เจิ้งฮุ่ย: “ผักที่เธอปลูกเอง แล้วทำไมเหรอ?”
เหมียวเยว่กลืนน้ำลาย ก่อนพาพวกเธอเข้าไปในครัว “ดูเองเถอะ”
ผักชั้นบนสุดในตะกร้าถูกเหมียวเยว่หยิบออกไปแล้ว ด้านล่างสุดปูด้วยใบผักหนึ่งชั้น บนนั้นมีโสมป่าต้นหนึ่งวางอยู่เด่นชัด
“เหล่าเฉิน นี่โสมป่าบนเขาใช่ไหม?”
เฉินจิ้นหยิบขึ้นมาดูส่วนหัวของราก “ใช่ อย่างน้อยก็อายุห้าหกสิบปีขึ้นไป”
“เด็กคนนี้นี่นะ” เจิ้งฮุ่ยเอ่ยอย่างเอ็นดู “ให้ของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่บอกกันสักคำ เดี๋ยวฉันเอาไปคืนให้เธอ”
เหมียวเยว่ถาม “ของนี่ราคาแพงมากเหรอ?”
เจิ้งฮุ่ยถอนหายใจ “มันไม่ใช่เรื่องแพงหรือไม่แพงหรอก ของสิ่งนี้ช่วยชีวิตคนได้ ต่อให้มีเงินก็หาซื้อไม่ได้!”
“เก็บไว้เถอะ”
“อะไรนะ?”
เฉินจิ้นกล่าว “พวกคุณยังดูไม่ออกอีกเหรอ จื่อหลานเป็นเด็กที่หยิ่งในศักดิ์ศรี ถ้าไม่รับไว้ ต่อไปเธอก็คงไม่กล้ามาหาถึงบ้านอีก”
ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ซ่อนโสมไว้ใต้ผัก เพราะกลัวว่าพวกเขาจะไม่ยอมรับ
เจิ้งฮุ่ยจึงจำต้องทำตามที่เขาบอก
จากนั้นเธอก็รีบหยิบของไปแลกคูปองผ้า ใกล้เข้าหน้าหนาวแล้ว เธอคิดจะตัดเสื้อบุฝ้ายให้หลินจื่อหลานกับหลินหลินคนละตัว
ปกติเหมียวเยว่ค่อนข้างขี้เหนียว แต่คราวนี้เธอกลับไม่พูดอะไรสักคำ
หลินจื่อหลานพาหลินหลินเพิ่งกลับถึงบ้าน ซ่งฟางก็ได้กลิ่นแล้วตามมาทันที
“พี่สะใภ้”
เธอยืนจับขอบประตู ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม “วันนี้พี่ไปในเมืองมาเหรอคะ? ถ้ารู้ก่อน ฉันคงขอให้พี่ช่วยซื้อของมาฝากแล้ว”
เห็นหลินจื่อหลานไม่ตอบ เธอก็ลูบท้องตัวเอง “พี่สะใภ้ ฉันท้องแล้วค่ะ”