“เมิ่งหลิวหลิว ฉันกับคุณไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลย ยังไม่ถึงตาคุณมาสั่งสอนฉัน”
ซ่งหยวนเก็บโทรศัพท์ ก่อนหมุนตัวจะเดินจากไป
แต่พอเดินผ่านเมิ่งหลิวหลิว แขนของเธอก็ถูกคว้าไว้ทันที
เสียงของเมิ่งหลิวหลิวแหลมสูง
“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ ก่อนหน้านี้คุณยังคิดจะเอายาที่ฉันจะเอาไปให้คุณย่ามาอยู่เลย”
“คุณมีเจตนาแอบแฝงแบบนี้ วันนี้ถ้าฉันไม่สั่งสอนคุณสักหน่อย ฉันก็ไม่ใช่เมิ่งหลิวหลิวแล้ว”
ซ่งหยวนหันมามองเธอ หรี่ตาลงเล็กน้อย “คุณคิดจะทำอะไร?”
“ทำอะไรน่ะหรือ? คุณคิดจะขโมยยาของฉัน วันนี้ฉันก็จะทำให้คุณชดใช้สิ่งที่ทำลงไป”
ซ่งหยวนพยายามถอยห่างจากเมิ่งหลิวหลิวทันที แต่ยังถูกอีกฝ่ายจับมือไว้แน่น
เธอเอ่ยเตือนเสียงเย็น “ปล่อย!”
เรื่องที่อีกฝ่ายแกล้งล้มครั้งก่อนยังติดอยู่ในความทรงจำ เธอไม่มีทางปะทะกับเมิ่งหลิวหลิวซึ่ง ๆ หน้าแน่
“ฉันไม่ปล่อย!”
เมิ่งหลิวหลิวจับมือซ่งหยวนไว้ พลางมองเธอด้วยแววตาไม่ใส่ใจ
“คุณว่า ถ้าฉันกลิ้งตกบันไดตรงนี้ อาซิวจะเชื่อคุณหรือเชื่อฉัน?”
“ฉันกำลังท้องอยู่นะ! คุณจะเอาอะไรมาสู้กับฉัน?”
ซ่งหยวนหัวเราะเย็นชา สายตาจับจ้องหน้าท้องของเมิ่งหลิวหลิว
เด็กในท้องของเธออายุน้อยกว่าลูกของซ่งหยวนเพียงหนึ่งสัปดาห์
เด็กที่ยังไม่ครบกำหนดคลอด กลับถูกเมิ่งหลิวหลิวใช้เป็นเครื่องมือวางแผนใส่ร้ายเธอ
เธอเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา “เมิ่งหลิวหลิว ถ้าวันหนึ่งลูกของคุณคลอดออกมา แล้วรู้ว่าคุณเอาเขามาใช้วางแผนใส่ร้ายคนอื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาจะคิดยังไง?”