เฮยเสียจื่อตามฉู่เนี่ยนขึ้นไปยังชั้นสอง
โถงทางเดินไม่ยาวนัก มีประตูห้องนอนสี่บานเรียงอยู่ข้างกัน
“เมียจ๋า เธออยู่ห้องไหนเหรอ?” น้ำเสียงของเฮยเสียจื่อฟังดูสบาย ๆ
ฉู่เนี่ยนยกมือชี้ไปยังห้องที่สองทางซ้าย ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย มองเห็นห้องแต่งตัวที่ยังจัดไม่เสร็จเรียบร้อยกับมุมเตียงอยู่ราง ๆ
เฮยเสียจื่อเหลือบมอง ก่อนผลักประตูห้องข้าง ๆ เธอเข้าไปทันที “เมียจ๋า งั้นฉันอยู่ห้องนี้นะ”
ฉู่เนี่ยนมองห้องที่เขาเลือก ประตูห้องนั้นหันตรงกับบันได และห่างจากห้องนอนหลักของเธอเพียงผนังกั้นชั้นเดียว
เฮยเสียจื่อเอามือล้วงกระเป๋าพิงกรอบประตู ใบหน้ามีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่บ้าง แว่นกันแดดบดบังดวงตา จนมองไม่ออกว่าคิดอะไรอยู่
“จะเจาะรูที่ผนังนี้เลยไหม กลางคืนจะได้เดินไปมาหากันสะดวก?”
ฉู่เนี่ยนกลอกตาใส่เขา ก่อนเบี่ยงตัวเดินเข้าไปในห้อง
เธอหยิบเสื้อผ้าที่เขาเตรียมไว้จากช่องเก็บของไปใส่ในตู้ แล้วหยิบผ้าปูที่นอนกับปลอกผ้านวมส่งให้เฮยเสียจื่อ
“ปูเอง”
“ได้เลย~”
เฮยเสียจื่อรับไป แล้วปูผ้าปูที่นอนลงบนเตียงอย่างคล่องแคล่ว แผ่นหลังของเขาเหยียดตรง ผิวบริเวณเอวด้านหลังเผยออกมาเล็กน้อยยามก้มตัว กางเกงขายาวโอบรับส่วนสะโพกจนเห็นเค้าโครงชัดเจน
“มองอะไรอยู่?” เฮยเสียจื่อถามโดยไม่หันกลับมา
“มองว่านายทำงานคล่องดี”
“แน่นอนสิ ฉันคนนี้ขึ้นห้องรับแขกก็ได้ ลงครัวก็เก่งนะ~” เขายืดตัวขึ้น ปัดมือ ก่อนหันมามองเธอ “ยังช่วยอุ่นเตียงได้ด้วย”
เฮยเสียจื่อกวาดตามองห้องโล่ง ๆ พลางลูบคางครุ่นคิด เขานึกถึงตอนเตรียมสินสอด ที่เอาของตกแต่งโบราณทั้งหมดเก็บใส่กล่องไว้ “ห้องเราโล่งเกินไปแล้วนะ เมียจ๋า” เขาหันไปมองฉู่เนี่ยน “ในกล่องที่ฉันเตรียมไว้มีของกระจุกกระจิกอยู่ไม่น้อย เอาออกมาให้ฉันจัดแต่งหน่อย”