หลังจากส่งรูปออกไป ในกลุ่มก็เงียบไปสามถึงห้านาที
ฉู่เนี่ยนนั่งขัดสมาธิอยู่บนสกู๊ตเตอร์ ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง มองคำว่า “ส่งแล้ว” ที่อยู่ด้านบนหน้าจอ เธอไม่ได้รู้สึกเขินอายเลยสักนิด เด็กทางเหนืออย่างพวกเธอถูกสอนให้เปิดเผยตรงไปตรงมาตั้งแต่เล็ก
คนแรกที่ตอบกลับมาคืออู๋เสีย
[อู๋เสีย: รูปนี้ของเธอไม่เหมือนที่ฉันคิดไว้เลย]
[แมลงสาบสาวพลังล้น: แล้วนายคิดว่าเป็นยังไงล่ะ?]
[อู๋เสีย: ก็...เก็บขยะนี่นา ฉันนึกว่าจะดูมอมแมมกว่านี้]
[หวังพั่งจื่อ: เทียนเจิน นายพูดเป็นหรือเปล่าเนี่ย!]
[อู๋เสีย: ฉันทำอะไรล่ะ!]
ร้อนใจจนลูกหมาอยากกัดคนแล้ว
[เซี่ยอวี่เฉิน: ดูไม่เหมือนอย่างที่คิดจริง ๆ]
เซี่ยอวี่เฉินมองรูปนั้น นิ้วหยุดค้างบนหน้าจออยู่หลายวินาที เขาเคยพบหญิงสาวหน้าตาสะสวยมามาก และตัวเขาเองก็หน้าตาดีมากเช่นกัน
แต่สำหรับฉู่เนี่ยน...จะเรียกว่าหลงใหลในความงามตั้งแต่แรกเห็น หรือรักแรกพบก็ได้ บนตัวเธอมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ทั้งเปิดเผยและเปี่ยมชีวิตชีวา ราวกับดอกทานตะวันที่เติบโตอยู่กลางซากปรักหักพัง แผ่กิ่งก้านอย่างเป็นอิสระ
เขาเคยเห็นไม้ประดับที่ถูกตัดแต่งอย่างประณีตมามากมาย พอได้เห็นต้นไม้ป่าต้นหนึ่งขึ้นมา หัวใจก็อดเต้นเร็วขึ้นไม่ได้
[ฮั่วซิ่วซิ่ว: ถนนเส้นนี้ดูรกร้างจัง เนี่ยนเนี่ยน อยู่คนเดียวกลัวไหม?]
[อู๋เสีย: ใช่เลย แค่มองรูปก็รู้สึกได้ว่ารอบ ๆ เงียบมาก]
ฮั่วซิ่วซิ่วคิดว่าเธอต้องเดินอยู่คนเดียวบนถนนที่ไม่มีจุดสิ้นสุดอย่างโดดเดี่ยวมากแน่ ๆ
[แมลงสาบสาวพลังล้น: กลัวสิ แต่กลัวก็ต้องเดินต่อไป โชคดีที่มีพวกเธอคุยเป็นเพื่อน กลางคืนก็เลยไม่ทรมานเท่าไร]
พอได้ยินเธอพูด ฮั่วซิ่วซิ่วก็แทบจะร้องไห้แล้ว ไม่ว่าเธอจะลำบากแค่ไหน อย่างน้อยก็ยังมีคุณย่า มีพี่เสี่ยวฮวาและคนอื่น ๆ อยู่ข้างกาย แต่เนี่ยนเนี่ยนมีแค่ตัวคนเดียว ไม่ได้การแล้ว เธอต้องไปหาพี่เสี่ยวฮวา ให้เขาเตรียมเสบียงส่งให้เนี่ยนเนี่ยนเพิ่มอีกหน่อย!
[แว่นดำ: เนี่ยนเนี่ยนจ๋า~]
[แว่นดำ: องค์ประกอบภาพนี้ยังไม่ดี แสงแข็งเกินไป ฉากหลังก็โล่งจนดูเปล่าเปลี่ยว เสียดายหน้าสวย ๆ ของเธอจริง ๆ คราวหน้าพี่แว่นจะสอนถ่ายรูปให้ได้บรรยากาศเอง]