“หลิ่วหลิ่วอยู่ที่บาร์คนเดียว เธอดื่มจนเมาแล้ว ผมจะไปรับเธอ”
เฟิงซิ่วเหยียนเดินไปตรงประตูบ้านเพื่อเปลี่ยนรองเท้า
หลี่ซูก้าวเข้าไป หยิบร่มขึ้นมา แล้วฟาดใส่ขาเขาไม่ยั้ง
พลางตีไปพลางพูดว่า
“ฉันบอกให้ไป คุณก็จะไปเลยใช่ไหม? หยวนหยวนก็ยืนอยู่ตรงนี้แท้ ๆ คุณยังกล้าไปหาเธออีกเหรอ?”
เฟิงซิ่วเหยียนไม่หลบ แต่พูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ
“เธออยู่คนเดียว แถมยังเมาอีก มันไม่ปลอดภัย”
“ไม่ปลอดภัยแล้วเกี่ยวอะไรกับคุณ? เธอเมาแล้วจำเป็นต้องให้คุณไปรับหรือไง? โทรแจ้งตำรวจสิ ให้ตำรวจไปส่งเธอกลับบ้าน ถ้าคุณไปแล้วจะต้องอยู่ดูแลเธอต่อ แถมค้างคืนที่นั่นด้วยหรือเปล่า? คุณคิดว่าบ้านหลังนี้เป็นโรงแรมหรือไง เคยคิดถึงความรู้สึกของหยวนหยวนบ้างไหม?”
หลี่ซูตีจนยังไม่หายโมโห จึงเหวี่ยงร่มทิ้งไป
เธอยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ เชิดคางขึ้นแล้วชี้หน้าลูกชาย
“วันนี้ถ้ากล้าเดินออกจากบ้านไปก็ลองดูสิ ถ้ากล้าไปหาผู้หญิงคนนั้น ฉันจะตัดขาดกับคุณ ต่อไปอย่ามาเรียกตัวเองว่าลูกฉันอีก!”
เฟิงซิ่วเหยียนยังไม่ได้วางสาย ผู้หญิงอีกฝั่งก็เร่งเขาอีกครั้ง
“คุณคะ รีบมาหน่อย ฉันอยากกลับบ้านแล้ว...”
เขาพูดกับผู้หญิงคนนั้นด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“ผมจะไปเดี๋ยวนี้”
พูดจบก็เดินไปหาหลี่ซู ท่าทางเหมือนจะออกไปให้ได้
หลี่ซูจ้องเขาเขม็ง ในพจนานุกรมของเธอไม่มีคำว่ายอมแพ้
วันนี้เว้นเสียแต่เฟิงซิ่วเหยียนจะเหยียบข้ามร่างเธอไป ไม่อย่างนั้น...
“แม่คะ ให้เขาไปเถอะค่ะ”