«แม่ มาทำอะไรที่นี่คะ?»
เติ้งหมิ่นดึงชายเสื้อของตัวเองอย่างกระอักกระอ่วน แม่สามีของเธอคนนี้ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน
ตอนสาว ๆ ถังเสวี่ยฮวาเคยเป็นสาวใช้คนโตในบ้านผู้มีอันจะกิน นางจึงไม่อาละวาดโวยวาย แต่ใช้เหตุผลเอาชนะคนทุกครั้ง
«ทำไม ฉันมาบ้านลูกชายตัวเองไม่ได้หรือไง?»
ถังเสวี่ยฮวาเหลือบมองเติ้งหมิ่นแวบหนึ่ง อีกฝ่ายก็ยืนนิ่งไม่กล้าพูดอะไร
เมื่อครู่หญิงชรายังมีสีหน้าเคร่งขรึม ทว่าพอสายตาเลื่อนไปหยุดบนตัวเจียงหลี แววตากลับเปี่ยมด้วยความเอ็นดู
«อาหลีคงลำบากใจมากสินะ»
«คุณย่า»
เจียงหลีไม่ใช่คนอ่อนไหว แต่ถังเสวี่ยฮวาคือคนแรกที่มอบความปรารถนาดีให้เธออย่างเต็มเปี่ยม นับตั้งแต่เธอทะลุมิติมาที่นี่
«หนูไม่ลำบากใจหรอกค่ะ ของหมั้นที่คุณย่าเคยให้บ้านตระกูลโจว หนูเอากลับมาแล้ว ไม่ได้เสียเปรียบอะไร»
«พี่เสวี่ย เธอเป็นคนตกลงถอนหมั้นเองนะ พวกเราไม่ได้บังคับเธอสักหน่อย»
หลิวอวี้เหลียนที่เมื่อครู่ยังวางท่ากร่างรีบอธิบาย ตอนนั้นเพราะคุณปู่เจียงช่วยชีวิตสามีของเธอไว้ เธอจึงยอมไว้หน้าเจียงหลีอยู่บ้าง
ถังเสวี่ยฮวาแค่นเสียงเย็นชา «เกือบบีบอาหลีบ้านฉันให้ตายอยู่แล้ว ยังกล้าพูดว่าไม่ได้บังคับอีกหรือ!»
เติ้งหมิ่นเหลือบเห็นสีหน้าเจ็บปวดของเจียงอ้ายหมิ่น จึงรีบพูดว่า «แม่ เป็นเจียงหลีเองที่ไม่รู้จักรักนวลสงวนตัว เธอ...»
เพียะ...
ถังเสวี่ยฮวาตบหน้าเติ้งหมิ่นฉาดหนึ่ง จนทุกคนในห้องโถงใหญ่ตะลึงงัน
«เป็นแม่แท้ ๆ ของเธอแท้ ๆ ยังร่วมมือกับคนอื่นใส่ร้ายลูกสาวตัวเอง สมควรถูกตบที่สุด!»
«คุณย่า ทั้งที่เสี่ยวหลีไปจูบกับผู้ชายคนอื่นก่อน คุณย่าจะตบแม่ได้ยังไงคะ»
เจียงอ้ายหมิ่นตกใจจนตัวสั่น ปลายจมูกพลันแสบขึ้นมา เป็นแบบนี้อีกแล้ว
ทุกครั้งที่แม่พยายามเรียกร้องอะไรให้เธอ ยายแก่คนนี้ก็จะโผล่มาช่วยเจียงหลีเสมอ
ทำไมกันล่ะ?!!!
เพียะ...
ถังเสวี่ยฮวาตบหน้าเติ้งหมิ่นอีกฉาด «อ้ายหมิ่นไม่ใช่หลานแท้ ๆ ของฉัน เธอสั่งสอนไม่ดี ฉันไม่มีสิทธิ์ตบเด็ก แต่ตบเธอได้!»
