เมื่อมาถึงร้านตีเหล็ก หนิงเฉินก็เห็นหวังต้าฉุยกำลังเก็บข้าวของ เตรียมเลิกงานกลับไปพักผ่อน จึงรีบตะโกนเรียก “พี่หวัง!”
“หือ? อ้าว เจ้านี่เอง” หวังต้าฉุยหันมามอง
“พี่หวัง ข้าขุดแร่เหล็กดำมาได้จำนวนหนึ่ง ช่วยดูหน่อยว่าพอจะใช้ตีทวนยาวร่วมกับเขี้ยวหมาป่าได้ไหม”
พูดจบ หนิงเฉินก็หยิบแร่เหล็กดำกับเขี้ยวหมาป่าออกมา
หวังต้าฉุยเหลือบมองแร่เหล็กดำ 10 ชิ้น ก่อนจะมองหนิงเฉิน “พออยู่หรอก แต่...”
เขามีสีหน้าลำบากใจ “น้องชาย ดูสิ ข้ากำลังจะเลิกงานแล้ว ไว้พรุ่งนี้ค่อยมาได้ไหม?”
“พี่หวัง ช่วยเร่งให้หน่อยได้ไหม ข้ายินดีจ่ายค่าจ้างเป็นสองเท่า”
หนิงเฉินแทบรอไม่ไหวที่จะได้อาวุธที่เหมาะมือ เมื่อมีทวนยาวระดับเงินแล้ว ความเร็วในการล่ามอนสเตอร์ของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด
“เรื่องนี้...” หวังต้าฉุยครุ่นคิด “คือที่บ้านข้าเลี้ยงหมาไว้ตัวหนึ่ง ไม่ได้ให้อาหารมันมาทั้งวันแล้ว ข้าเป็นห่วง...”
“เอาอย่างนี้ไหมพี่หวัง ข้าจะกลับไปให้อาหารหมาให้เอง ส่วนพี่ช่วยตีอาวุธให้ข้า แล้วข้าก็จ่ายค่าจ้างให้เป็นสองเท่า พี่ว่าไง?”
หนิงเฉินตบอกตัวเอง ก่อนจะหยิบเหรียญเงิน 40 เหรียญออกมาจากกระเป๋า
หวังต้าฉุยจ้องเหรียญเงินที่ส่องประกายวาววับ ดวงตาเป็นประกายทันที
เขากวาดตามองหนิงเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วยิ้มเอ่ยว่า “ได้ งั้นก็ตามนี้ ฝากเขี้ยวหมาป่ากับแร่เหล็กดำไว้”
การซื้อขายเสร็จสิ้น หวังต้าฉุยบอกที่อยู่ของตนให้หนิงเฉิน แล้วเร่งให้เขารีบไปให้อาหารหมา