"กลืน..."
เย่เซียวกลืนน้ำลาย
เงียบสงัดดั่งสายน้ำ ยามราตรีเยียบเย็นยิ่งขับให้เสียงดังชัดขึ้น ภายนอกเรือนมืดมิดสนิท ปลายจมูกได้กลิ่นเน่าเหม็นจาง ๆ
เขาไม่กลัวศพ แต่™กลัวผีดิบ
"เหวิน...พี่เหวินไฉ..."
เย่เซียวสะกิดเหวินไฉที่อยู่ไม่ไกล
"อืม...อืม..."
เหวินไฉพลิกตัวบนเตียงลำไผ่ หันข้างนอนต่อ
เย่เซียว: "..."
ให้ตายสิ สมเหมาะจะเฝ้าเรือนพักศพจริง ๆ ขนาดนี้ยังไม่ตื่น?
"พี่เหวินไฉ..."
จนได้ เย่เซียวออกแรงสะกิดหนัก ๆ
เหวินไฉจึงลืมตาขึ้นอย่างมึนงง เอามือขยี้ตา "อืม...อือ? ฟ้าสว่างแล้ว?
เอ๊ะ? ฟ้ายังไม่สว่าง..."
มองเย่เซียวที่ปลุกเขาด้วยสายตาตัดพ้อ "น้องเย่ มีอะไร?"
เย่เซียวจะสนใจอารมณ์เหวินไฉได้อย่างไร ชี้ไปที่โลงศพ "พี่เหวินไฉ ฟัง..."
"ตึก...ตึกตึก..."
"ตึก...ตึกตึก..."
"ตึก...ตึกตึก..."
หน้าเหวินไฉ "เผือด" ลงทันที "นี่...เป็นไปได้อย่างไร? ข้างในมีแต่กระดูก..."
"พี่เหวิน พี่ใหญ่ ท่านใช้คาถาไม่เป็นหรือ? ถล่มแม่งเลย..."
เย่เซียวกระซิบ
"อย่าเพิ่งร้อนใจ อย่าเพิ่งร้อนใจ..."
เหวินไฉแม้จะกลัว แต่ไม่อยากเสียหน้าให้ "น้องเล็ก" ที่เพิ่งรู้จัก เพราะคนที่เห็นคุณค่าของเขามีไม่มาก
ลุกขึ้นหยิบธูปแปดกอกจากโต๊ะข้างหลัง ยื่นให้เย่เซียวสี่กอก
"ไม่เป็นไร อาจารย์บอกว่าคนไม่รังควานผี ผีไม่รังควานคน
ที่นี่ล้วนเป็นเพื่อนเก่า บางทีอาจหิวก็ได้..."
เหมือนกำลังให้กำลังใจตัวเอง เหวินไฉพึมพำไม่หยุด จุดธูปด้วยเทียนบนโต๊ะเซ่น
เย่เซียวถือธูปสี่กอกพลางงุนงง จำได้ว่าทุกครั้งที่จุดธูปให้พ่อแม่ล้วนใช้สามกอก
ช่างเถิด สี่ก็สี่!
รีบจุดธูปตาม
ธูปนี้ก็แปลก โดนไฟก็ลุกทันที เย่เซียวกะจะเป่าให้ดับ
เหวินไฉรีบยื่นมือมาปิดปากเย่เซียว "เป่าไม่ได้ เป่าไม่ได้ ต้องใช้มือโบกดับ..."
เย่เซียวกะพริบตา พยักหน้า ทำตามด้วยการโบกมือดับ
ทั้งสองเดินระวังตัวไปยังโลงใบที่สี่ด้านซ้าย "ตึก...ตึกตึก..."
เหวินไฉกลืนน้ำลาย รวบรวมความกล้านั่งยองลงเสียบธูปสี่กอกไว้ที่ร่องโลง
เสียงหยุดทันที
ทั้งคู่ถอนหายใจโล่งอก
เหวินไฉยิ้ม "ไม่เป็นไรแล้ว ไอ้เฒ่านี่รับธูปเทียนไปแล้ว ก็ไม่กวน..."
"ฟิ้ว~"
ยังพูดไม่ทันจบ ธูปสี่กอกถูกอะไรสักอย่างดูดเข้าไปในโลง
เย่เซียวกับเหวินไฉสบตากัน ต่างเห็นความตื่นตระหนกในตาอีกฝ่าย
ครู่ใหญ่ เหวินไฉเสียงสั่น "บางทีธูปเทียนไม่พอ น้องเย่เจ้า..."
เย่เซียวมองธูปสี่กอกในมือ คงเพราะตื่นเต้น ดันเอาด้านที่ติดไฟเสียบเข้าไปในร่องโลง
เหวินไฉเพิ่งจะเอ่ยเตือน...
