ภาพตรงหน้าพลันพร่าเลือน
ฉู่เนี่ยนพบว่าตัวเองยืนอยู่ในห้วงว่างเปล่า รอบด้านพร่าเลือนเป็นสีเทา เธออยากขยับ แต่กลับทำไม่ได้
ไม่นาน ภาพต่าง ๆ ก็สว่างวาบขึ้นรอบตัว
เธอเห็นอุกกาบาตนับไม่ถ้วนพุ่งลงมาจากฟากฟ้า ท้องฟ้าถูกฉีกเป็นรอยแยกนับไม่ถ้วน แสงเพลิงส่องสว่างไปทั่วผืนดิน
อุกกาบาตกระแทกพื้น ระเบิดเป็นกลุ่มควันรูปดอกเห็ด เมืองลุกไหม้ เทือกเขาพังทลาย
ผู้คนวิ่งหนีกันอลหม่าน พืชพรรณสูญสิ้น ป่ากลายเป็นดินไหม้เกรียม แม่น้ำแห้งขอด ฝุ่นสีเทาดำลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
สภาพอากาศเปลี่ยนไป ท้องฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ อุณหภูมิลดต่ำลงทุกขณะ
มนุษย์ตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว พวกเขาสร้างป้อมปราการใต้ดินขึ้นมา แต่แม้แต่ใต้ดินก็ยังไม่ปลอดภัย อาหารลดน้อยลงเรื่อย ๆ ออกซิเจนก็เบาบางลงทุกที
ดวงอาทิตย์ขึ้นและตกผิดไปจากเดิม โลกหลุดออกจากวงโคจรเดิม ค่อย ๆ เคลื่อนลึกเข้าไปในห้วงอวกาศอันมืดมิด
ภาพค่อย ๆ ไกลออกไป ดาวเคราะห์ทั้งดวงมืดดับลง สุดท้ายก็ไม่เหลืออะไรอีก
ตัวอักษรบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้นกลางห้วงว่างเปล่า
【ขอให้ทำใจ โลกของคุณได้ดับสูญไปแล้ว】
【ในจักรวาลมีโลกใหม่ถือกำเนิดขึ้นทุกขณะ และโลกเก่าก็ดับสูญไปทุกขณะเช่นกัน ภัยพิบัตินำพาวันสิ้นโลกมา พร้อมกับบททดสอบ】