หนิงเฉินเก็บทวนแล้วนั่งลงตรงนั้น
หนิงเฉินไม่รู้สึกอะไรเลยกับการฆ่าคนครั้งแรก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเขาตายมาหลายครั้งจนมองความตายเป็นเรื่องธรรมดา หรือเพราะอีกฝ่ายฟื้นคืนชีพได้
เขาพบว่าการฆ่าผู้เล่นจะทำให้ได้รับค่าวงล้อเท่ากับเลเวลของอีกฝ่าย
ฆ่ามอนสเตอร์ทั่วไปได้เพียง 1 แต้ม ส่วนฆ่าบอสจะได้ค่าประสบการณ์ห้าเท่าของเลเวล เพียงแต่บอสนั้นมีน้อยเกินไป
ถ้าเป็นอย่างนี้ การฆ่าคนก็น่าจะเป็นวิธีสะสมค่าวงล้อที่เร็วที่สุด
แต่หนิงเฉินไม่ใช่พวกคลั่งฆ่า ไม่ใช่เห็นใครก็จะลงมือฆ่า เรื่องแบบนั้นเขาทำไม่ลง
ตราบใดที่ไม่มีใครมาหาเรื่อง เขาก็ไม่ฆ่าคนมั่วซั่วเช่นกัน
“คนของสมาคมร่วมใจคงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ หรอก”
หนิงเฉินนั่งรออย่างเงียบ ๆ
เขารู้อยู่แล้วว่าเรื่องคืนนี้คงไม่จบลงง่าย ๆ
ภายใต้กฎของหมู่บ้านผู้เริ่มต้น เจ้าผอมกับพวกที่ถูกฆ่าในหมู่บ้านจะยังไม่ตาย แต่จะฟื้นคืนชีพที่จุดเกิดใหม่
แต่ใช่ว่าจะไม่เสียอะไร เพราะเมื่อตายในที่แห่งนี้ เลเวลจะลดลง
ในช่วงเวลาวิกฤตของหมู่บ้านชิงเฉวียนเช่นนี้ เลเวลสำคัญอย่างยิ่ง ราคาที่ต้องจ่ายจากการตายเพียงครั้งเดียวเป็นสิ่งที่คนทั่วไปยากจะรับไหว
จุดเกิดใหม่
ร่างของเจ้าผอมกับพวกปรากฏขึ้น
ทุกคนหน้าซีดเผือด หัวใจเต้นกระหน่ำ แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ความกลัวตายนั้นเอาชนะได้ไม่ง่ายนัก จึงเห็นได้ว่าการกระโดดตึกตายจริง ๆ ถึง 100 ครั้งในเวลาเพียงสองวันกว่า ๆ ของหนิงเฉินเป็นวีรกรรมที่น่าสะพรึงกลัวเพียงใด
“เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น!? ทำไมพวกเราถึงโดนเขาฆ่าตายในพริบตา!?”
ทุกคนได้สติกลับมา ก่อนจะเอ่ยถามอย่างหวาดผวา
“ไม่รู้เลย... ยังไม่ทันตั้งตัวก็โดนฆ่าตายแล้ว!”
เจ้าผอมสีหน้าหม่นคล้ำอย่างยิ่ง “บ้าจริง!! ทำให้พวกเราเลเวลลดไป 1 เลเวล!”