“อย่าหลับสิ เจียงสิง รีบตื่นเร็ว!”
“อีกเดี๋ยวก็เลิกเรียนภาคค่ำแล้ว วันนี้ไม่ได้จะไปร้านอินเทอร์เน็ตกันหรือไง?”
มหาวิทยาลัยหรงต้า ชั้นปีหนึ่ง สาขาการเงิน ห้องหนึ่ง:
เสียงอื้ออึงดังขึ้นภายในห้องเรียน
เจียงสิงฟุบหลับอยู่บนโต๊ะเรียน หลินหยวน เพื่อนร่วมห้องเรียกอยู่หลายครั้ง เขาจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ถูกขัดจังหวะขณะจมอยู่ในความฝัน เจียงสิงรู้สึกเพียงว่าตนฝันยาวนานมาก
เมื่อตื่นขึ้น เขางุนงงอยู่ครู่หนึ่งก่อนมองนาฬิกา แล้วเอ่ยอย่างไม่รีบร้อนว่า “จะรีบไปไหน ยังเหลืออีกตั้งหลายนาทีไม่ใช่หรือ?”
พูดจบ เจียงสิงก็สวมแว่นกรอบเงิน ก่อนจัดผมหยิกยุ่งเหยิงให้เข้าที่
ใต้ตาของเขามีรอยคล้ำสองวง ดูอย่างไรก็เหมือนคนนอนไม่พอ
ในสายตาเพื่อนร่วมห้อง เจียงสิงเป็นหนุ่มติดบ้านที่ปลดปล่อยตัวเองสุดขีดทันทีที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้
ทุกวันเขาอดนอนเล่นเกม อ่านนิยาย หรือไม่ก็ดูอนิเมะ
ตลอดสองเดือนนับตั้งแต่เข้าเรียน เจียงสิงเอาเวลานอนทั้งหมดไปใช้ในห้องเรียน
อย่างที่เจ้าตัวพูดไว้ ชีวิตแสนสั้น จงหาความสุขเสียแต่วันนี้ เล่นจนกว่าจะหลับไปเองทุกวัน
“ไปกันเถอะ เตรียมตัวได้แล้ว”
“เดี๋ยวก่อน”
จู่ ๆ เจียงสิงก็นึกอะไรขึ้นได้ จึงหันไปบอกหลินหยวน เพื่อนร่วมห้องและเพื่อนร่วมโต๊ะว่า “จริงสิ ตลับเกมทางรถไฟฟ้าเปล่าภาคสองที่ฉันสั่งจองไว้ก่อนหน้านี้มาถึงแล้ว คืนนี้ไปคาเฟ่เกมไม่ได้ ฉันจะกลับหอไปเล่นสวิตช์”
หลินหยวนส่ายหน้า “เครื่องเกมพกพามันสนุกขนาดนั้นเลยหรือ? สนุกกว่าสตีมหรือไง?”
พอดีกับที่เสียงดนตรีบอกเลิกเรียนภาคค่ำดังขึ้น
ทว่า...
หลังได้ยินเสียงกริ่งวันนี้ เจียงสิงกลับขมวดคิ้วน้อย ๆ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือไม่ แต่รู้สึกว่าเสียงกริ่งวันนี้ปนเสียงอึกทึกที่คุ้นหูอยู่บ้าง และฟังไม่รื่นหูเอาเสียเลย
“หลินหยวน นายรู้สึกไหมว่าวันนี้เสียงกริ่งไม่เหมือนปกติ?”
“ไม่เห็นรู้สึกเลย ก็เหมือนเดิมตลอดไม่ใช่หรือ?”
ทั้งสองนั่งอยู่ตรงริมประตูหลัง
ระหว่างพูดคุย เจียงสิงลองดึงประตูห้องเรียนตามสบาย แต่กลับเปิดไม่ออก
“ประตูเสียหรือ?”
เขาลุกขึ้น ใช้สองมือจับลูกบิดแล้วดึงอีกครั้ง มันยังคงแน่นิ่งไม่ขยับ
เจียงสิงจึงหันไปเตือนเพื่อนร่วมชั้นที่ทยอยมาถึงว่า “ประตูหลังเปิดไม่ได้ ไปออกประตูหน้ากันเถอะ”
แต่ในเวลาเดียวกัน ก็มีคนตะโกนมาจากด้านหน้า “ประตูหน้านี่ก็เปิดไม่ได้เหมือนกัน! ใครเล่นพิเรนทร์อยู่หรือเปล่า?”