"ฟิ้ว~"
ธูปสี่กอกหายวับไปต่อหน้าต่อตา
"อ๊าก~"
พร้อมกัน เสียงโหยหวนน่าสงสารดังมาจากในโลง
ทำให้ทั้งสองสะดุ้งโซซัด แทบซวนลงไปกองกับพื้น
"ปัง~"
ฝาโลงเปิดผางออก ทันใดนั้นมีรูปร่างคล้ายคนในชุดขุนนางราชวงศ์ก่อนพุ่งออกมา
เห็นสิ่งนั้นหน้าขี้ยวเขี้ยวงอก เล็บแหลมคม กำลังพองแก้มกระโดดเป่า...
"ผีดิบ ทำไมถึงมีผีดิบ?"
ตาเล็ก ๆ ของเหวินไฉเบิกกว้างขึ้นทันที
เย่เซียวสะท้านไปโดยสัญชาตญาณ แล้วย่นคิ้ว สุดท้ายเหมือนนึกอะไรออก สีหน้ากลับสงบลง
ภาพนี้เขาคุ้นเคย
เพียงแต่เมื่อครู่คิดไม่ขึ้นชั่วครู่
นี่มันไม่ใช่ฉากที่ชิวเซิงแกล้งเหวินไฉในเรื่อง "ฅนดี๊ดิบ" หรือ?
ให้ตายเถอะ คราวนี้ถึงกับแกล้งมาโดนท่านปู่เสียแล้ว
เดิมเย่เซียวมีความเกรี้ยวกราดในอกยังไม่สลาย กลอกตาไปมา ฉวยโอกาสตีเนียน
"พี่เหวินไฉ ผีดิบ เอายันต์ปราบศพแปะมัน..."
เหวินไฉอยากร้องไห้ "ข้า...ข้าทำได้แค่เหมาซานน้อย นอกนั้นข้าเรียนไม่...อืม...ยังไม่ได้เรียน..."
"เช่นนั้นจนด้วยเกล้า ได้แต่ลงมือปราบปีศาจทางกายภาพแล้ว!"
"หา? ปราบปีศาจทางกายภาพ?"
เหวินไฉกระพริบตา งงเป็นไก่ตาแตก
พลันเห็นเย่เซียวปราดไปที่โต๊ะเซ่น ล้วงขี้ธูปออกมากำมือหนึ่งจากกระถางธูป แล้วซัดใส่ชิวเซิง
ชิวเซิงซึ่งกำลังกระโดดเมื่อครู่สีหน้าเปลี่ยนไป ยกมือป้องโดยสัญชาตญาณ...แต่ไม่พ้นทั้งหมด ยังมีขี้ธูปเข้าตา
ชิวเซิงรู้สึกแต่เพียงว่าตาแสบร้อนลืมไม่ขึ้น
เย่เซียวฉวยโอกาสหยิบลำไผ่จากมุมกำแพง ฟาดลงไปไม่เลือกหน้า
"อ๊าก~"
ชิวเซิงพลันรู้สึกเจ็บที่หลัง หลบซ้ายหลบขวาดั่งลิง
"พี่เหวินไฉ ยังมัวอึ้งอะไร?"
"โอ๊ะโอ..."
เหวินไฉงงเล็กน้อยว่าทำไมผีดิบบ่น แต่ก็ทำตามเย่เซียวคว้าลำไผ่มารัวฟาดเปรี้ยงปร้าง
"อ๊าก~"
"อ้า~"
"โย~"
"ยาฮู้~"
ชิวเซิงแม้จะว่องไว แต่มองอะไรไม่เห็น ชั่วขณะถูกสองคนรัว "พลองแปดทิศห้าพิภพ" จนหันทิศไม่ถูก
โดยเฉพาะไอ้หนุ่มไม่รู้จักนั่นยิ่งชั่วช้าสามานย์ถึงที่สุด ฟาดแต่เป้าหมายต่ำทุกรอบ
เขารู้สึกไปทั้งตัวว่าเจ็บตรงนั้นตรงนี้ ป้องขาก็โดนหัว หุบหัวก็โดนขา
จนได้แต่กระโดดโหยง ๆ ไปมาทั่วห้อง...
"น้องเย่...ข้ารู้สึกว่ามันประหลาดชอบกล?"
เหวินไฉถือจังหวะรัวพลองพลางถามตะกุกตะกัก
"ประหลาดอะไร? ก็ผีดิบน่ะสิ ดูผีสางนี่ออกมาจากโลง หน้าขี้ยวเขี้ยวงอก เล็บยาวเช็ดก้นแล้วก้นถลอก...
