พูดมาถึงตรงนี้ เธอก็รีบหุบปาก
หวังกุ้ยเฟินยังไม่ทันตั้งตัว หลินจื่อหลานก็เปิดประตูจากด้านใน
หลินจื่อหลานยังจำเรื่องราวในนิยายได้
ตระกูลโจวรับเงินสงเคราะห์ของโจวเฉินไป แล้วยังรับเงินจากซูหลางอีก พริบตาเดียวก็รุ่งเรืองถึงขีดสุด กลายเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้าน
ครั้งนี้ สำนักงานคอมมูนคงนำเงินสงเคราะห์ของโจวเฉินมาส่งแน่
จ้าวจินเป่าที่เดิมทีรีบร้อนจะกลับ พอเห็นหลินจื่อหลานก็ถึงกับใจละลาย ยืนแข็งค้างอยู่ตรงนั้น
เขาเรียนหนังสือมาไม่กี่ปี ไม่รู้จะบรรยายอย่างไร
เอาเป็นว่า...สวย! งดงาม!
ผิวขาวนวลเนียนราวกับเต้าหู้ แม้เสื้อผ้าจะปกปิดมิดชิด แต่ก็มองออกว่าหุ่นดีมีส่วนเว้าส่วนโค้ง
จะว่าอย่างไรดีนะ?
ผู้ชายคงมีคำเดียวที่ใช้อธิบายได้—นางฟ้า!
«คุณบอกว่ามีคนจากคอมมูนมาเหรอ?» หลินจื่อหลานมองอู๋ลี่แล้วถาม
อู๋ลี่กลอกตา «ใช่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ!»
หลินจื่อหลานไม่ตอบ เธอหันกลับไปอุ้มลูกสาวออกมา แล้วมุ่งหน้าไปบ้านตระกูลโจว
หวังกุ้ยเฟินรีบตามไปติด ๆ
จ้าวจินเป่าไม่รู้อะไรเลย จึงเดินตามไปอย่างมึนงง
ลานบ้านตระกูลโจวมีคนยืนล้อมอยู่เต็มไปหมด
เฉินจิ้นเป็นหัวหน้าฝ่ายกิจการพลเรือนของคอมมูน ครั้งนี้เขามาเพื่อมอบเงินสงเคราะห์
เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องน่ายินดี เงินสงเคราะห์แต่ละก้อนหมายถึงมีทหารคนหนึ่งเสียชีวิตในสนามรบ
ขณะที่ชายชราโจวกำลังจะประทับนิ้วมือ ก็มีเสียงผู้หญิงใสกังวานดังมาจากด้านนอก «เดี๋ยวก่อน!»
ทุกคนหันกลับไป เห็นหลินจื่อหลานก็รีบหลีกทางให้เธอ