“คุณย่า!”
“คุณนายท่านผู้เฒ่า!”
เมิ่งหลิวหลิวเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปกอดร่างของคุณนายท่านผู้เฒ่าเฟิง พลางร้องไห้โฮ
สีหน้าเฟิงซิ่วเหยียนเคร่งขรึม เขารีบสั่งให้คนโทรเรียกรถพยาบาล
ซ่งหยวนเดินเข้าไปใกล้ พลิกเปลือกตาของคุณย่าเฟิงดู ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย
เธอหยิบเข็มเงินออกจากกระเป๋า ใช้นิ้วคลึงเข็มเบา ๆ แล้วปักลงบนแขนของหญิงชรา
“รีบวางเธอลงให้ราบ แบบนี้จะทำให้เธอหายใจลำบาก”
คนรับใช้รีบจัดหญิงชราให้นอนราบ ต่างกลั้นหายใจรอซ่งหยวนฝังเข็ม
ก่อนหน้านี้พวกเขาเห็นซ่งหยวนฝังเข็มให้หญิงชราอยู่บ่อยครั้ง จึงยอมรับในฝีมือการรักษาของเธอ
กว่ารถพยาบาลจะมาถึงคงต้องรออีกสักพัก หากซ่งหยวนช่วยให้คุณนายท่านผู้เฒ่าฟื้นขึ้นมาได้ก็คงดี
“คุณจะทำอะไร?”
เมิ่งหลิวหลิวออกแรงสุดกำลังผลักซ่งหยวนออกไป แล้วยกมือขึ้นจะข่วนหน้าเธอ
“คุณย่าเป็นขนาดนี้แล้ว คุณยังจะทำอะไรเธออีก? คุณยังคิดจะทำร้ายเธออีกหรือ!”
ซ่งหยวนไม่ทันระวัง จึงถูกผลักกระเด็น ศีรษะกระแทกเข้ากับที่วางแขนของโซฟาไม้
ปัง!
หน้าผากกระแทกโซฟา เกิดเสียงทึบดังขึ้น
เธอสูดปากเบา ๆ แล้วยกมือขึ้นกุมหน้าผาก
เจ็บ
ความเจ็บแสบร้อนราวกับถูกไฟลวกแล่นวาบเข้ามา ความมึนงงถาโถม ภาพตรงหน้าค่อย ๆ พร่าเลือน
……
เมื่อซ่งหยวนฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง เธอลืมตาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาล
เธอยกมือขึ้นเล็กน้อย ถึงได้รู้ว่าหน้าผากพันผ้าก๊อซไว้
พอลุกขึ้นนั่ง ภายในห้องพักผู้ป่วยก็เงียบสนิท ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังเข้ามา