“เธอ... เธอกล้าตบฉันเหรอ?”
เมิ่งหลิวหลิวยกมือกุมแก้ม ความเจ็บแสบแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า
แก้มทั้งสองข้างปวดระบม ซ่งหยวนถึงกับกล้าตบเธอถึงสองที
แถมยังตบต่อหน้าเฟิงซิ่วเหยียนอีกด้วย
เธอโกรธจนตาแดงก่ำ ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป ก่อนจะพุ่งเข้าใส่หน้าซ่งหยวน
“ฉันสู้กับเธอแน่!”
ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยมีใครกล้าตบเธอมาก่อน
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเกิดขึ้นต่อหน้าคนมากมาย ความอัปยศอดสูทำให้เลือดขึ้นหน้า
ตอนนี้เธอคิดแค่ว่าจะตบคืนให้ได้
ซ่งหยวนไม่ได้ยืนเฉยให้ใครทำร้าย เธอยกมือคว้าข้อมือเมิ่งหลิวหลิวไว้ ทั้งสองพลันตะลุมบอนกัน
เธอกระชากผมเมิ่งหลิวหลิว แล้วกดศีรษะอีกฝ่ายลง
เมิ่งหลิวหลิวพยายามเงยหน้าขึ้นสุดแรง มือข้างหนึ่งเอื้อมขึ้นไปแตะคอซ่งหยวน เล็บยาวแหลมข่วนลงบนลำคอจนเกิดรอยเลือดหลายเส้น
คนรอบข้างลุกขึ้นยืน บางคนคิดจะเข้าไปห้าม
แต่พอหันไปเห็นเฟิงซิ่วเหยียนยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ขยับแม้แต่น้อย
พวกเขาก็ไม่กล้าทำอะไร ไม่มีใครกล้าเข้าไปแยกทั้งสองคนที่กำลังยื้อยุดกัน
ทำได้เพียงยืนพูดอยู่ข้าง ๆ เกลี้ยกล่อมอย่างหวังดี แต่ก็ไม่เกิดประโยชน์แม้แต่น้อย
“พอเถอะ อย่าตีกันเลย เดี๋ยวใครสักคนเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง”
ไม่ว่าใครจะบาดเจ็บ พี่เฟิงก็ต้องโกรธอยู่ดีไม่ใช่หรือ