“ให้ตายสิ นี่เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ยังมีไอ้ปัญญาอ่อนแบบนี้อีกหรือ!?”
หลังจากนักศึกษาชายหลายคนลองดูแล้ว ชายหนุ่มรูปร่างสูงเกือบ 190 เซนติเมตร สวมเสื้อผ้าแบรนด์หรู ก็เดินไปที่ประตูหน้า
หม่าหลิงหมดความอดทนแล้ว
เขาล้วงมือลงกระเป๋ากางเกง ก่อนเตะประตูอย่างแรงจนเกิดเสียงโครม!
นักศึกษาหญิงคนหนึ่งร้องห้าม “หม่าหลิง นายจะทำอะไรน่ะ? ต่อให้ประตูเสีย ก็ทำลายทรัพย์สินของมหาวิทยาลัยไม่ได้นะ!?”
“ขำจะตาย ประตูหน้ากับประตูหลังจะเสียพร้อมกันได้ยังไง”
หม่าหลิงกวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพูดเสียงต่ำ “คืนนี้ฉันมีธุระ ถ้ารู้ว่าใครเล่นพิเรนทร์ ฉันจะจัดการมันสักยกแน่”
ซ่งจิ่ง หัวหน้าห้องสาขาการเงินห้องหนึ่ง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา “ทุกคนใจเย็นก่อน ฉันจะโทรหาอาจารย์ที่ปรึกษา”
แต่จู่ ๆ!
จอขนาดใหญ่ของเครื่องฉายภาพในห้องเรียนก็กะพริบถี่ ๆ หลายครั้ง ก่อนปรากฏตัวอักษรขนาดใหญ่สองสามบรรทัด
【เกมฝันร้ายประจำชั้นเรียน เปิดทดสอบภายใน!】
【ชั้นเรียนที่เข้าร่วมทดสอบภายใน: สาขาการเงินห้องหนึ่ง มหาวิทยาลัยหรงต้า】
【สมาชิกในชั้นเรียน: 64 คน】
【ทุกวันเวลา 10 โมงเช้า จะมีการประกาศเกมฝันร้ายหนึ่งครั้ง และให้นักเรียนทั้งชั้นร่วมกันลงคะแนนเลือก!】
【ทุกคนต้องลงคะแนน ผู้ที่ไม่ลงคะแนนจะถือว่าแพ้เกม】
【ผู้ที่ปฏิเสธการทำเกมให้สำเร็จ จะถือว่าแพ้เกม!】
【เนื่องจากเป็นเวอร์ชันทดสอบภายใน นักศึกษาสาขาการเงินห้องหนึ่งที่เข้าร่วมการทดสอบ มีโอกาสตื่นรู้พรสวรรค์สูงถึง 1 ใน 10】
【เกมฝันร้ายรอบแรกกำลังจะเริ่มต้น】
เมื่อเห็นข้อความเหล่านี้ ความโกรธบนใบหน้าหม่าหลิงก็ปิดไม่มิด “แม่งเอ๊ย ไอ้เวรที่จัดฉากแกล้งกันนี่เป็นใคร รีบไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้ ให้ฉันตบสักสองสามทีตอนนี้ยังพอมีทางรอด!”
ซ่งจิ่ง หัวหน้าห้องเองก็มีสีหน้าเคร่งขรึม เขาขมวดคิ้วกล่าวว่า “ทุกคน เรื่องแบบนี้เอามาล้อเล่นส่งเดชไม่ได้นะ ถ้าอาจารย์ที่ปรึกษารู้เข้า อาจเสี่ยงถูกไล่ออกได้”
“ใช่ ในห้องเรียนกับข้างนอกก็มีกล้องวงจรปิด เดี๋ยวตรวจสอบก็คงรู้ว่าใครทำ”
“คนทำรีบยอมรับมาเถอะ!”
ในตอนนั้นเอง นักศึกษาหญิงร่างท้วมหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งก็กรีดร้องขึ้นมา “ผู้ชายคนไหนมันน่ารังเกียจขนาดนี้ ปกติก็น่ารำคาญพอแล้ว ยังจะมาเล่นตลกงี่เง่าแบบนี้อีก! ช่วยมีใครมาเปิดประตูสักทีได้ไหม!”
“ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว!”
“ถ้าอาหารที่สั่งมาถูกขโมยไปล่ะก็ ฉันจะเรียกค่าเสียหายจากแกสิบเท่า!”
