ฉู่เนี่ยนไม่ดูข้อความของพวกเขาต่อ สิ่งที่เธอทำได้ก็ทำไปหมดแล้ว ถือว่าได้ทำความดีสะสมบุญอีกวัน
เก็บขยะที่กินเสร็จแล้วให้เรียบร้อย จากนั้นก็เริ่มทำธุระสำคัญ
หยิบยาน้ำเสริมสร้างร่างกายที่เก็บได้วันนี้ออกมา
【ยาน้ำเสริมสร้างร่างกาย: ใช้แล้วจะเพิ่มสมรรถภาพร่างกายอย่างถาวร ประสิทธิผลแตกต่างกันไปในแต่ละคน】
ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องลองดู อนาคตยังมีอันตรายที่ไม่รู้จักอีกมาก เธออยากแข็งแกร่งขึ้น
ตรวจดูว่าประตูรถล็อกหมดแล้ว ปิดไฟรถทุกดวง และรูดม่านปิดให้สนิท
ฉู่เนี่ยนหันกลับไปที่ห้องนอน นั่งลงบนพรม เปิดหลอดทดลอง ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดื่มรวดเดียวหมด
เย็น ๆ มีกลิ่นมิ้นต์จาง ๆ รสชาติไม่เลว
เธอลองสังเกตร่างกาย ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนแปลง กำลังจะเปิดหน้าต่างค่าสถานะตัวละคร…
“เชี่ย! เจ็บ! เจ็บ ๆ ๆ ๆ…ทำให้อ้วกออกมาได้ไหม?!”
“ซี๊ด!”
กระดูกเหมือนถูกหักหมดทุกชิ้น กล้ามเนื้อราวกับกำลังละลายไปทั้งตัว ความรู้สึกเหมือนถูกย่างจนเกรียม นี่เธอคงเจ็บจนตายแน่! ยานี่หมดอายุหรือเปล่าเนี่ย!
ฉู่เนี่ยนอดไม่ได้ที่จะงอตัว ก้มฟุบลงกับพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าซีดเผือด รูม่านตาขยายขึ้นโดยไม่รู้ตัว
อยากอ้าปากด่าระบบ แต่ลิ้นเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง ทำได้แค่ส่งเสียง “ฮ่อ…ฮ่อ…”
เลือดเริ่มซึมออกจากรูขุมขนบนผิวหนัง ต่อมาก็ไหลออกจากอวัยวะทั้งห้า ทัศนวิสัยแคบลง เหลือภาพตรงหน้าเพียงหย่อมเล็ก ๆ แดงฉานจนน่ากลัว เลือดไหลลงมาตามร่างจนพรมเปียกชุ่ม
ฉู่เนี่ยนมีความคิดเดียว อยากให้ตัวเองหมดสติไปเสียที เจ็บเหลือเกิน เจ็บจนรู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่ไม่มีความหมาย แต่ให้ตายเถอะ ตอนนี้เธอกลับมีสติแจ่มชัดอย่างยิ่ง แจ่มชัดถึงขนาดรับรู้ได้ว่ากระดูกส่วนไหนหัก แล้วไม่นานก็เชื่อมติดกันใหม่ วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เวลาจากสามทุ่มผ่านไปจนถึงสามทุ่มสิบ
ความเจ็บปวดค่อย ๆ ทุเลาลง ทั้งที่เพิ่งผ่านไปแค่สิบนาที ฉู่เนี่ยนกลับรู้สึกเหมือนผ่านไปนานนับศตวรรษ ความเจ็บปวดทำให้เวลายืดยาว ทุกวินาทีราวกับหนึ่งปี
เธอนอนคว่ำอยู่บนพื้น แม้แต่แรงหายใจก็แทบไม่เหลือ
พักอยู่นานกว่าจะค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นไปห้องน้ำได้