ลู่เถี่ยเฉินออกจากบ้านหินของเวย์นตอนฟ้าสางพอดี
เสียงหมาป่าหอนในหมู่บ้านรัตติกาลก็เงียบลงตามไปด้วย
มนุษย์หมาป่าคลุ้มคลั่งที่อยู่ตามตรอกในหมู่บ้านกลับคืนร่างเป็นชาวบ้านในตอนกลางวัน
ดูเผิน ๆ ก็กลับมาเหมือนคนปกติแล้ว แต่สีหน้าและแววตายังคงผิดปกติอยู่บ้าง
หอระฆังตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้านรัตติกาล ไม่ไกลจากตรงนี้นัก
ยามร่างมนุษย์ในตอนกลางวันอยู่เลเวล 17 แม้จะมีจำนวนไม่น้อย แต่เป็นแค่มอนสเตอร์ธรรมดา จัดการได้ไม่ยาก
ลู่เถี่ยเฉินคิดในใจว่า แค่จุดตะเกียงดวงหนึ่ง ไม่น่าจะเป็นภารกิจที่ยากอะไร
เขาเดินไปตามตรอกมุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน
ที่น่าแปลกคือ พวกชาวบ้านที่เดินผ่านเห็นลู่เถี่ยเฉินมุ่งหน้าไปยังหอระฆัง แต่กลับไม่พุ่งเข้ามา เพียงยืนมองเขาอยู่ข้างทาง
แม้สายตาแบบนั้นจะทำให้ลู่เถี่ยเฉินรู้สึกอึดอัดไม่น้อย แต่เขาก็ยินดีที่ตลอดทางมีเรื่องให้วุ่นวายน้อยลง
ระยะทางช่วงนี้ไม่ยาวนัก ไม่นานเขาก็มาถึงหน้าหอระฆัง
วินาทีถัดมา ฝีเท้าของเขาพลันหยุดชะงัก
บริเวณรอบหอระฆังในรัศมีราว 5 เมตร อากาศราวกับถูกคลุมด้วยผ้าสีดำบางเฉียบ
ทันทีที่ลู่เถี่ยเฉินก้าวเข้าไป แสงอาทิตย์ก็พลันหายวับ
ท้องฟ้ามืดลงในพริบตา
ไม่ใช่แค่ดวงอาทิตย์ถูกบดบังเท่านั้น
แต่เหมือนเขาก้าวเข้าสู่ค่ำคืนของอีกมิติหนึ่ง
เหนือศีรษะมีดวงจันทร์สีขาวซีดลอยเด่น พื้นดินปกคลุมด้วยน้ำค้างแข็งบาง ๆ เถาวัลย์สีดำเลื้อยเต็มผนังด้านนอกของหอระฆัง
ลู่เถี่ยเฉินจำได้ชัดเจนว่า ตอนมองหอระฆังเมื่อครู่ สภาพแวดล้อมไม่ได้เป็นแบบนี้
ข้อความจากระบบปรากฏขึ้น
【คุณเข้าสู่พื้นที่พิเศษ: หอระฆังสะกดจันทร์】
【พื้นที่ปัจจุบันได้รับผลจากคำสาปจันทรุปราคา】
【สถานะรัตติกาลถูกตรึงไว้แล้ว】
ลู่เถี่ยเฉินยืนนิ่งอยู่กับที่ ก่อนสบถเสียงเบา
“ว่าแล้วเชียว ไม่ง่ายอย่างที่คิดจริง ๆ”
ชาวบ้านสองคนตรงทางเข้าหอระฆังเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์หมาป่าไปแล้ว
【เลเวล 18 มนุษย์หมาป่ารัตติกาลคลุ้มคลั่ง】
มนุษย์หมาป่าทั้งสองตัวพุ่งเข้ามาจากซ้ายและขวา
ถ้าลู่เถี่ยเฉินอยากเข้าไปในหอระฆัง ก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากสู้ฝ่าเข้าไป