มีคนไม่พอใจ “หานเวยเวย เธอเลิกหาเรื่องผู้ชายไปทั่วได้ไหม?”
“พาหนะของศัตรู หุบปากไปได้แล้ว!”
เสียงของหานเวยเวยดังขึ้นอีกระดับ “ฉันพูดผิดตรงไหน? ผู้หญิงที่ไหนจะทำตัวไร้เดียงสาขนาดนี้! กล้าเดิมพันไหมล่ะ ว่าคนทำเรื่องแกล้งนี่เป็นผู้ชายหรือเปล่า!”
“พอแล้ว ๆ รอให้อาจารย์มาจัดการดีกว่า”
ท่ามกลางเสียงรอบข้างที่ยิ่งดังอื้ออึงขึ้นเรื่อย ๆ
เจียงสิงกลับชะงักไปเล็กน้อย
【เริ่มทดสอบภายในเกมฝันร้าย】
【คุณตื่นรู้พรสวรรค์ระดับเอสเอส: เทพแห่งการหลับใหล!】
【ผลของพรสวรรค์: เมื่อคุณหลับ คุณจะต้านทานการโจมตีจากภายนอกได้ทุกรูปแบบ อีกทั้งไม่อาจมีปฏิสัมพันธ์กับสิ่งใด และตำแหน่งของคุณไม่สามารถถูกเคลื่อนย้ายได้】
“……”
【ฝันรู้ตัว: หากคุณต้องการ ระหว่างหลับฝันก็สามารถสังเกตสถานการณ์ในโลกความจริงได้ทุกเมื่อ】
【ละเมอเดิน: ขณะหลับ คุณสามารถควบคุมร่างกายของตนให้เคลื่อนที่อย่างช้า ๆ ได้ แต่หากใช้ต่อเนื่องนานเกินไป ร่างกายจะรับภาระหนัก】
【ฝันร้าย: คุณสามารถระบุคนหนึ่งคน บังคับให้เขาเข้าสู่สภาวะหลับใหลเป็นเวลา 1-5 วินาที ยิ่งร่างกายแข็งแรง ภูมิต้านทานก็ยิ่งสูง】
【ฝันใต้กิ่งหนานเคอ: เข้าสู่ความฝันในพริบตาโดยไร้ช่วงหน่วง แต่ในสภาวะนี้ ทุกวินาทีจะสร้างภาระให้ร่างกาย】
“อะ... อะไรกัน...”
“พรสวรรค์? พรสวรรค์ระดับเอสเอส?”
เจียงสิงใช้เวลาครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ได้สติกลับมา
ในเวลานี้ ร่างกายของเขาราวกับถูกปกคลุมด้วยแสงเรืองสีม่วงอ่อนพร่าเลือนคล้ายภาพฝัน มีเพียงเจียงสิงเท่านั้นที่มองเห็น และแยกแยะได้ว่าแสงนั้นก่อตัวจากฝูงผีเสื้อตัวจิ๋วซึ่งประกอบขึ้นจากอนุภาคนับไม่ถ้วน
ความรู้สึกลี้ลับที่โอบล้อมทั่วร่างนั้น ทำให้เจียงสิงมั่นใจว่าตนสามารถใช้พรสวรรค์ได้ ราวกับสั่งแขนให้ขยับ
เห็นได้ชัดว่าพรสวรรค์ของเขาตื่นรู้แล้ว
เกมฝันร้ายประจำชั้นเรียนนี้ไม่ใช่การแกล้งกันของใครบางคน แต่เป็นเกมสังหารของจริง!
เจียงสิงสงบสติอารมณ์ แล้ววิเคราะห์ในใจ “โอกาสตื่นรู้พรสวรรค์หนึ่งในสิบของเวอร์ชันทดสอบภายใน นับว่าสูงมากแล้ว”
“ถึงอย่างนั้น พรสวรรค์ระดับเอสเอสของฉันก็น่าจะอยู่ในกลุ่มที่ยอดเยี่ยมที่สุด”
“อย่างน้อย ต่อให้เกมต่อจากนี้เป็นแบบไหน ก็หวังว่าจะพอปกป้องตัวเองได้”
ขณะที่เจียงสิงกำลังครุ่นคิด
หม่าหลิงก็ตะโกนเสียงดัง ในที่สุดก็หยุดเสียงทะเลาะในห้องเรียนได้ “พอแล้ว ๆ ทุกคนหุบปากให้หมด!”
