"โรซาลินด์ โรซาลินด์?"
นครสวรรค์
พิพิธภัณฑ์ฟีโลเรล่า
เสียงคุ้นหูของผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ดังข้างหู โรซาลินด์ราวกับเพิ่งหลุดจากภวังค์ ก่อนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เบื้องหน้าคือถุงมือสีขาวที่กำลังโบกไปมา ผู้อำนวยการกำลังมองเธอด้วยสีหน้ากังวล
"ฉันเป็นอะไรไปหรือ?"
"ที่รัก เมื่อครู่เธอดูเหมือนเหม่อลอยไป เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ นี่มันงานหนักเกินไปรึเปล่า? เธอต้องพักผ่อนบ้างนะ"
"เหม่อลอย?"
โรซาลินด์กะพริบตา แล้วก้มลงมองกำไลโบราณในมือ รอยอักขระบนนั้นแทบมองไม่เห็น จะว่าเป็นอักขระก็ไม่เชิง เหมือนคราบเปื้อนที่กาลเวลาทิ้งร่องรอยไว้มากกว่า
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในพื้นที่นั้นเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพลวงตาแน่นอน สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นจริงทั้งหมด
กำไลวงนี้เป็นไอเทมเวทมนตร์แน่นอน เป็นเครื่องมือที่นักต้มตุ๋นคนนั้นใช้หลอกลวง!
คิดถึงนักต้มตุ๋นคนนั้นไม่รู้จะไปพูดอะไรกับเด็กสาวน้อยผู้น่ารักคนนั้น โรซาลินด์ก็ไม่อาจวางใจได้
ถึงจะไม่ได้ยินว่าทั้งสองพูดอะไรกัน แต่เธอก็พอเดาได้ ว่านักต้มตุ๋นต้องพยายามหลอกเอาอะไรบางอย่างจากเด็กสาวแน่นอน
เป็นไปได้มากที่สุดก็คือทรัพย์สินเงินทอง หรือไม่ก็สมบัติล้ำค่าที่หายากกว่า
คิดได้ว่าเด็กคนนั้นเป็นทายาทของนักรบผู้กล้า โอกาสที่จะเป็นอย่างหลังก็ยิ่งมากขึ้น
เด็กเล็กขนาดนั้น ยังไร้เดียงสา คงต้านทานคำหลอกลวงของนักต้มตุ๋นไม่ไหวแน่
ต้องตามหาเขาให้เจอ!
โรซาลินด์กำกำไลในมือแน่นทันที
"ฉันเหม่อไปนานแค่ไหน?"
"ประมาณสิบกว่าวินาที"
"สิบกว่าวินาที?"
โรซาลินด์ขมวดคิ้ว
เวลาที่เธอใช้ในพื้นที่ลึกลับนั้นไม่ใช่แค่สิบกว่าวินาทีแน่นอน อย่างน้อยก็เกินหนึ่งชั่วโมง
นี่น่าจะเป็นเทคนิคเวทมนตร์ประเภทเร่งจิตให้เร็วขึ้น ไม่ได้แปลกอะไรนัก เพียงแต่เวทมนตร์แบบนี้มีเพียงนักเวทชั้นสูงที่มีประสบการณ์มากเท่านั้นจึงจะใช้ได้
นักเวทที่มีเทคนิคแบบนี้ จะไปหลอกลวงคนทำไม? ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รุ่งเรืองได้อย่างไร?
ไม่ก็อีกฝ่ายเป็นอะไรที่เหนือธรรมดาจริง ๆ หรือไม่ก็เป็นพวกนักวางแผนการเมืองอะไรทำนองนั้น
ไม่ว่าจะแบบไหน ในฐานะสาวกแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์ โรซาลินด์ไม่อาจนิ่งเฉยได้
"ขอบคุณมาก สเวซี ฉันมีเรื่องด่วนต้องกลับไปที่โบสถ์ ไว้คุยกันใหม่คราวหน้า"
"ไม่เก็บกำไลใส่กล่องไว้หรือ? ที่นี่ฉันมีกล่องสวย ๆ อยู่ด้วยนะ"
"ไม่ต้องแล้ว ขอบคุณ!"
