“ลูกชายของคุณเหรอ?”
เมิ่งหลิวหลิวหัวเราะออกมา มองซ่งหยวนราวกับเห็นคนโง่
“โจวโจวไม่ได้คลอดออกมาจากท้องคุณสักหน่อย ยังจะคิดว่าเขาเป็นลูกแท้ ๆ ของตัวเองอีกหรือ”
ซ่งหยวนมองเธอด้วยสายตาเย็นชา “ไม่ว่ายังไง ตอนนี้ตามกฎหมายเขาก็เป็นลูกของฉัน คนอื่นอยากพาเขาไปก็ต้องได้รับความยินยอมจากฉัน ต่อให้เป็นแม่แท้ ๆ ของเขาก็เหมือนกัน”
“คุณ!”
รอยยิ้มตรงมุมปากของเมิ่งหลิวหลิวเลือนหายไป เธอจ้องซ่งหยวนอย่างเกรี้ยวกราด
เฟิงโจวโจวเงยหน้ามองผู้หญิงทั้งสองคน
คนหนึ่งคือคุณน้าหลิ่วหลิ่วที่กำลังจะตีเขา
อีกคนคือผู้หญิงที่เขาเกลียด แต่กลับกำลังปกป้องเขา
สมองของเขาปั่นป่วนจนคิดอะไรไม่ออก ไม่รู้ว่าควรเข้าข้างใคร
สุดท้ายเขาก็เข้าใจขึ้นมาในทันใด
ผู้หญิงสองคนนี้เป็นคนไม่ดีทั้งคู่!
แล้วยังมีพ่ออีก ให้พ่อบ้านตีเขาต่อหน้าคนตั้งมากมาย
พ่อก็เป็นคนไม่ดีเหมือนกัน!
เมิ่งหลิวหลิวยกมืออีกข้างขึ้น ฟาดเพียะลงบนหน้าซ่งหยวน
ซ่งหยวนยื่นมือออกไปหมายจะกระชากผมของเธอ
“หยวนหยวน!”
หลี่ซูเข้ามาในบ้านตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ทันทีที่ก้าวเข้ามาก็เห็นลูกสะใภ้คนโปรดถูกคนอื่นตบ
เธอพุ่งเข้าไปกระชากเมิ่งหลิวหลิวมา แล้วตบหน้าอีกฝ่ายฉาด ๆ ไม่ยั้ง
เมื่อก่อนหลี่ซูเคยชกมวยเป็นงานอดิเรก ตบไปไม่กี่ครั้งเมิ่งหลิวหลิวก็ถึงกับมึนงง ดาวระยิบระยับเต็มตา
เฟิงโจวโจวนั่งตบมืออยู่บนพื้น ร้องเชียร์อย่างชอบใจ
ตีได้ดี!
คุณย่ากลับมาแล้ว ต่อไปเขาก็ไม่ต้องถูกคนอื่นรังแกอีก
ถึงจะใช้เวลาอยู่กับคุณย่าไม่นาน แต่คุณย่าก็รักเขาที่สุด