ซูหลางลูบหัวเขาเบา ๆ “สูงขึ้นแล้วนี่ ไม่เลวเลย”
เจียงเฉิงโจวยิ้มกว้าง เผยฟันขาวเป็นแถว “ผมกินข้าวมื้อละสองชามเลยครับ”
“เจ้าหนูตัวแสบ”
ซูหลางไม่ได้คาดหวังอะไรมากจากหลานชาย ขอแค่สุขภาพแข็งแรงก็พอ
“เฉิงโจว เธอเป็นผู้ชายใช่ไหม?”
“ผู้ชาย” วัยเจ็ดขวบตบอกตัวเอง “ใช่ครับ!”
“อีกสักพัก ลุงจะพาน้าสะใภ้กลับมา แล้วก็พาน้องสาวตัวเล็ก ๆ มาด้วย ถึงตอนนั้นต้องดูแลพวกเธอให้ดี ทำได้ไหม!”
“ทำได้ครับ!” เจียงเฉิงโจวตะโกนตอบ แต่ไม่นานเสียงก็แผ่วลง “ลุงครับ น้าสะใภ้จะให้ผมซักผ้าอ้อมให้น้องสาวไหม?”
“น้องสาวใกล้จะสามขวบแล้ว ไม่ต้องใช้ผ้าอ้อมหรอก”
“งั้นก็ได้ครับ ลุงไปรับพวกเธอกลับมาเถอะ” เจียงเฉิงโจวตอบอย่างเต็มใจ
ซูหลางล้วงเงินห้าหยวนออกจากกระเป๋า “เอาเงินนี่ไว้เผื่อใช้ มีเรื่องอะไรก็ไปหาผู้บังคับการหม่า เข้าใจไหม?”
“รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จครับ!”
ซูหลางฝากฝังเรื่องสองสามอย่างกับพี่สะใภ้ที่อยู่บ้านข้าง ๆ ก่อนรีบขึ้นรถไฟ
……
ตอนนี้ฤดูหนาวมาเยือนแล้ว หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ชาวบ้านก็ไถพรวนที่ดินแล้วปลูกข้าวสาลีฤดูหนาวกันอีกครั้ง
หลินจื่อหลานกับหลินหลินสวมเสื้อบุนวมตัวใหม่ที่เจิ้งฮุ่ยส่งมาให้แล้ว
ความผูกพันล้วนเกิดจากการคบหากัน
ตอนนี้หลินหลินพูดถึงคุณปู่คุณย่าบ่อย ๆ แล้ว
นิสัยของเธอก็ร่าเริงขึ้นมาก
วันหนึ่ง หลินจื่อหลานเพิ่งพาหลินหลินออกมาจากอาคารพักอาศัยของเฉินจิ้น ก็เดินชนเข้ากับชายหนุ่มคนหนึ่งพอดี
“สหายหลิน สะ...สวัสดีครับ”