เธอก้มลงมอง ก็เห็นสิ่งสกปรกกองหนึ่งอยู่บนเบาะรถกับพรมปูพื้น
กลิ่นเหม็นคลุ้งลอยออกมาจากสิ่งนั้น
เมิ่งหลิวหลิวทนไม่ไหวเหมือนกัน เธอปิดประตูรถแล้วหันไปอาเจียน
เธออาเจียนอยู่พักหนึ่ง กว่าจะพอมีแรงขึ้นมา แล้วจึงเริ่มโวยวาย
“ตกลงใครเป็นคนทำ?”
ตอนนั้นเอง มีคนพูดขึ้น
“ต้องเป็นฝีมือซ่งหยวนแน่ ๆ”
“มิน่าล่ะ เมื่อกี้เธอถึงได้ทำหน้าเหมือนกำลังสะใจ”
“ก็รอดูพวกเราอับอายอยู่นั่นแหละ”
“หลิ่วหลิ่ว เธอทำรถดี ๆ ของคุณพังแบบนี้ อย่าปล่อยเธอไปเด็ดขาดนะ”
เดิมทีพวกเขายังพอได้จับรถเล่น ถ่ายรูปลงโมเมนต์อวดกันได้
ตอนนี้ทุกอย่างพังหมดแล้ว
แถมยังต้องมาเจอเรื่องน่าขยะแขยงอีก
ตอนนี้พวกเขาเกลียดซ่งหยวนสุดขีด ไม่ได้น้อยไปกว่าเมิ่งหลิวหลิวเลย
เมิ่งหลิวหลิวเองก็ได้สติขึ้นมา
เธอหันหลังเดินตรงเข้าไปในคฤหาสน์ทันที
พอเข้าประตูบ้าน เสียงของเฟิงโจวโจวก็ลอยมาจากห้องรับแขก
“ผู้หญิงใจร้าย พาผมลงมาทำไม?”
ซ่งหยวนนั่งอยู่บนโซฟา มือถือที่ตะไบเล็บ ค่อย ๆ ตะไบเล็บของตัวเองทีละนิด
เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ก็จะให้เธอบอกน้าหลิ่วหลิ่วคนดีของเธอน่ะสิ ว่าใครเป็นคนทำของในรถ”
เฟิงโจวโจวได้ยินแล้วก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พอหันไปอีกที ก็เห็นเมิ่งหลิวหลิวพุ่งเข้ามาอย่างหัวเสีย
เมิ่งหลิวหลิวหันไปด่าซ่งหยวนทันที
“เธอตั้งใจทำให้รถฉันสกปรกเหม็นใช่ไหม? รถคันนี้อาซิวซื้อให้ฉัน ตอนนี้ฉันจะโทรหาอาซิว ดูสิว่าเขาจะจัดการเธอยังไง”