เจียงหลี: !!!
ให้ตายสิ คุณย่าเท่มาก!
ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงกล้ากร่างในบ้าน
ที่แท้ก็มีเส้นสายใหญ่โตขนาดนี้นี่เอง!
«แม่ ต่อหน้าคนรุ่นลูก แม่ไว้หน้าภรรยาผมหน่อยเถอะครับ»
เจียงจื้อเฉียงคิดในใจ รู้อย่างนี้น่าจะฟังเขาตั้งแต่แรก ใคร ๆ ก็รู้ว่าเจียงหลีเป็นแก้วตาดวงใจของหญิงชรา
«ในเมื่อเธอไม่ไว้หน้าหลานสาวฉัน แล้วฉันจะต้องไว้หน้าเธอทำไม?»
ถังเสวี่ยฮวากุมมือเจียงหลี น้ำเสียงอ่อนโยน «อาหลี มีย่าอยู่ตรงนี้ ใครก็รังแกหนูไม่ได้»
«หนูรู้อยู่แล้วว่าคุณย่ารักหนูที่สุด»
เจียงหลียิ้มร่า «แต่คุณย่าคะ หนูไม่อยากแต่งงานกับคนที่รังเกียจหนูเหมือนกัน
ถึงคุณย่ากับหัวหน้าหมู่บ้านจะกดดันให้โจวซิงวั่งจำใจแต่งงานกับหนู เขาก็คงหยิบเรื่องวันนี้มาข่มหนู ฝึกให้หนูเชื่อฟังอยู่ทุกวัน
หนูไม่อยากใช้ชีวิตแย่ ๆ แบบนั้นหรอกค่ะ คุณย่าว่าไหม?»
«ใช่ ๆ»
ถังเสวี่ยฮวาถอนหายใจเบา ๆ «อาหลีของย่าโตแล้ว ในเมื่อหนูไม่ชอบเขา งั้นก็ถอนหมั้นเถอะ เขาอยากแต่งกับใครก็ไปแต่งคนนั้น»
เจียงจื้อเฉียงอ้าปากค้าง «แม่ ถ้าถอนหมั้นไปแล้ว ต่อไปใครจะกล้าแต่งกับเธออีก?»
«ทำไม อาหลีของฉันออกจะดีขนาดนี้ ยังจะกลัวหาแฟนไม่ได้อีกหรือ?»
ถังเสวี่ยฮวาไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ ในสายตาของเธอ เจียงหลีดีเลิศไปเสียทุกอย่าง
มุมปากเติ้งหมิ่นกับเจียงอ้ายหมิ่นกระตุกเล็กน้อย แม้จะบรรลุเป้าหมายแล้ว แต่เจียงอ้ายหมิ่นก็ยังรู้สึกคลื่นไส้เหมือนกลืนแมลงวันลงไป
ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกขมขื่นราวกับได้ของเหลือมา
เจียงจื้อเฉียงพูดไม่ออก ได้แต่พึมพำอย่างจนใจ «แม่ก็เอาแต่ตามใจเธอ»
«ฉันขอพูดไว้ก่อนนะ อาหลีคิดยังไง ฉันก็คิดอย่างนั้น»
ถังเสวี่ยฮวาหันไปมองหลิวอวี้เหลียนกับโจวซิงวั่งอีกครั้ง «บุญคุณที่ติดค้างตระกูลเจียง เอาไปใช้กับคนนอกไม่ได้»
พูดจบเธอก็ไม่สนใจว่าคนเหล่านั้นจะมีปฏิกิริยาอย่างไร จูงเจียงหลีเข้าไปในห้องเล็กของตัวเอง
«อาหลี อย่าเสียใจไปเลย พอไม่มีโจวซิงวั่งแล้ว ย่าจะหาคู่ครองที่ดีกว่านี้ให้»
