ฉู่เนี่ยนจัดการซอมบี้ตัวสุดท้ายได้แล้วหันไปมองจางฉี่หลิง เขายืนนิ่งงัน ริมฝีปากซีดเผือด ดูท่าจะบาดเจ็บไม่น้อย
เธอลองใช้สกิลที่เพิ่งได้รับกับเขา ใช้ได้จริงด้วย
【สกิล: แสงศักดิ์สิทธิ์ส่องทั่วหล้า】
【คำอธิบาย: ฟื้นฟูพลังชีวิต 98% เวลานับถอยหลังเพื่อใช้ใหม่: 71 ชั่วโมง 59 นาที】
เมื่อเห็นสีหน้าของจางฉี่หลิงกลับมามีเลือดฝาด ฉู่เนี่ยนถึงค่อยวางใจลงได้จริง ๆ
เธอยกมือดีดหน้าผากเขาเป๊าะหนึ่ง
“อะไร? ตกใจจนเอ๋อไปแล้วเหรอ?”
“โลกนี้มหัศจรรย์ใช่ไหมล่ะ แผลหนักขนาดนั้นยังรักษาหายได้เลย”
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น
【ตรวจพบช่องทางเชื่อมต่อกับต่างโลกไม่เสถียร มีบุคคลพลัดหลง】
【ตรวจพบว่าบุคคลพลัดหลงได้เชื่อมต่อกับผู้เล่นแล้ว】
【หลังดันเจี้ยนสิ้นสุด บุคคลพลัดหลงจะกลับสู่โลกต้นกำเนิด】
ฉู่เนี่ยนขมวดคิ้ว ช่องทางเชื่อมต่อกับต่างโลกไม่เสถียรหรือ? หรือมีบางอย่างในหอคอยโบราณตระกูลจางรบกวนสัญญาณของกลุ่มคบกันทางไกล?
“คุณมาจากไหน?”
“เพิ่งออกจากหอคอยโบราณ” เสียงจางฉี่หลิงแหบเล็กน้อย “พริบตาเดียว สภาพแวดล้อมก็เปลี่ยนไปแล้ว”
“งั้นตอนนี้ความทรงจำกลับมาแล้วเหรอ?”
“อืม”
เอาเถอะ เธอก็ไม่ได้ถามว่าเขาเสียใจทีหลังหรือเปล่า
“ที่นี่ไม่ใช่ที่คุยกัน ใกล้มืดแล้ว หาที่พักก่อน”
เธอพาจางฉี่หลิงเข้าไปในอาคารอพาร์ตเมนต์ข้าง ๆ แล้วเจอห้องที่ยังพอสะอาดอยู่ห้องหนึ่งบนชั้นสอง ใช้ตู้ขวางประตู กวาดห้องคร่าว ๆ แล้วปูถุงนอน
พอจัดการทุกอย่างเสร็จ ฉู่เนี่ยนก็มองผ้าที่พันอยู่บนตัวเขา สายตาเลื่อนไปยังกล้ามท้องที่โผล่พ้นผ้ามาให้เห็นราง ๆ
เธอยังไม่ทันได้ดูต่อ มือใหญ่ก็ยกขึ้นมาปิดตาไว้