ยามค่ำคืนในหมู่บ้านรัตติกาลเต็มไปด้วยอันตรายที่ซ่อนอยู่ทุกหนแห่ง
ตอนกลางวัน ทหารยามตรงทางเข้าหมู่บ้านอย่างน้อยก็ดูเหมือนคนอยู่บ้าง
แต่พอฟ้ามืด พวกมันก็ถอดหน้ากากออกจนหมด
เสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบดังต่อเนื่องจากในกระท่อม ชาวบ้านที่เดิมถือจอบ ขวานสั้น และธนูล่าสัตว์อยู่ตามถนนในหมู่บ้านต่างก้มตัวลงทีละคน...
เสื้อผ้าผ้าหยาบปริขาด ขนสีเทาดำงอกทะลุผิวหนัง แขนขาถูกยืดยาว เล็บมือก็กลายเป็นกรงเล็บ
เพียงไม่กี่นาที ในหมู่บ้านรัตติกาลก็ไม่เหลือมนุษย์ปกติให้เห็นอีก
เหลือเพียงมนุษย์หมาป่า
【เลเวล 18 มนุษย์หมาป่ารัตติกาลคลุ้มคลั่ง】
【มอนสเตอร์ชั้นยอด】
ลู่เถี่ยเฉินยืนอยู่หน้าบ้านหิน มองมนุษย์หมาป่าสองสามตัวที่เพิ่งแปลงร่างตรงทางเข้าหมู่บ้าน แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนพึมพำกับตัวเอง
「อย่างน้อยตอนนี้ก็ดูไม่เหมือนคนแล้ว ฆ่าได้ไม่รู้สึกขยะแขยงเท่าไร」
เวย์นได้ยินคำพูดนั้นแล้วเงียบไปนาน
สุดท้ายเขาก็เอ่ยเสียงเบาว่า 「พูดแบบนี้... ฉันไม่รู้ว่าควรยินดีกับนายดีหรือเปล่า」
ลู่เถี่ยเฉินหัวเราะแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน ไม่ได้อธิบายอะไรมาก เขาถือต้วนเยว่แล้วเดินกลับเข้าไปในหมู่บ้านรัตติกาล
มอนสเตอร์ชั้นยอดเลเวล 18 รับมือยากกว่าทหารยามตอนกลางวันมาก
มนุษย์หมาป่ารัตติกาลคลุ้มคลั่งมีร่างกายใหญ่โตกว่า ทั้งยังแข็งแรงกว่า
แม้พวกมันจะไม่ใช้จอบ ขวานสั้น หรือธนูล่าสัตว์แล้ว แต่กลับเคลื่อนไหวรวดเร็วอย่างเหลือเชื่อ เงามนุษย์หมาป่าวิ่งพล่านไปทั่วหมู่บ้าน
ที่ยุ่งยากที่สุดคือเสียงหอนของพวกมัน
เมื่อมนุษย์หมาป่าตัวใดถูกโจมตีจนพลังชีวิตเหลือ 20% มันจะเงยหน้าหอนเสียงยาว
พอเสียงหอนดังออกไป มนุษย์หมาป่าทุกตัวในรัศมี 20 เมตรก็จะกรูกันมาทางนี้
ครั้งแรกที่ลู่เถี่ยเฉินเจอ เขาก็พลาดท่าเพราะเรื่องนี้
เขาเพิ่งจัดการมนุษย์หมาป่ารัตติกาลคลุ้มคลั่งที่พลัดจากฝูงได้ เตรียมก้มเก็บตราสัญลักษณ์ จู่ ๆ มนุษย์หมาป่าสามตัวก็พุ่งออกมาจากหลังกระท่อมข้าง ๆ พร้อมกัน
ตัวแรกกระโจนเข้าใส่จากด้านหน้า
ตัวที่สองอ้อมเข้ามาจากด้านข้าง
ส่วนตัวที่สามกระโดดลงมาจากหลังคา กรงเล็บพุ่งตรงเข้าหาต้นคอ
ลู่เถี่ยเฉินหลบการกระโจนจากด้านหน้าได้ แต่หลบกรงเล็บจากด้านข้างไม่พ้น
ฉึก!
-56!