ผู้อำนวยการยื่นมือออกไป แต่เงาร่างของอัศวินหญิงสาวหายลับไปหลังประตูแล้ว
......
เมืองอาร์โท
อาคารทรุดโทรมรกรุงรังสลับซับซ้อน ตรอกซอกซอยมีเสียงด่าทอและเสียงชกต่อยกันลอยมาเป็นระยะ
ข้างทางเต็มไปด้วยศพไร้คนดูแล ปล่อยให้สุนัขจรจัดแทะกกิน
ปล่องไฟโรงงานในระยะไกลพ่นควันดำหนาทึบ ท้องฟ้าราวกับจะถูกย้อมเป็นสีดำสนิท
นี่คือเมืองแห่งอาชญากรที่เลื่องชื่อที่สุด โอบกอดความชั่วร้ายทั้งปวง
ในตึกสามชั้นที่ค่อนข้างหรูหราและแข็งแรงกว่าใครเพื่อนใกล้ใจกลางเมือง เลออนยืนอยู่หน้าประตูห้อง พร้อมกับเสียงเร่งเร้าจากลูกน้องข้างหู
ในมือของเขาถือสิ่งของรูปทรงกลมแบนโบราณชิ้นหนึ่ง
จานกลมเต็มไปด้วยร่องรอยการกัดกร่อนของกาลเวลา ลวดลายและตัวอักษรบนผิวแทบจะถูกขัดจนสึกเรียบ จนยากจะอ่านออก
วันนี้เอง เขากำลังจะออกไปทำภารกิจรับจ้างพร้อมลูกน้อง ค่าตอบแทนเป็นเหรียญทองหนึ่งหมื่น枚
也只有ราคาเท่านี้ถึงจะดึงดูดเลออน ให้เขาลงมือด้วยตัวเอง
แต่แล้วในตอนที่เขาเตรียมตัวแต่งกายเดินมาถึงหน้าประตู สิ่งของบนชั้นวางของสะสมข้าง ๆ ก็มีบางอย่างกำลังส่องแสงอ่อน ๆ วูบวาบ
เลออนด้วยความอยากรู้จึงหยิบขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น ผลปรากฏว่าจิตสำนึกของเขาถูกดึงเข้าไปในพื้นที่แปลกประหลาดแห่งหนึ่งทันที
ตอนแรกเขายังคิดว่าเข้าไปในกับดักของนักต้มตุ๋น เพราะเขารู้จักคนที่ทำอาชีพแบบนี้อยู่ไม่น้อย เคล็ดลับการต้มตุ๋นสารพัดรูปแบบเขาก็เคยเจอมาแล้วทั้งนั้น
เขาจึงไม่ได้ใส่ใจอะไร พูดข่มขู่หัวมังกรที่สงสัยว่าจะเป็นนักต้มตุ๋นปลอมตัวมา
ถ้าอีกฝ่ายรู้จักที่ต่ำที่สูง เขาก็จะไม่ถือสา
ถ้าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง งั้นเขาจะทำให้อีกฝ่ายชดใช้ด้วยเลือดแน่นอน
นี่คือความมั่นใจของนักรบ強者
แต่หลังจากโดนลมหายใจมังกรอันน่าสะพรึงกลัวเข้าไปหนึ่งที เขาก็ตัดสินใจจะสังเกตการณ์ต่อไปก่อน ฝีมืออีกฝ่ายอาจไม่ด้อยไปกว่าเขาก็เป็นได้
สุดท้ายก็รอดมาได้อย่างเฉียดฉิว เขากลับสู่โลกความเป็นจริงได้อย่างราบรื่น
มองดูสิ่งของในมือ เลออนหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะโยนมันลงกองขยะตรงมุมห้อง แล้วหันหลังออกจากประตูไป
......