เขาเดินขึ้นไปบนแท่นบรรยาย จากนั้นเพียงใช้มือข้างหนึ่งตบลงไปบนกระดานดำใต้เครื่องฉายภาพ ก็เกิดเสียงปัง! หมัดหนึ่งทิ้งรอยบุ๋มอันน่าสะพรึงกลัวไว้บนกระดาน
ชั่วพริบตา ห้องเรียนเงียบกริบ ทุกคนต่างตะลึงจนตาค้าง
หม่าหลิงเป็นลูกเศรษฐีในชั้นเรียน ปกติเคยฝึกการต่อสู้แบบผสมผสาน แทบไม่มีใครกล้าขัดแย้งกับเขา
แต่ถึงอย่างนั้น พละกำลังที่เขาแสดงออกมาในเวลานี้ก็เหนือมนุษย์ไปแล้ว
“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้ เกมฝันร้ายนี่เป็นเรื่องจริง”
หม่าหลิงกำหมัด เผยรอยยิ้มมีเลศนัย “ฉันตื่นรู้พรสวรรค์ระดับบี 【คูณทวีสมรรถภาพร่างกาย】! ในเมื่อโอกาสตื่นรู้มีหนึ่งในสิบ ลองคำนวณจากจำนวนคนในชั้นเราดูแล้ว น่าจะมีคนตื่นรู้พรสวรรค์อีกไม่น้อยใช่ไหม?”
แต่เมื่อเขากวาดตามองไปรอบห้องเรียน
ผ่านไปหลายวินาที ก็ยังไม่มีใครส่งเสียงอีก
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครตอบ มีคนถามขึ้นว่า “หม่าหลิง นี่คงไม่ใช่นายจัดฉากแกล้งเองหรอกนะ...”
หม่าหลิงถลึงตามองคนนั้น “อย่ามาพูดเหลวไหล! ฉันจะว่างจัดเรื่องพวกนี้ไปทำไม?”
ในตอนนั้นเอง ซ่งจิ่ง หัวหน้าห้องก็รีบเดินไปหน้ากระดานดำ เขาสังเกตดูอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง
สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความสงสัย “หม่าหลิงไม่ได้แกล้ง เรื่องนี้ก็ไม่ได้เตรียมการไว้ก่อน กระดานดำถูกทำลายจากการโจมตีเมื่อครู่นี้จริง ๆ...”
“อะ... อะไรนะ!!!”
“หัวหน้าห้อง นายไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?”
ปกติซ่งจิ่งมีบารมีในชั้นเรียนไม่น้อย
พอเขาพูดออกมา หลายคนในห้องก็เริ่มเชื่อแล้ว ส่วนคนที่หัวไวสองสามคนก็คิดจะเกาะขาทองเสียแต่ตอนนี้
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าชั้นเรียนเราถูกเลือก เมื่อไหร่ฉันจะตื่นรู้พรสวรรค์บ้างนะ!”
“หม่าหลิง นายสุดยอดจริง ๆ! ถ้ามีอะไรช่วยดูแลพวกเราด้วยนะ เดี๋ยวเกมเริ่มแล้วอย่าลืมแบ่งอุปกรณ์ให้ฉันบ้าง!”
“หม่าหลิง ฉันได้ยินว่าตอนนี้นายโสดอยู่หรือ?”
แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา...
เมื่อเครื่องฉายภาพแสดงตัวอักษรขนาดใหญ่ขึ้นมาอีกหลายบรรทัด นักศึกษาทั้งห้องเหลือบมองเพียงแวบเดียวก็เงียบกริบ ราวกับจักจั่นในฤดูหนาว
【โปรดลงคะแนนเลือกหนึ่งในสามเกมฝันร้ายต่อไปนี้ ผู้ที่ลงคะแนนไม่เสร็จภายใน 5 นาที จะถูกตัดสินให้ตายทันที】
【เกมฝันร้าย 1: หม่าหลิงกับสือเฟยต่อสู้กันในชั้นเรียน ฝ่ายที่แพ้ต้องตาย】
【เกมฝันร้าย 2: หานเวยเวยกับซ่งจิ่งเล่นเป่ายิ้งฉุบ ฝ่ายที่แพ้ต้องตาย】
【เกมฝันร้าย 3: เฝิงอีโกนหัว บทลงโทษเมื่อทำภารกิจไม่สำเร็จ: ตาย!】