ปูชนิดนี้นิสัยดุร้าย เนื้อนุ่มหวาน อร่อยกว่าปูทะเลทั่วไป
เสิ่นไห่จูพลิกดูปูในมือ หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมาที่ลำคอ
แสงสีแดงในดวงตาของเธอไม่ได้มีเพียงจุดเดียว แต่กระจายอยู่ทั่วทั้งหาดเลนไม่ไกลนัก ใต้โขดหิน และในร่องน้ำ ทั่วทุกแห่ง แม้แสงสีแดงเหล่านั้นจะเข้มจางแตกต่างกัน แต่หลังจากผ่านเรื่องเมื่อครู่นี้ไปแล้ว เสิ่นไห่จูก็เข้าใจดี
ตรงไหนมีแสง นั่นคือมีของทะเล!
สวรรค์และแม่พระ แม่มาจู่สำแดงอิทธิฤทธิ์แล้ว!
เสิ่นไห่จูกำไข่มุกหอยสังข์ในกระเป๋าไว้แน่น เก็บกดความดีใจสุดขีดในใจ แล้วเรียกเหลียงเยวี่ยอิงเบา ๆ: "ท่านพี่สะใภ้คะ ตามดิฉันมา ดิฉันรู้ว่าตรงไหนมีของทะเล!"
เหลียงเยวี่ยอิงลังเลเล็กน้อยก่อนเดินตาม ไม่ว่ายังไง เธอเองก็ยังขุดหอยกาบไม่ได้สักตัว งั้นลองตามน้องสามีไปเสี่ยงโชคดูก็แล้วกัน!
เสิ่นไห่จูพาเหลียงเยวี่ยอิงและเถาเถาตรงไปยังโซนโขดหินที่แทบไม่มีผู้คน หาดเลนแถบนี้มีหินมากและเดินยาก ชาวบ้านแถวนี้มาหลายครั้งแล้วไม่พบของทะเล เลยไม่ค่อยมีใครอยากมา
เหลียงเยวี่ยอิงกำลังสงสัยว่าทำไมเสิ่นไห่จูถึงพาเธอมาที่นี่ ทันใดนั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงน้ำกระฉอกดังมาจากในร่องน้ำ
เสิ่นไห่จูเห็นแสงสีแดงเจิดจ้าเหนือร่องน้ำนั้นตั้งแต่แรกแล้ว เธอชะลอลมหายใจ แล้วรีบล้วงข้องแหที่พกติดตัวมา จุ่มลงในน้ำอย่างแนบเนียน
เหลียงเยวี่ยอิงยังไม่ทันตั้งตัวเสิ่นไห่จูก็รีบยกข้องแหขึ้นจากน้ำ ในข้องแหที่เมื่อครู่ยังว่างเปล่า ตอนนี้กลับปรากฏปลาทะเลตัวหนึ่งเต็มไปด้วยจุดสีน้ำตาลเข้ม หัวปลาเรียวยาวแบนคล้ายหัวหนู กำลังดิ้นรนขัดขืนไม่หยุด