«คุณย่าคะ หนูไม่ได้เสียใจสักหน่อย»
เจียงหลียิ้มบาง ๆ «หนูยังต้องดีใจด้วยซ้ำที่หลบพ้นหลุมไฟมาได้ โจวซิงวั่งเชื่อฟังแม่เขาขนาดนั้น
ถ้าแต่งเข้าบ้านเขา ไม่รู้จะถูกแม่สามีกลั่นแกล้งแค่ไหน คุณย่าก็รู้จักหนูดี หนูทนลำบากนิดเดียวก็ไม่ได้»
«อาหลีของย่าดวงดีขนาดนี้ จะให้ลำบากได้ยังไง»
หญิงชราตัวเล็กล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาจากอก ค่อย ๆ คลี่ออกทีละชั้น เผยให้เห็นไข่ไก่ที่ยังอุ่นอยู่ฟองหนึ่ง
«อาหลี รีบกินสิ»
«ขอบคุณค่ะคุณย่า»
เจียงหลีวางไข่ลงในชามแตกที่อยู่ใกล้มือ ออดอ้อนว่า «พออาหลีมีเงินแล้ว คุณย่าอยากกินอะไร อาหลีจะซื้อให้หมดเลยค่ะ»
«ปากหวานจริง ๆ»
ถังเสวี่ยฮวาชอบคำพูดเอาใจของเจียงหลีมาก จึงหยิบผ้าเช็ดหน้าอีกผืนออกมา แล้วล้วงเงินหนึ่งหยวนกับคูปองน้ำตาลหนึ่งใบจากข้างใน
«เอาไปซื้อขนมกินนะ อาหลี จำไว้ ใครก็รังแกหนูไม่ได้»
«หนูจำได้ค่ะ»
ปลายจมูกของเจียงหลีแสบขึ้นมาเล็กน้อย เธอกอดถังเสวี่ยฮวาเบา ๆ ด้านนอกไม่มีเสียงของโจวซิงวั่งกับหลิวอวี้เหลียนแล้ว
แม่ลูกคู่นั้นคงกลับไปแล้ว
เมื่อไม่มีบุญคุณของตระกูลเจียงและความช่วยเหลือจากฉินหย่วนเจิง ก็ยากจะบอกว่าโจวซิงวั่งจะยอมแต่งกับเจียงอ้ายหมิ่นหรือไม่
«ย่ายังต้องไปช่วยเลี้ยงลูกให้พี่ใหญ่ของหนู ถ้ามีเรื่องอะไรก็มาหาย่าที่บ้านลุงใหญ่นะ»
ถังเสวี่ยฮวาอาศัยอยู่กับลูกชายคนโต หลานชายทั้งสองคนแต่งงานกันหมดแล้ว แต่หญิงชราที่แก่จนกระดูกแทบผุอย่างเธอก็ยังไม่เคยได้หยุดพัก
เมื่อถังเสวี่ยฮวาออกไปแล้ว เจียงหลีก็ล็อกประตูห้อง ก่อนจะค้นเข็มจากลิ้นชัก เดิมทีเธอตั้งใจจะแทงปลายนิ้ว
แต่พอนึกได้ว่าตอนนี้ยังพักห้องเดียวกับเจียงอ้ายหมิ่น เธอจึงเปลี่ยนใจ แทงแขนตัวเองแทน
ไม่นานเลือดก็ซึมออกมาเป็นหยด เจียงหลีใช้นิ้วแตะเลือดเล็กน้อยแล้วป้ายลงบนขอบชามแตก เลือดซึมหายเข้าไปในชาม
แสงสีขาววาบขึ้นมา ในทะเลจิตสำนึกของเจียงหลีพลันมีพื้นที่กว้างใหญ่เพิ่มขึ้นมาแห่งหนึ่ง ดูคล้ายรังนกขนาดมหึมา
นี่คือมิติงั้นเหรอ?
