หนวดสีเลือดค่อย ๆ ชูหัวขึ้นราวกับงูยักษ์ มองหนิงเฉินที่ตายไปแล้วอย่างดูแคลน
“หากไม่ใช่เพราะมิติรอยแยกไม่มั่นคงและมีกฎจำกัด จนราชาผู้นี้ใช้พละกำลังดิบได้เพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ จะต้องเปลืองแรงถึงเพียงนี้เพื่อฆ่าเจ้าเสียที่ไหน!”
เสียงเย็นชาแว่วออกมาจากความมืด
หนวดสีเลือดค่อย ๆ ยื่นเข้าหาหนิงเฉิน
“ช่างเป็นรสชาติที่วิเศษ~~”
หลูเจายฺเหวียนที่อ่อนแรงจนแทบหมดสภาพ มองหนิงเฉินซึ่งสิ้นใจอย่างน่าอนาถอยู่ข้างกาย พึมพำเสียงเบา “หนิงเฉิน.....เจ้าตายแล้วหรือ?”
“ไม่ต้องห่วง ต่อให้เจ้าตาย ข้าก็ยังไม่ตายหรอก”
แสงสีดำวาบขึ้น หนิงเฉินฟื้นคืนชีพกลับมา
แววตาของหลูเจายฺเหวียนเผยประกายแปลกประหลาด ก่อนจะร้องขึ้นอย่างกะทันหัน
“ระวัง!”
หนวดสีเลือดกำลังพุ่งแทงแผ่นหลังของหนิงเฉินอย่างแรง
ปลายหนวดแหลมราวเข็ม แทงทะลุแม้แต่เหล็กหิน คมกริบอย่างยิ่ง!
หากถูกโจมตีเข้า ผลที่ตามมาย่อมเกินจินตนาการ
ทว่าเมื่อเผชิญการโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ หนิงเฉินกลับไม่คิดหลบเลยแม้แต่น้อย มุมปากยังยกขึ้นเป็นรอยยิ้มมั่นใจ
หนวดสีเลือดพุ่งแทงเข้ามา ขณะที่มันกำลังจะเสียบทะลุร่างหนิงเฉิน แสงสีทองพลันส่องวาบขึ้น
ติ๊ง!!
เสียงใสกังวานดังขึ้น หนวดสีเลือดราวกับแทงเข้ากับเหล็กกล้าที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง ไม่เพียงไม่สร้างความเสียหาย แต่ยังถูกแรงสะท้อนกระแทกจนถอยร่นไป
“นี่มัน... พลังแห่งกฎ!?”
เสียงอุทานดังมาจากความมืด
หนิงเฉินไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบดึงหลูเจายฺเหวียนขึ้นมา กอดนางไว้ในอ้อมแขนแล้ววิ่งหนีสุดชีวิต