หนิงเฉินโกรธจนหน้าเขียว ลากศพปีศาจสุนัขมุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน
ไม่นานเขาก็มาถึงร้านตีเหล็ก
หวังต้าฉุยที่กำลังตีเหล็กอยู่เห็นหนิงเฉินกับศพปีศาจสุนัขที่เขาลากมา ก็ชะงักไปทันที
“เคร้ง!!”
ค้อนเหล็กหล่นลงพื้น กระแทกเสียงดังสนั่น
หวังต้าฉุยกลืนน้ำลาย “ท่านจอมยุทธ์... ท่านฆ่าปีศาจสุนัขได้จริง ๆ หรือ!?”
หนิงเฉินจ้องหวังต้าฉุยอย่างเย็นชา ชี้ทวนไปข้างหน้าแล้วตวาดลั่น “หวังต้าฉุยเอ๋ย! ข้าจ่ายค่าจ้างให้เจ้าเป็นสองเท่า ทั้งยังมีน้ำใจช่วยให้อาหารสุนัข แต่เจ้ากลับใส่ร้ายข้า!”
หวังต้าฉุยมองหนิงเฉินที่แผ่ไอสังหารน่าหวาดหวั่น แต่ไม่เพียงไม่กลัว เขากลับเผยรอยยิ้มโล่งใจออกมา
“ในที่สุดมันก็ตายแล้ว ในที่สุดก็ตายเสียที!!”
“ขอบคุณท่านจอมยุทธ์ที่ช่วยชีวิตข้า โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย!”
กล่าวจบ หวังต้าฉุยก็คุกเข่าลง แล้วโขกศีรษะเสียงดังให้หนิงเฉินหนึ่งครั้ง
หนิงเฉินขมวดคิ้ว “คิดว่าทำแบบนี้แล้วข้าจะไม่ฆ่าเจ้าหรือ?”
“ปีศาจสุนัขใช้ชีวิตภรรยากับลูกสาวของข้ามาข่มขู่ ข้าเองก็จนปัญญา...” หวังต้าฉุยอธิบาย
“ชีวิตภรรยากับลูกของเจ้ามีค่า แล้วชีวิตข้าไม่ใช่ชีวิตหรือไง!?”
“แล้วชีวิตของคนสองคนที่ตายเพราะเจ้าเล่า ไม่ใช่ชีวิตเหมือนกันหรือ?”
หนิงเฉินจ้องหวังต้าฉุยเขม็ง แววตาเย็นเยียบ
มนุษย์ล้วนเห็นแก่ตัว หากหวังต้าฉุยไม่ยอมทำตามปีศาจสุนัข คนที่ต้องตายก็คือภรรยากับลูกสาวของเขา แต่เมื่อช่วยปีศาจสุนัขทำงาน คนบริสุทธิ์จากภายนอกกลับต้องมาตายแทน
เขาเลือกอย่างหลัง นี่คือความจนใจของผู้อ่อนแอ
“ข้า...” หวังต้าฉุยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจในใจ “ข้ายินดีชดใช้ความผิดด้วยชีวิต!”
หนิงเฉินมองหวังต้าฉุยที่คุกเข่าหมอบอยู่กับพื้นอย่างเย็นชา ชั่วขณะหนึ่งเขาไม่รู้ว่าควรฆ่าอีกฝ่ายดีหรือไม่