หลินจื่อหลานพยักหน้า ก่อนยกถังน้ำเดินไปตักน้ำที่บ่อน้ำ
“ฉันช่วยคุณเอง”
เฉินจิ้นหลบมือของหลินจื่อหลาน แย่งคานหาบไป แล้วไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนหาบน้ำเต็มสองถังเดินกลับบ้าน
หลินจื่อหลานจึงได้แต่เดินตามหลังเขาไป
เมื่อมาถึงบ้าน ประตูก็ล็อกอยู่
เฉินจิ้นคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้ยังระมัดระวังตัวดีจริง ๆ
หลินจื่อหลานไม่ได้ทำไปเพราะเงิน แต่ทำเพื่อลูกสาว เพียงแต่เธอไม่ได้อธิบายอะไร แค่เปิดประตูแล้วเชิญเฉินจิ้นเข้าไปนั่งในลานบ้าน
เธอเปิดประตูใหญ่ของลานทิ้งไว้ คนข้างนอกจะได้มองเห็นข้างในได้ชัดเจน
เธอรินน้ำใส่แก้วแล้ววางบนม้านั่งหิน “บ้านรกไปหน่อย ฉันเลยไม่ขอเชิญคุณเข้าไปนั่งข้างในนะคะ”
เฉินจิ้นมองสำรวจลานเล็ก ๆ ที่สะอาดเป็นระเบียบ แม้แต่ฟืนก็ยังเรียงซ้อนกันอย่างเรียบร้อย เขารู้ว่าเธอแค่หาข้ออ้าง แต่การที่หลินจื่อหลานทำแบบนี้ก็ถูกต้องแล้ว
“สหายหลิน วันนี้ผมมาหาคุณ เพราะอยากถามว่าคุณคิดจะแต่งงานใหม่หรือเปล่า”
หลินจื่อหลานชะงัก เธอนึกถึงกระดาษที่ซูหลางทิ้งไว้ ซึ่งเธอโยนลงเตาไฟไปนานแล้ว
ส่วนเรื่องแต่งงานใหม่ ยิ่งไม่มีความจำเป็นเข้าไปใหญ่
เธอคิดอย่างนั้น จึงตอบออกไปตามตรงว่า “ไม่ค่ะ”
หลินหลินค่อย ๆ ตื่นขึ้นบนเตียง พอไม่เห็นแม่ก็ร้องเรียกอย่างร้อนใจ
หลินจื่อหลานรีบกลับเข้าไปในห้อง อุ้มลูกออกมา
คราวก่อนที่บ้านตระกูลโจว หลินหลินเอาแต่ซุกหน้าอยู่ในอ้อมอกแม่ เฉินจิ้นจึงมองไม่ชัดว่าเธอหน้าตาเป็นอย่างไร
คราวนี้พอได้เห็น เขาก็อดชมในใจไม่ได้ว่า ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นจริง ๆ หนูน้อยเองก็เป็นเด็กน่ารักน่าชัง