ทั้งสองลงไปชั้นล่างเพื่อกินหม้อไฟ
ฉู่เนี่ยนนำเครื่องปรุงกับผัก ธัญพืช และแป้งที่เก็บได้นานออกจากช่องเก็บของ แล้วเอาไปวางไว้ในครัว ปกติเธอไม่ทำอาหาร ของที่กินจึงหยิบจากช่องเก็บของได้เลย
เฮยเสียจื่อไม่มีช่องเก็บของ หยิบของไม่สะดวก เธอจึงต้องย้ายเสบียงบางส่วนออกมา
ฉู่เนี่ยนทยอยหยิบเสบียงจากช่องเก็บของ เฮยเสียจื่อยืนอยู่ข้าง ๆ คอยจัดของที่เธอเอาออกมาวางเรียงทีละชิ้น
“ช่องเก็บของของเธอนี่เหมือนถุงจักรวาลเลยนะ”
“อืม เป็นสกิล” ฉู่เนี่ยนยัดเห็ดหอมแห้งถุงสุดท้ายเข้าไปในตู้ “ปกติฉันไม่ทำอาหาร ในครัวเลยไม่มีอะไร นายใช้ตามสบาย”
“ได้ ต่อไปฉันทำอาหารเอง”
เขาจัดเตาหม้อไฟให้เข้าที่ เสียบปลั๊ก เติมน้ำ แล้วใส่น้ำซุปปรุงรส เฮยเสียจื่อเรียงเนื้อเป็นแผ่น ล้างผักแล้วพักให้สะเด็ดน้ำ
ฉู่เนี่ยนนั่งลง เฮยเสียจื่อนั่งฝั่งตรงข้าม เขาลวกเนื้อชิ้นแรกจนสุกแล้วคีบใส่ชามเธอ ชิ้นที่สองก็ลวกแล้วคีบใส่ชามเธออีก พอถึงชิ้นที่สาม ฉู่เนี่ยนก็เหลือบมองเขา
“นายก็กินด้วยสิ”
“เธอกินก่อน” เขาคีบผ้าขี้ริ้ววัวใส่หม้ออีกชิ้น “ฉันดูแลเธอเอง”
ฉู่เนี่ยนไม่สนใจเขาอีก ก้มหน้ากินของตัวเอง เนื้อนุ่มมาก ผ้าขี้ริ้ววัวกรุบกรอบ น้ำจิ้มก็เค็มกำลังดี เธอกินจนเหงื่อซึมหน้าผาก เฮยเสียจื่อคอยยื่นกระดาษทิชชูให้เป็นระยะ แล้วยังรินน้ำให้ด้วย ชามของเธอมีอาหารเติมอยู่ตลอดตั้งแต่ต้นจนจบ
เห็นฉู่เนี่ยนกินอิ่มแล้ว เฮยเสียจื่อก็จัดการกวาดอาหารที่เหลือจนหมด ทั้งคู่เก็บโต๊ะแล้วไปนั่งคุยกันบนโซฟา
ฉู่เนี่ยนหันไปมองหน้าต่างบานใหญ่ วิวป่าฝนที่เธอเลือกไว้ด้านนอกมืดดำเมื่อถึงกลางคืน เงาต้นไม้ไหวเอน ไกลออกไปยังมีเสียงสัตว์อะไรสักอย่างร้อง บรรยากาศชวนขนลุกไม่น้อย
เธอเดินไปที่จอเล็กข้างหน้าต่างแล้วเปลี่ยนไปยังโลกหมายเลข -5862 วิวกลางคืนที่มีตึกสูงเรียงรายก็ปรากฏขึ้นแทน ป้ายไฟนีออนส่องแสงระยิบระยับ รถราวิ่งขวักไขว่ ผู้คนเดินไปมาอยู่ด้านล่าง คึกคักเป็นอย่างมาก
“เปลี่ยนได้ด้วยเหรอ?”
“อืม แตะหน้าจอนี่ ข้างในมีวิวสดจากโลกใบเล็ก ๆ ให้เลือกตั้งเยอะ เลือกได้ตามใจเลย หน้าต่างห้องนายก็ทำได้เหมือนกัน เลือกวิวที่ชอบสักที่สิ”