที่นางเลือกออกมาแล้ว สามารถยืนยันได้ว่าไม่มีหลี่กั๋วติ้งคนนี้ใช่หรือไม่?” จ้าวฉางยิ้มพลางเอ่ยถาม
“เจ้าค่ะ ทางด้านนั้นยืนยันได้ว่าไม่มี!” หลิวเจ้าไช่ตอบอย่างมั่นคง
“เช่นนั้นก็ง่ายแล้ว อีกสักครู่พวกเราจะพาภาพถ่ายไปที่ถนนสวนดอกไม้เลขที่ 48 เพื่อให้เพื่อนบ้านของผู้เสียหายช่วยชี้ตัว ก็คงจะรู้ได้ว่าคนไหนคือคนร้าย!” จ้าวฉางเอ่ยด้วยความเชื่อมั่น
“เช่นนั้นก็ดี ข้ากับพวกคงไม่รบกวน ขอลากลับก่อนละ!” เฝิงเสี่ยวกังยิ้มพลางเอ่ย
“ใกล้เที่ยงแล้ว อยู่กินข้าวเที่ยงก่อนค่อยไป!” จ้าวฉางดูนาฬิกาข้อมือแล้วยิ้มเอ่ย “อาหารในโรงครัวใหญ่ของสำนักงานตำรวจ อร่อยใช้ได้ พวกเจ้าไม่ค่อยมีโอกาสได้กิน วันนี้ถือว่าบังเอิญ อยู่ให้ข้าเลี้ยง!”
“เมื่อหัวหน้าทีมจ้าวเอ่ยปากเช่นนี้ พวกเราก็ไม่เกรงใจละ!” เฝิงเสี่ยวกังยิ้มเอ่ย