ปัง ๆ ๆ!
เริ่มแรกเป็นเสียงเคาะประตูหยั่งเชิงอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุบอย่างบ้าคลั่ง
คนที่เคาะประตูดูเหมือนจะรอไม่ไหวแล้ว จึงทุ่มแรงทั้งหมดทุบประตูไม่หยุด
สุดท้ายเมื่อเห็นว่าไม่มีใครมาเปิด ก็เริ่มยกเท้าถีบประตู
พลางถีบพลางด่าทอ
“ซ่งหยวน เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นฉันจะพังประตูเข้าไป!”
“ซ่งหยวน ถ้าเธออยากตายก็อย่าลากพวกเราไปด้วย เปิดประตู!”
ซ่งหยวนฟังออกว่าคนข้างนอกคือคนตระกูลซ่ง
ลู่หลิงกับซ่งเย่ฮ่าวกำลังช่วยกันทุบประตูอย่างแรง ปากก็ด่าทอไม่หยุด
เธออยู่ที่ตระกูลซ่งมาสิบหกปี ภายนอกใคร ๆ ก็คิดว่าเธอเป็นลูกสาวของลู่หลิง
แต่มีเพียงเธอที่รู้ว่าลู่หลิงไม่เคยมองเธอเป็นลูกสาว ในสายตามีเพียงซ่งเย่ฮ่าว ลูกชายคนเดียวเท่านั้น
เธอพิงผนัง ยกมือปิดปาก ไม่ให้ตัวเองส่งเสียงออกมา
สองมือกำแน่น กัดริมฝีปากล่างจนแทบจมเขี้ยว
ลู่หลิงเคาะประตูจนมือเจ็บ จึงสั่งลูกชายอย่างเด็ดขาด
“ฮ่าวฮ่าว มานี่ มาพังประตูให้แม่! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าซ่งหยวนจะหลบอยู่ข้างในไปตลอดชีวิต ไม่ยอมออกมา พังเข้าไป!”
แม้ซ่งเย่ฮ่าวจะเพิ่งอายุสิบแปดปี แต่ส่วนสูงก็เกินหนึ่งเมตรแปดสิบแล้ว
“แม่คอยดูผม วันนี้ผมจะจับซ่งหยวนให้ได้ แล้วจะสั่งสอนให้รู้สำนึก!”
เขาถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนจะพุ่งชนประตูห้องผู้ป่วยสุดแรงราวกับวัวกระทิง
ปัง!
กลอนประตูห้องผู้ป่วยถูกชนจนพัง ตู้ที่ขวางอยู่หน้าประตูขยับไปด้านหลังเล็กน้อย
ปัง!
ซ่งเย่ฮ่าวพุ่งชนอีกครั้งอย่างแรง
ซ่งหยวนรู้ดีว่าถ้าชนอีกครั้ง ประตูคงถูกพังเข้ามาแน่
เธอแนบตัวกับผนัง ใบหน้าซีดเผือด ถึงขั้นลืมหายใจ