หลินจื่อหลานถอนหายใจเบา ๆ “ผู้บังคับกองพันซู คุณเป็นคนดีและเก่งมาก แต่ตอนนี้ฉันยังไม่มีความคิดจะคบใครค่ะ”
ซูหลางเงียบงัน
เขาเคยคิดถึงสถานการณ์เช่นนี้ และเตรียมแผนรับมือไว้หลายแบบ เป้าหมายเดียวของการมาครั้งนี้คือการได้รับคำตอบตกลงจากหลินจื่อหลาน
แต่พอสบเข้ากับสายตาสงบนิ่งของหลินจื่อหลาน เขากลับพูดอะไรไม่ออก
หลินจื่อหลานพยักหน้าอย่างสุภาพ “ผู้บังคับกองพันซู รถเทียมวัวของหมู่บ้านจะหมดรอบแล้วค่ะ ฉันกับลูกขอตัวกลับก่อนนะคะ”
“ได้ครับ”
เมื่อเห็นร่างของหลินจื่อหลานลับหายไปจากสายตา ซูหลางถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่ามีเหรียญสิบเฟินสามเหรียญทับอยู่ใต้ชามของเธอ
พอดีกับราคาเส้นหมูหนึ่งชาม
ซูหลางหยิบเงินสามเหรียญนั้นใส่กระเป๋าเสื้อบริเวณหน้าอก แล้วลูบเบา ๆ
จากนั้นก้าวยาว ๆ ไปยังบ้านเฉินจิ้น
ไม่ได้เจอกันนาน เจิ้งฮุ่ยต้อนรับเขาอย่างกระตือรือร้น ชวนให้อยู่กินมื้อเย็น ทั้งยังให้เฉินจิ้นกับลูกชาย เฉินตงเฟิง นั่งดื่มเป็นเพื่อนเขา
ระหว่างมื้ออาหาร เฉินจิ้นถามซูหลางว่า “ไอ้หนู เห็นโทรเลขที่ฉันส่งไปแล้วหรือยัง?”
ซูหลางถามกลับ “โทรเลขอะไรครับ?”
หลังเสร็จภารกิจ เขาก็มุ่งหน้ามาที่นี่ทันที จึงไม่รู้เรื่องโทรเลขเลย
เฉินตงเฟิงหัวเราะ “พ่อฉันถามพี่ว่า อยากได้เมียไหม?”
ซูหลางยิ้มขื่น “อย่าพูดเรื่องนี้เลยครับ”
เฉินจิ้นว่า “ไม่พูดก็ถูกแล้ว พี่สาวแกไม่ได้คิดแบบนั้น ก็ช่างเถอะ”
เฉินตงเฟิงอายุน้อยกว่าหลินจื่อหลานสามเดือน จึงต้องเรียกเธอว่าพี่สาว
ครั้งแรกที่ได้พบเธอ เขาก็ตะลึงในความงามเช่นกัน
เขาทำงานอยู่ที่สถานีตำรวจ ไม่ได้มองโลกในแง่ดีเหมือนพ่อแม่