เช้าวันต่อมา ทั้งสองเก็บข้าวของเรียบร้อยแล้วออกเดินทางไปยังห้องทดลองอันซาน
ระหว่างทางมีซอมบี้อยู่ไม่น้อย แต่แส้ของฉู่เนี่ยนกับดาบของจางฉี่หลิงประสานกันได้อย่างลงตัว
เมื่อเข้าไปในอาคารห้องทดลอง ทั้งสองก็แยกกันค้นหาเซรุ่มที่คล้ายกัน
พวกเขาค้นตั้งแต่ชั้นบนลงมาจนครบ แต่ก็ไม่พบอะไรเลย เหลือเวลาอีกสองวัน ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฐานที่มั่นแห่งความหวังอยู่ไกลแค่ไหน เวลากระชั้นเข้ามาทุกที ฉู่เนี่ยนพูดน้อยลงเรื่อย ๆ อัดอั้นจนแทบกลั้นหายใจ
ในที่สุด พวกเขาก็พบทางเข้าทางเดินใต้ดินตรงมุมหนึ่ง ประตูล็อกอยู่ แต่แม่กุญแจขึ้นสนิมจนตายแล้ว ไม่มีเวลามานั่งสะเดาะทีละนิด ฉู่เนี่ยนที่เริ่มหัวเสียจึงถีบประตูเปิดผาง
ชั้นใต้ดินชั้นสองมืดสลัว เธอหยิบไฟฉายออกมาแล้วเดินไปตามทางเดิน
จางฉี่หลิงเดินตามหลังเธอติด ๆ
ท้ายที่สุด ทั้งสองก็พบเซรุ่มที่ซ่อนอยู่ในตู้แช่แข็งภายในห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง
สีหน้าของฉู่เนี่ยนคลายลงในที่สุด
“เฮ้อ...”
จางฉี่หลิงแอบถอนหายใจ เมื่อครู่ท่าทางของอาเนี่ยนเหมือนกับว่าถ้าเขาทำให้เธอโกรธขึ้นมาตอนนี้ เธอคงหักขาเขาแน่
เขาแทบไม่กล้าหายใจแรงด้วยซ้ำ
【ได้รับเซรุ่มหมายเลข 1 แล้ว】
【โปรดเดินทางไปยังฐานที่มั่นแห่งความหวัง และส่งมอบเซรุ่มให้ด็อกเตอร์เฉิน】
ระบบแสดงแผนที่เส้นทางขึ้นมา ระบุทางจากห้องทดลองไปยังฐานที่มั่นแห่งความหวัง ระยะทางไม่ใกล้นัก
ฉู่เนี่ยนมองเส้นทางแวบหนึ่ง ก่อนหันหลังเดินออกไป
พวกเขาต้องหารถสักคัน
ทั้งสองขับรถไปตามเส้นทางด้วยความเร็วสูง จนมาถึงหน้าฐานที่มั่น