คนหนึ่งคือหวังกุ้ยเฟิน
อีกคนคือซ่งฟาง แม่ของนางเอกตัวจริงในนิยาย
ยังไม่ทันถึงหน้าประตู หวังกุ้ยเฟินก็เดินเข้ามา คุ้ยตะกร้าสะพายหลังของเธอเสียยกใหญ่ พอเห็นว่าข้างในมีแต่ผักป่า ก็อดด่าไม่ได้ว่า “ไม่มีจะกินแล้วหรือไง ถึงได้ขุดผักป่ามาตั้งเยอะ?”
หลินจื่อหลานตอบว่า “ก็ไม่มีจะกินจริง ๆ น่ะแม่ ไม่อย่างนั้นแม่แบ่งเงินเบี้ยเลี้ยงของโจวเฉินหลายปีมานี้ให้ฉันครึ่งหนึ่งสิ?”
“ถุย! ฝันไปเถอะ! ฉันจะไปมีเงินที่ไหน?”
หลินจื่อหลานเดินเลี่ยงเธอ มุ่งหน้าไปยังประตูบ้าน
“พี่สะใภ้” ซ่งฟางถือชามเกี๊ยวเข้ามาขวาง “วันแต่งงานต้องขอบคุณพี่ที่ช่วยทำกับข้าว วันนี้ที่บ้านทำเกี๊ยว พี่กับหลินหลินลองชิมด้วยกันนะ”
หวังกุ้ยเฟินที่เดินตามมารีบพูดว่า “เห็นไหม เธอนี่ก็เกรงใจไปได้ คนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องพูดอะไรแบบนี้หรอก”
ซ่งฟางตอบว่า “ควรทำอยู่แล้วค่ะ”
หลินจื่อหลานเหลือบมองท้องของซ่งฟาง วันรุ่งขึ้นหลังแต่งงาน โจวเจี้ยนจวินก็กลับไปประจำหน่วยพร้อมซูหลางที่ได้รับคำสั่งภารกิจ
ถ้าเดาไม่ผิด ตอนนี้นางเอกคงอยู่ในท้องของซ่งฟางแล้ว
หลินจื่อหลานไม่ยอมรับชามเสียที รอยยิ้มบนใบหน้าซ่งฟางจึงเริ่มแข็งค้าง “พี่สะใภ้?”
หลินจื่อหลานพยักหน้า “ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะ เอากลับไปเถอะ”
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมซ่งฟางในนิยายถึงเข้าใจผิดว่าโจวเจี้ยนจวินชอบหลินจื่อหลานคนเดิม
แต่หลินจื่อหลานรู้เรื่องหนึ่งดี นั่นคือยิ่งอยู่ห่างจากครอบครัวนี้เท่าไรก็ยิ่งดี
“พี่สะใภ้...” ซ่งฟางยังอยากพูดอะไรต่อ แต่หลินจื่อหลานปิดประตูใหญ่ใส่หน้าไปแล้ว