ทะเลทรายพายุ
นี่คือสถานที่ที่ท้องฟ้ามีเมฆดำทะมึน ฟ้าแลบฟ้าร้องอยู่ตลอดเวลา แต่กลับมีฝนตกเพียงปีละสี่ครั้งเท่านั้น
เพราะไม่มีแสงอาทิตย์ส่องถึง โลกใบนี้จึงต้องอาศัยแสงจากสายฟ้าที่ถี่ยิบช่วยให้สว่างไสว
สายฟ้าเส้นใหญ่เส้นหนึ่งฟาดลงบนเสาล่อฟ้าที่ทำอย่างหยาบ ๆ ทำให้ตะเกียงดวงเล็กด้านล่างกระพริบวูบวาบอยู่เนือง ๆ
ข้างเสาล่อฟ้ามีกระท่อมเล่นแร่แปรธาตุอยู่หลังหนึ่ง ภายในกระท่อมมีแสงสว่างเพียงพอ ล้วนอาศัยพลังงานจากสายฟ้า
ชายแก่หัวล้านคนหนึ่งนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เกาหัวที่โล่งแจ้งเป็นระยะ ๆ พลางศึกษากิ่งไม้ยาวเท่าท่อนแขนที่อยู่ในมือ
ไม่รู้ว่ากิ่งไม้นี้ทำจากวัสดุอะไร ทว่าตอนนี้ชายแก่เองก็ถูกสิ่งนี้ดึงจิตสำนึกเข้าไปในสถานที่แปลกประหลาดแห่งหนึ่งมาแล้วเหมือนกัน
ชายแก่ต้องการหาหลักการของมันให้ได้ เพราะเขารู้สึกอย่างจริงใจว่า เพื่อนผู้อ้างตัวเป็นมังกรปีศาจคนนั้น มีอะไรแฝงเร้นอยู่ไม่น้อย
"แปลก ทำไมหารูเชื่อมต่อพลังงานเวทไม่เจอเลยนะ? ไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ?"
เขาพึมพำกับตัวเอง
......
ป่าไม้มังกรมายา ปราสาทแสงสีขาว
แสงอาทิตย์ส่องลงบนลานกว้างหน้านอกปราสาท สดใสงดงามราวกับศักดิ์สิทธิ์
น้ำพุกลางลานมีรุ้งกินน้ำวับวาว แสงน้ำกระเพื่อมไหว ราวกับเศษทองสุกใส
เหล่านางกำนัลในปราสาทต่างวุ่นวายกันอยู่ บ้างก็ตัดแต่งต้นไม้ดอกไม้ บ้างก็ทำความสะอาดลานกว้าง
ภายในปราสาท ในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างประณีตน่ารัก อามีรานั่งท่าเป็ดอยู่บนเตียงสีชมพูใหญ่ ในมือกอดรูปปั้นสีเทาเข้มที่มีลักษณะคล้ายลูกหมาตัวหนึ่ง
เธอกะพริบตา ราวกับยังไม่ทันหายจากประสบการณ์เมื่อครู่
"คูห์น......"
เอ่ยชื่อนี้เบา ๆ แล้วจู่ ๆ เด็กสาวก็กอดรูปปั้นในมือกลิ้งไปมาบนเตียง พร้อมส่งเสียงฮัมอย่างมีความสุขจากลำคอ
ในฐานะทายาทของนักรบผู้กล้า ถึงแม้อายุยังน้อย แต่ก็เคยพบเจอสิ่งมหัศจรรย์มามากมาย สำหรับประสบการณ์เมื่อครู่ เธอเพียงรู้สึกว่ามันคือการผจญภัยที่แปลกประหลาดและสนุกสนาน
"จริงสิ!"
เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ อามีราหยุดการเคลื่อนไหวทันที พลิกตัวกระโดดลงจากเตียง
เท้าเล็ก ๆ ที่สวมถุงเท้าสั้นลูกไม้สีขาวเหยียบลงบนพรมขนนุ่ม ก่อเกิดเสียงเบา ๆ
หนังสือหนาปกสีน้ำตาลเล่มหนึ่งวางอยู่ตรงมุมห้อง หน้าปกเป็นภาพต้นไม้แห่งโลกที่วาดด้วยสีทั้งเจ็ดสี
นี่คือหนึ่งในแปดอาวุธเทพ ตำราแห่งโลก
ปกติหนังสือเล่มนี้จะวางอยู่หัวเตียงของเด็กสาว แต่พอตอนกลางคืนเวลานอน เธอก็เผลอเตะมันตกไปกองกับพื้นโดยไม่รู้ตัว
"ขอโทษนะ เกรอฟี ฉันไม่ได้ตั้งใจ"
อามีราเก็บหนังสือขึ้นมา และขอโทษอย่างจริงใจ
เกรอฟีคือชื่อที่เธอตั้งให้ตำราแห่งโลก
หน้าหนังสือเปิดออก บนกระดาษสีขาวปรากฏข้อความภาษากลางประโยคหนึ่งขึ้นมา:
"ไม่เป็นไร อามีราตอนนอนชอบเตะผ้าห่ม นิสัยแบบนี้ไม่ดีนะ เดี๋ยวจะป่วยเอาได้"
ถึงอามีราจะยังเล็ก แต่พ่อของเธอใช้เวทมนตร์ทำให้เธอเชี่ยวชาญภาษา เธออ่านออกเขียนได้มานานแล้ว
พอเห็นข้อความในหนังสือ ใบหน้าของเธอก็แดงขึ้น พูดว่า "ฉันจะระวังให้ดี"
จากนั้นเธอก็เปิดหน้าสุดท้ายของตำราแห่งโลก
ต่างจากหน้ากระดาษอื่น ๆ ที่ขาวสะอาดไร้ตำหนิ หน้าสุดท้ายเป็นสีเหลือง และขอบกระดาษก็หยัก ๆ ราวกับไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของเล่มนี้
อามีราเคยถามตำราแห่งโลกว่า ทำไมหน้าสุดท้ายถึงเป็นแบบนี้ และคาถาด้านหลังคืออะไร
แต่ตำราแห่งโลกกลับบอกเธอว่า ตอนนี้มันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน
มันรู้เพียงว่าตำราแห่งโลกรุ่นก่อนหน้า ก่อนที่จะสลายไป ได้สั่งไว้ว่าต้องเก็บรักษาหน้านี้เอาไว้ จะถามว่าทำไม ก็ไม่รู้เหมือนกัน บอกเพียงว่ารุ่นก่อนหน้านั้นเป็นคนสั่งไว้
ใช่แล้ว ตำราแห่งโลกเปลี่ยนรุ่นมาแล้วหลายต่อหลายรุ่น ไม่ใช่ตำราอาวุธเทพที่เทพเจ้าประทานลงมาแต่แรกเริ่มอีกต่อไป
ไม่ใช่แค่ตำราแห่งโลกเท่านั้น อาวุธเทพอื่น ๆ ก็เปลี่ยนรุ่นมาหลายครั้งเหมือนกัน
สาเหตุที่ต้องเปลี่ยนรุ่น ก็เพราะอาวุธเทพก็เสื่อมสภาพได้เหมือนกัน
บางทีอาวุธเทพในยุคแรกเริ่มอาจแข็งแกร่งมาก ทำลายไม่ได้ แต่ก็ยังต้านทานการกัดกร่อนของกาลเวลาไม่ไหว
เมื่ออาวุธเทพเกิดรอยร้าวเป็นครั้งแรก การเปลี่ยนรุ่นก็กลายเป็นสิ่งหลีกเลี่ยงไม่ได้
เทพเจ้าจะไม่เสด็จลงมาอีกแล้ว การซ่อมแซมอาวุธเทพทำได้เพียงด้วยพลังของมนุษย์ปุถุชนเท่านั้น
ถึงจะทำแบบนี้พลังของอาวุธเทพจะอ่อนแอลงอย่างเลี่ยงไม่ได้ แต่มันก็ยังคงเป็นอาวุธและเครื่องมือที่ทรงพลังที่สุดในโลก
อามีรามองดูตัวอักษรโบราณยาวเหยียดที่ไม่รู้จักบนหน้าสุดท้าย สูดหายใจเข้าลึก ๆ นึกถึงคาถาที่คูห์นสอนไว้ในใจ อ้าปาก แล้วสวดออกมา