“อุ้มเธอไปห้องน้ำ” จางฉี่หลิงช้อนตัวหญิงสาวขึ้นแนบอก พยายามก้าวให้มั่นคงที่สุด เฮยเสียจื่อตามมาข้าง ๆ ช่วยประคองเท้าของฉู่เนี่ยนไว้ ไม่ให้ห้อยลงมา
พอวางฉู่เนี่ยนลงในอ่างอาบน้ำ จางฉี่หลิงก็หลับตาแกะผ้าปูที่นอนที่พันรอบตัวเธอออก เฮยเสียจื่อเปิดก๊อก ปรับน้ำให้อุ่น ลองเช็กอุณหภูมิ ก่อนถอดฝักบัวส่งให้จางฉี่หลิง ทั้งคู่ทำงานเข้าขากันอย่างดี
จางฉี่หลิงเอียงหน้า มือหนึ่งรองท้ายทอยเธอ อีกมือรับฝักบัวมา เฮยเสียจื่อหันไปหยิบผ้าขนหนู ชุบน้ำแล้วเช็ดไล่จากหัวไหล่ลงมา
น้ำเลือดปนเหงื่อไหลลงท่อระบายน้ำ พวกเขาเปลี่ยนน้ำในอ่างถึงสองครั้ง กว่าน้ำจะค่อย ๆ ใสขึ้น
หยิบผ้าเช็ดตัวสะอาดมาห่อร่างเธอ แล้วอุ้มออกไป
ห้องนี้เละเทะไปหมดเพราะหางมังกรของฉู่เนี่ยนกวาดทำลาย อาศัยความเห็นแก่ตัวเล็ก ๆ ของตัวเอง จางฉี่หลิงจึงอุ้มเธอไปไว้ในห้องนอนของเขา
วางฉู่เนี่ยนลงบนเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุมให้ เหลือเพียงใบหน้าไว้ข้างนอก
ฉู่เนี่ยนนอนนิ่งเงียบ ลมหายใจสม่ำเสมอ ราวกับหลับไปแล้ว
เฮยเสียจื่อยืนมองเธออยู่ข้างเตียงครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือปัดผมเปียกที่ปรกหน้าผากออก ใช้หลังนิ้วแตะแก้มเธอเบา ๆ
“ถ้าเธอเป็นแบบนี้ตลอดก็คงดี อยู่นิ่ง ๆ ไม่วิ่งซนไปไหน แล้วก็ไม่ต้องเจ็บตัวอีก” น้ำเสียงเขาแหบพร่า ในดวงตาปกคลุมด้วยหมอกดำที่ไม่จางหาย
ก่อนเขาจะมา เขาน่าจะเตรียมโลงศพคู่ไว้เสียตั้งแต่แรก ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นเธอ ก็ควรลากเธอลงโลงไปด้วยกัน ตอกฝาโลงให้แน่น แล้วใช้โซ่เหล็กเสวียนเถี่ยพันรอบแล้วรอบเล่า ให้เธอถูกขังอยู่กับเขาไปชั่วกัปชั่วกัลป์ แม้เพียงชั่วขณะก็อย่าได้คลาดจากสายตาเขา
“เสีย”