มุมปากเจียงหลียกขึ้นเล็กน้อย เมื่อไม่มีตัวช่วยวิเศษแล้ว มาดูกันว่าเจียงอ้ายหมิ่นกับโจวซิงวั่งจะยังรุ่งเรืองได้เหมือนเดิมไหม
เจียงหลียกชามแตกขึ้นมา ตั้งใจจะเก็บมันเข้าไปในมิติ แต่พลันพบว่าไข่ในชามเพิ่มจากหนึ่งฟองเป็นสองฟอง
เกิดอะไรขึ้น?
เจียงหลีขยี้ตา เธอจำไม่ผิดแน่ คุณย่าให้ไข่มาแค่ฟองเดียว
หรือว่า...ชามแตกจะมีความสามารถในการคัดลอกของได้ด้วย?
ในนิยายต้นฉบับเหมือนไม่มีเหตุการณ์นี้นี่นา
เจียงหลีหยิบกล่องเหล็กที่ล็อกกุญแจไว้ออกจากตู้ ข้างในมีเงินเก็บส่วนตัวกับลูกอมผลไม้อยู่สองสามเม็ด ซึ่งเธออุตส่าห์เก็บหอมรอมริบมาได้
เธอหยิบไข่ออกมา แล้ววางลูกอมผลไม้ลงในชาม
ทันใดนั้นภาพตรงหน้าก็วูบไหว ลูกอมผลไม้ในชามเพิ่มขึ้นมาอีกเม็ด!
ชามแตกนี่เก่งเกินไปแล้วมั้ง?!
เจียงหลีหยิบไข่ที่ใส่ไว้ก่อนหน้านี้กลับมาทดลองด้วยความตื่นเต้น แต่ไข่ไม่เปลี่ยนแปลง
ดูท่าของที่ถูกคัดลอกไปแล้ว รวมถึงของที่ได้จากการคัดลอก จะคัดลอกซ้ำไม่ได้
เธอหยิบเงินหนึ่งหยวนที่คุณย่าให้เมื่อครู่นี้ใส่ลงไป จากนั้น...เงินก็เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งหยวน!
ให้ตายสิ นี่มันชามแตกที่ไหนกัน นี่มันกระถางเรียกทรัพย์ชัด ๆ!!!
หัวใจของเจียงหลีที่เพิ่งทะลุมิติมาถึงค่อยสงบลงทันที เมื่อมีตัวช่วยวิเศษใหญ่ขนาดนี้ เธอต้องเลี้ยงดูตัวเองให้ดีในยุคหกศูนย์ที่ยากจนข้นแค้นนี้ได้แน่!
«เจียงหลี กลางวันแสก ๆ ล็อกประตูทำไม?»
ด้านนอก เจียงอ้ายหมิ่นทุบประตูปัง ๆ เจียงหลีเริ่มหงุดหงิด ดูท่าต้องรีบย้ายออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด
การอยู่กับเจียงอ้ายหมิ่นต่อไปยังไงก็เป็นภัยแฝง
เธอเก็บข้าวของกับชามแตกเข้าไปในมิติทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ถึงค่อยเปิดประตู เจียงอ้ายหมิ่นจ้องเธออย่างสงสัย
«คุณย่าแอบเอาของดีอะไรมาให้เธออีกหรือเปล่า?»
เจียงอ้ายหมิ่นสูดจมูกแรง ๆ แต่ไม่ได้กลิ่นอะไร เจียงหลีได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
«เธอมีจมูกเป็นหมาหรือไง?»
«ใครใช้ให้คุณย่าลำเอียงเข้าข้างเธอตลอดล่ะ»
เจียงอ้ายหมิ่นฮึดฮัด เมื่อนึกถึงคำพูดของโจวซิงวั่งเมื่อครู่ ก็พูดอย่างกระหยิ่มใจว่า
«เมื่อกี้พี่ซิงวั่งบอกว่าจะมาแต่งงานกับฉัน เสี่ยวหลี เธอคงไม่โทษพี่สาวหรอกใช่ไหม?»