ฟาดแม่งให้เต็มที่ก็จบ วันนี้ไม่ตีมันให้เป็นหมูสับ ถือว่าพี่เหวินไฉฝีมือไม่เข้าเรื่อง!"
เหวินไฉ: "..."
จิ่วซูที่เรือนตะวันออกได้ยินเสียงจึงรีบมา
"เรื่องอะไร? เอะอะอะไรกัน?"
"อาจารย์ อาจารย์ ช่วยด้วย ข้าจะถูกตีตายอยู่แล้ว..."
ชิวเซิงขยี้ตาสุดชีวิต ร้องเรียกให้ช่วย
เย่เซียวตัวสั่น รู้ว่าถ้าไม่ลงมืออีกก็หมดโอกาส พลันแสดงท่า "นกนางแอ่นหวน" ฟาดใส่จุดสำคัญของชิวเซิง
ส่วนชิวเซิงพอได้ยินเสียงจิ่วซู ก็คลายความระวังลงโดยไม่รู้ตัว ท่านี้รับไปเต็ม ๆ
"อ๊าก~...อ๊ากอ๊ากอ๊าก~"
ชิวเซิงเอามือกุมเป้า ดวงตาเบิกกว้างดั่งลูกปิงปอง หน้าแดงก่ำ คุกเข่าลงกับพื้นอย่างช้า ๆ
"ชิวเซิง?"
"ศิษย์พี่?"
จิ่วซูกับเหวินไฉร้องพร้อมกัน
ครู่ต่อมา เย่เซียวเกาหัวทำหน้าเกรงใจยิ่ง มองชิวเซิงที่นั่งเก้าอี้แข้งขาสั่น ตาแดงก่ำ
"อะแฮ่ม...พี่ชิวเซิง ขอประทานโทษ ข้านึกว่าเป็นผีดิบจริง ๆ!"
"หึ~"
ชิวเซิงไม่กล่าววาจา จ้องเย่เซียวอย่างรังเกียจ ส่งเสียงเย็น
"เพียะ~"
จิ่วซูตบเคาะกบาลชิวเซิงไปหนึ่งที
"ไม่มีเรื่องก็หาเรื่อง สมน้ำหน้า!" หันไปยิ้มอ่อนใส่เย่เซียว "เขาเป็นเองทั้งนั้น ไม่เกี่ยวกับเจ้า"
"ใช่...ก็สมน้ำหน้า หลอกข้าเล่นนัก"
เหวินไฉลับ ๆ ล่อ ๆ ถือยาเหลืองเดินมา มองชิวเซียวอย่างไม่พอใจ
ศิษย์พี่คนนี้ ปกติชอบแกล้งตน
"อย่าพูดมาก รีบเอายาเหลืองมา...โอ๊ยโอ๊ย..."
ชิวเซิงกัดฟันแสยะยิ้มอยากร้องไห้ 'บวมแล้ว ต้องบวมแน่!'
จิ่วซูเสียงเย็นว่า "เจ้าทำเอง หรือให้เหวินไฉช่วย?"
"หา? ข้าหรือ?"
เหวินไฉทำหน้าไม่อยากเชื่อชี้ตัวเอง
ถ้าเป็นสตรีก็ว่าไปอย่าง แต่ศิษย์พี่นี่ ค่อนข้างกระดากใจ
"ไม่ใช่เจ้า แล้วจะเป็นข้าหรือ?"
จิ่วซูจ้องเหวินไฉ
ดีที่ชิวเซิงยังไม่เปิดเผยถึงขั้นนั้น เสียงเบา "ช่างเถิด ข้าทำเองดีกว่า!
อะแฮ่ม...อาจารย์ พวกท่านออกไปก่อน..."
จิ่วซูกระตุกมุมปากกลั้นหัวเราะเดินออกไป พลางอธิบายเย่เซียวไปด้วยว่าท่านเต๋าสี่มู่ได้ออกไปไล่ศพต่อแล้ว
เย่เซียวอาลัยอาวรณ์ยิ่งนัก แต่ก็เป็นเรื่องจนใจ
เดินตามจิ่วซูออกไป เหวินไฉก็เผ่นตามไปติด ๆ กลัวศิษย์พี่จะให้ตนลงมือ
เมื่อไม่มีคนในห้อง ชิวเซิงจึงเริ่มลงมือ "แม่ม...อย่าได้เป็นอะไรนะ"
"อืม..."
เจ็บปวด บวมแปลบ ร้อนเสียว...ราวกับร้านเครื่องเคียงถูกคว่ำ ความรู้สึกสารพัดประดัง
"ไอ้หนู...เฮือก...คอยดู...เฮือก...โอ๊ยโอ๊ย..."